Het scheppingsverhaal!

12 dagen hadden we het reuze naar onze zin, ginder in het verre Turkije.  We aten, dronken, speelden, sliepen, zwommen en zonnebakten naar hartenlust.

Na enkele dagen wasmachines draaien en drogen en (met enige hulp van mamalief) strijken, zitten we alweer in onze dagelijkse routine.

Maar om de goede herinneringen levendig te houden, toch even een kort reisverslagje. Want  -geloof het of niet- we hebben weer héél wat beleefd dat de moeite waard is om te delen met de buitenwereld.

Dat we veel gegeten en gedronken hebben, daar hoef ik jullie vast niet van te overtuigen. Dat doen de onderstaande foto’s wel.

 

Dat we lekker geslapen en relaxed hebben, daar twijfelt ook geen kat aan.

 

Dat we volop speelden in water en zand, da's ook evident.

Dat Fien alle aandacht naar zich toe trok, dat vonden we ook normaal. De manier waarop, daarvan ging onze mond dan weer openvallen.

We gingen namelijk van dit:

Naar dit:

 

Op slechts enkele dagen tijd kon ons kleinste visje zwemmen. In ’t begin had ze veel weg van een verdrinkende puppy, maar naarmate de dagen verstreken volgde er zowaar een quasi correcte schoolslag.  Toen ik enkele weken geleden schertsend zei dat ze na het fietsen ook wel zelf zou leren zwemmen, had ik nooit gedacht dat ze het ook zelf zou doen. Wel handig, zo’n autodidactje in huis. 

Maar bon, ’t was ook niet al rozengeur en maneschijn. Halverwege onze reis kregen we het ook bijna aan onze tikker. Fien is namelijk in een plas bijtend chloor gestapt en heeft haar voetjes serieus verbrand. Superheld papa is gelukkig snel met Fien naar de dichtstbijzijnde douche gerend (“eerst water, de rest komt later” : lijfspreuk die er dankzij opa goed in zat) en na 10 minuutjes spoelen was het ergste leed geleden. Na nog een dikke laag zalf van mijnheer doktoor kon ze al weer lachen en de volgende dag zwom ze alweer in ’t zwembad.
Pas achteraf hebben we beseft dat we wel erg veel geluk hebben gehad. Ze kon er evengoed met haar gezicht in  gevallen zijn…  

Nadien wou het hotel ons vanzeneigens happy maken en dat konden we natuurlijk niet weigeren: dagelijks een mooie gedecoreerde kamer, een massage voor de mama en ze boden zelfs een dagje aan op het strand met privébutler. Voor dat laatste hebben we toch maar bedankt ;)

De 12 dagen zijn voorbij gevlogen en de enige herinneringen die we nu nog hebben, zijn de foto's en ons bruin vel (of toch nog enkele dagen want het vervellen is in aantocht!)

Nu maar hopen dat de zon ook hier snel tevoorschijn komt zodat we weer in vakantiestemming raken!! 

 

't Was te peinzen: als mijn ene dochter haar talenten showt, dan is de ander geprikkeld om ook haar kunstjes te bewijzen. Precies of mijn dochters worden hier van de ene dag op de andere volwassen.

Basje deed er trouwens twee in één keer:

1. ze kan haar veters knopen. Wij hebben het haar welgeteld één of twee keer moeten voor doen...
Ikzelf heb nog levendige herinneringen hoe ik indertijd zat te oefenen op zo'n clownspop met schoenen en veters! En dat patatje doet het zomaar! 't Jah. Straks beweert papa nog dat het zijn goede genen zijn...

2. ze kan de klok lezen. 't Is niet te doen. Ze kan nog niet lezen, maar wel al zeggen hoe laat het is. Zo kreeg ik deze morgen doodserieus te horen: "Mama, 't is kwart na acht. We moeten nu echt wel naar school vertrekken, hoor". Handig zo'n wekkertje. Met uitzondering 's avonds dan: "ha neen hé, mama, 't is nog geen zeven uur. We moeten nog niet naar bed!" Lap, gedaan met hen stiekem een kwartier vroeger onder de wol te stoppen...

 

Eens kijken of de trend zich verderzet. Misschien gooien we Fien straks wel even in het zwembad. Je weet maar nooit dat ze plots kan zwemmen ;)

Fien kan fietsen. 't Is bijna niet te geloven, maar wij zijn er zelfs niet aan te pas gekomen.

Het begon allemaal enkele weken geleden: toen kwam ze thuis van school en beweerde ze bij hoog en laag dat ze kon fietsen op twee wielen. En wij, slechte ouders als we zijn, lachten het een beetje weg. "Yeah right, Fien, dat spook dat motorisch niet bepaald erg begaafd is, kan fietsen?" Gniffel.

En toen begon Basje een paar dagen later ook haar zus te verdedigen. "Echt waar hé, mama, ze kan fietsen, ze moet alleen nog af en toe haar voeten op de grond zetten!". Opnieuw dachten we bij onszelf dat ze wellicht wel erg vaak haar voeten op de grond moest zetten...

