Actualiteit

  • Say hi... to BILLIE !

    Op 3 februari 2015 om 7u47 werd onze derde prinses "Billie" na een vlotte bevalling geboren.

    48 cm groot en 3kg 155.

    Mama, papa en de grote zussen zijn apetrots !

    Bevallingsverhaal en véél meer babynieuws (u bent gewaarschuwd) volgt zodra mama wat meer rust krijgt.

    10983543_810339842364740_4102082758259575360_o.jpg

     

    10954534_810339839031407_8047594207483598360_o.jpg

  • O ooow....

    Ik kreeg net een telefoontje van school. Fien voelt zich niet lekker: hoofdpijn en buikpijn.

    Geen idee of jullie daardoor gealarmeerd zijn, maar ik wel. Niet zozeer omdat ze ziek is, hoor. Gewoon omdat onze (voorlopig) jongste spruit er telkens in slaagt om ziek te worden op "speciale momenten". Voor wie het vergeten is, kan dat hier of hier of hier nog eens nalezen.

    Geen wonder dat ik me begin afvragen of ik dus allicht zou moeten bevallen. Met Fien haar bijzondere voorspellende gave weet je maar nooit ;)

  • Basje 8 jaar!

    Mijn allergrootste meid werd gisteren 8 jaar. Ongelofelijk hoe snel die tijd voorbij gevlogen is...

    Al 8 jaar lang tovert deze prachtmeid elke dag opnieuw een glimlach op ons gezicht (en vaak ook eens een frons of een boze blik, maar dat laten we even terzijde ;) )

    Woensdag had ze al een pré-verjaardagsfeestje met de meiden van de klas (cinema-uitje, kwestie dat mama met de dikke buik niet teveel zou afzien ;) ) en donderdag werd ze op school gevierd. Dit weekend nog een stuk taart met de grootouders en de festiviteiten worden afgesloten...

    Gelukkige verjaardag mijn lieverd!

    basje8.jpg

  • Back to the roots...

    Na zo'n respectievelijk 8 en 6 jaar wordt het tijd om even terug te keren naar de bestaansreden van deze blog. Ze werd namelijk niet zomaar 'Het Scheppingsverhaal' gedoopt. Neen, neen, daar zat the making of ons 2 madammen voor iets tussen.

    Na al die jaren met volle teugen te hebben genoten van onze twee prachtige dochters hebben manlief en ikzelf besloten om er nog een dessertkindje bij te creëren... en nu ik zo'n 13 weken ver ben, werd het hoog tijd om dit even aan te kondigen.

    februari 2015 (2).jpg

     

    Voor sommigen komt het als een verrassing, anderen wisten al dat de kriebels er nog waren. We hebben de voorbije dagen al héél wat wenkbrauwen doen fronsen, maar ook ontelbaar veel welgemeende glimlachen en felicitaties in ontvangst mogen nemen. Iedereen houdt van dessert :)

    De eerste 12 weken gingen met ups en downs. Het continue gevoel van misselijkheid en vermoeidheid maakten het er niet steeds makkelijk op. Met een trombose als kers op de taart (we blijven bij de desserts!) kregen we het toch even erg benauwd. Gelukkig heeft de kleine spruit zich van dit alles geen jota aangetrokken en bleef ie rustig verder spartelen en groeien. 

    Het eerste trimester zit erop (wàt? ging dat ook zo snel vroeger?) en ik kan stilletjes aan beginnen genieten! 

    Basje en Fien zijn trouwens ook door het dolle heen. Ze kijken reikhalzend uit naar de komst van hun kleine "broer". Daar moeten we dus nog even aan werken. De meiden zijn er rotsvast van overtuigd dat het deze keer een jongen wordt en hoe vaak ik hen ook vertel dat het ook wel weer een zusje zou kunnen zijn: het lijkt maar niet door te dringen ;)

    Ons volgend bezoekje aan de gyn staat gepland op 1 september en die kan dan misschien al wat duidelijkheid brengen! Afwachten dus, goeie desserts vragen een lange bereidingstijd ;)

  • Drama Queen

    Fien en ik, wij hebben gevoel voor drama. Toegegeven, het dramaqueen-gehalte van mezelf is niet meer hetzelfde als pakweg 20 jaar geleden (op een hoogoplopende woordenwisseling met manlief na), maar toch, 't zit in onze genen.