Dus toen Fien haar kans schoon zag om haar nieuwe kunsten te bewijzen, deed ze dat ook. En hoe.

Bij oma en petje greep ze de eerste beste fiets vast en ging als een volleerd coureur aan de slag. En wij stonden er bij en keken er naar. Met onze mond vol tanden.

Wie had dat gedacht: die kleine meid die anders zo ongelofelijk onhandig is, die kon nu helemaal zelf rijden. En Basje, die anders zo vlug ergens mee weg is, daar moesten we gewapend met een helm en kniebeschermers als een halve zot achteraan lopen.

De omgekeerde wereld! 

’t Is aftellen. Binnenkort vertrekken we naar de zon. Althans, dat was toch de bedoeling.

Wat begon als reikhalzend uitkijken en aftellen naar die zonvakantie, levert elke dag meer stress op. Want van die zon is ook in Turkije niet veel te merken.

De voorbije week maakte ik mezelf al elke dag knettergek door de weersvoorspellingen in de gaten te houden.

Bewolkt, regenbuien, amper 19°C.

Niet bepaald wat ik voor ogen had toen ik een half jaar geleden mijn reisje boekte. Toen droomde ik nog van bakken en braden in de zon en uren zwem- en strandplezier voor de kids.

Dus ben ik er me al een beetje bij aan ’t neerleggen dat het wel eens zou kunnen tegenvallen. En om te vermijden dat ik na 12 dagen vakantie nog gestresseerder naar huis kom, heb ik graag enkele alternatieven achter de hand.

Bij deze mijn warme (ha!) oproep: wat moet ik doen bij regenweer op mijn vakantiebestemming om mijn man en kinderen te paaien?

Handig om te weten: we zitten in een fantastisch all-in hotel, maar zelfs voor ons is 12 dagen non-stop eten en drinken net iets van het goede teveel. Een keer een zwemtje doen in het verwarmd buiten- en binnenzwembad staat uiteraard ook op de planning, maar daar zullen de andere honderden hotelgasten vast ook wel te vinden zijn…

Maar wat nog? Kan ik iets meenemen dat uuuuren speelplezier garandeert?

Spreek op!

’t Was hier stillekes de voorbije weken...

Maar dat wil niet zeggen dat ik stilgezeten heb. Neen neen. Naast een midweekje ontspannen met de kids in Park Molenheide heb ik me ook naarstig beziggehouden met bakken.

’t Zal wel zijn want enkele weken geleden kreeg ik namelijk dit pakketje toegestuurd van The Insiders.

Zodus stond er de voorbije weken heel wat lekkers op het menu: pannekoeken, muffins, cakejes en 4/4 koek want ik mocht Maïzena Plus uittesten. 

Mijn twee (of drie eigenlijk) snoepkonten konden niet wachten alvorens ik aan de slag ging.

En eerlijk is eerlijk. Toen ik de aankondiging las van deze test had ik er geen flauw idee van dat je Maïzena Plus ook kon gebruiken in gebakjes. Maïzena stond voor mij gelijk aan bindmiddel voor sausjes en instant roux (hoewel ik mijn ventje normaal eigenlijk altijd the real stuff maakt)

Maar kijk, de openbaring van ’t internet: Maïzena Plus kun je dus blijkbaar ook als handig hulpmiddeltje gebruiken om je gebak véél luchtiger te maken. Wie had dat gedacht.

Eerst zien, dan geloven. Of neen, maak daarvan: eerst proeven, dan geloven. Dus ik ging eerst aan de slag met de cupcakejes.

Hoewel ik geregeld cakejes bak, moet je weten dat ik géén groot keukentalent ben. Integendeel. Mijn man en dochters kunnen dat beamen. De cakejes, taartjes en pannekoeken, die kunnen ermee door, maar véél verder dan dat reiken mijn kwaliteiten niet. Nog een geluk dat ik met een nieuwe man getrouwd ben, die wél graag achter de potten en de pannen staat. (hé: ik eet alles op en doe de afwas. Als dat geen goede deal is!)

Maar bon, terug naar mijn baktalenten. Of het gebrek daaraan. Hoewel mijn cupcakes nooit echt luchtig zijn en ze al helemaal geen zin hebben om te rijzen, zijn ze best wel lekker. Bewijs daarvan is dat ze daags nadien allemaal in de maag van mijn gezinsleden zijn beland.

Maar ik kan er dus niet bij dat iemand anders met krak hetzelfde recept er toch in slaagt om luchtige en mooi gerezen gebakjes te produceren.

Ter info:  zo zien mijn ‘normale’ cupcakes eruit.

En zo zien ze eruit als ik Maïzena Plus in de mix heb gegooid.

Juist ja, quasi krak hetzelfde op de gaatjes na. Daar gaat mijn hoop op een goed gerezen exemplaar.

Maar! The proof of the pudding is in the eating!

Ze zijn massa’s luchtiger. Echt. Net alsof je op wolkjes knabbelt. En ze worden nog vlotter weggewerkt dan anders…   Hoewel ik schrik had dat het gebruik van Maïzena Plus de smaak van mijn gebakjes zou aantasten, is niets minder waar. Ze blijven even lekker smaken, maar massa’s luchtiger. Echt. Non-believers mogen zelfs komen proef-eten op afspraak. 

Maar ik bakte niet enkel cupcakes: ook quatre-quart gebak, pannekoeken en soesjes (ok ok, die deed mijn wederhelft!) En telkens weer: luchtigheid troef!

 

Besluit:

Gebruiksgemak: helft bloem, helft Maïzena. Daar hoef je geen genie voor te zijn. Tip top dus!

Smaak: ik proef geen verschil in smaak. Zeker geen excuus om Maïzena Plus aan de kant te schuiven.

Luchtigheid: DIKKE PLUS. Ik kan het niet genoeg benadrukken. De gebakjes worden zo luchtig dat je bijna zou denken dat ze zullen wegvliegen.

Inzakbestendigheid (of hoe moet ik het noemen): mijn hoop op een prachtig gerezen exemplaar is vervlogen. Dus de luchtigheid verandert niets aan het rijsproces. Helaas. Ik zal met platte cupcakes moeten leren leven.

Verpakking: ’t blijft meel in een zakje. Dus dat stuift wat. Er zit wel een kartonnen doosje om, dus je kan het netjes weer opbergen. En de lucky basterds die mogen testen van The Insiders kregen er dit doosje bij :

 

 

Ondanks al die luchtigheid slaat mijn weegschaal nu wel even tilt ;)

 

Meer weten of wil je ook testen? Ga naar http://www.theinsiders.eu

 

 

Ik had het al aangekondigd, maar nu is 't officieel.

Basje is goed op weg om zwemkampioen te worden want ze haalde vorige week haar 25 meter zwembrevet. En ze is goed, gedomme. Ze steekt me zonder enige moeite voorbij en blijft gewoon doorgaan. Beetje een Duracell konijn, maar dan in 't water. Een waterkonijn als 't ware.
Nu ja, mijn totale gebrek aan conditie kan er ook wel voor iets tussen zitten. Terwijl ik naar adem snakkend amper de overkant van het zwembad bereik, zit ze me vierkant uit te lachen. 't Ettertje ;)

Maar ik heb niet alleen een zwemkapioen in huis, blijkbaar ook nog eens twee turntalenten! Basje mag sinds zaterdag pronken met haar gouden medaille en Fien is apetrots op haar zilveren exemplaar. (waarvan ze trouwens bij hoog en laag volhoudt dat het dat kleur was dat ze wou, ha ja, want zilver is beter... njah.)

Dus ja, vorige week liep ik redelijk trots rond. Nog altijd een beetje last van trouwens. Excuus aan iedereen die vindt dat ik mijn dames teveel heb opgehemeld de voorbije week. Troost je, binnenkort doen ze weer iets wat niet door de beugel kan en wil ik ze achter het behang plakken...

’t Is me het weekje wel. En dan heb ik het eens niet over dat vreselijke winterweer dat ons parten blijft spelen. Hoewel je dat ook min of meer onder een ‘eerste keer’ kunt catalogeren. Nog nooit eerder meegemaakt dat het midden maart nog zo koud is en sneeuwt. 7 jaar geleden zaten er drie mannen in ontbloot bovenlijf aan mijn huis te metsen. Komt dat tegen. 

’t Is eigenlijk een weekje van ‘eerstes’.  Zeker wat Basje betreft.

Om te beginnen heeft ze sinds gisterenavond officieel haar eerste wiebeltand. Jawel, ik mag me binnen hier en een paar maanden verwachten aan zo’n mond-vol-gaten-glimlach. Hoewel er nu nog niet veel beweging inzit, heb ik de indruk dat ons madam al het mogelijke zal doen om dat te bespoedigen. Ze kan er maar niet afblijven. Mijn smeekbedes om het gerust te laten, worden vakkundig genegeerd. Dat worden leuke zomerfoto’s… (of hoe lang zit er precies tussen de eerste wiebelingen en het effectieve uitvallen van zo’n melktandje?)

En vanavond –als alles goed gaat tenminste- mag Basje haar eerste zwembrevet mee naar huis nemen. Jup, vanavond is het zover en legt ze haar 25 meter af (mét wiebeltand.) Trotse moeder zal aan de zijlijn mee supporteren en haar adem gedurende die volle 25 meter ophouden. Hopelijk ga ik niet te vroeg van mijn stokje zodat ik de finish nog kan zien…

Bovendien is het dit weekend ook brevettendag bij de Turnclub De Zeestern. Beide dames mogen er hun brevetje afleggen. Basje al bij de Pluisjes 2 en Fien bij Pluisjes 1. Dus nog twee brevetten en medailles om uit te stallen.

Fiere mama modus is al in aanslag.