    Dat uit zich bijvoorbeeld in ziek worden op feestdagen: Fien bracht al eerder een verjaardag, Kerstmis, Moederdag,... in het ziekenhuis door. 

    Ikzelf koos er deze week mijn negende huwelijksverjaardag uit, gevolgd door de verjaardag van Stijn vandaag. Da's kunnen mikken, nietwaar?

    Enfin ja, ik lig hier dus al enkele dagen naar het plafond te staren want ik ben opgezadeld met een DVT. Diep veneuze trombose, gelijk ze zeggen. Flubiet.

    De dagelijkse dosis bloedverdunners en de ongelofelijk sexy witte kniekousen zouden het probleem moeten verhelpen. Jup, sexy netkousen. Zelfs in het ziekenhuis hou ik rekening met (huwelijks)verjaardagen.

    DVT, trombose, flubiet, ziek zijn, ziekenhuis, bloedverdunners, longembolie, dramaqueen

    De omgeving loopt een beetje op de toppen van haar tenen aangezien ik hen zo'n 9 jaar geleden iets gelijkaardig gelapt heb. Alleen was het toen een slagje erger en deed ik een longembolietje. Maar hé, dat was enkele maanden voor ik ging trouwen en die mannen dachten al allemaal aan die verkwiste uitnodigingen, voorgeproefde hapjes en die chique kleren. Dramaqueens kiezen er hun moment uit.

    Bij deze bent u meteen ook gewaarschuwd als u de komende maanden (en op tinternet las ik zelfs 2,5 jaar!) een weirdo in spankousjes ziet voorbijtrippelen. Kan mijn pa zijn ook (die genen zitten ook in de familie, ja) maar als het een rokje of kleedje aanheeft, zal ik het wel wezen. En o wee als je dan gaat lachen, dat zal pas drama zijn!

  • Zonder tand(en)

    Zaterdagavond aten we lekkere ribbetjes en plots ging Fien aan het huilen: ze had net iets te enthousiast in een "beentje" (zo noemt ze ribbetjes) gebeten en haar  tand deed pijn.

    Bij nadere inspectie bleek ze zo hard gebeten te hebben dat één van haar onderste melksnijtandjes officieel een "wiebeltand" was geworden. Zodra ze over de eerste schrik heen was, bleef ze iedereen stalken en uitnodigen om ook eens te wiebelen...

    Volledig het tegengestelde van haar zus die er bij haar eerste wiebeltand amper met haar tong durfde over te gaan.

    Ik had dus al enigszins een voorgevoel dat die wiebeltand rap plaats zou moeten maken voor het eerste gat :)

    En ja hoor: zondagmiddag, tijdens een uitje Plopsaland, besloot ze de tand er maar zelf uit te trekken!

    2014-04-14 08.46.15.jpg

    Dus vanaf nu lopen er bij ons twee jongedames met een gebrekkig gebit rond! 

    Dat worden de prachtigste familiefoto's ever, dit jaar. 

  • Eerstes !

    ’t Is me het weekje wel. En dan heb ik het eens niet over dat vreselijke winterweer dat ons parten blijft spelen. Hoewel je dat ook min of meer onder een ‘eerste keer’ kunt catalogeren. Nog nooit eerder meegemaakt dat het midden maart nog zo koud is en sneeuwt. 7 jaar geleden zaten er drie mannen in ontbloot bovenlijf aan mijn huis te metsen. Komt dat tegen. 

    ’t Is eigenlijk een weekje van ‘eerstes’.  Zeker wat Basje betreft.

    Om te beginnen heeft ze sinds gisterenavond officieel haar eerste wiebeltand. Jawel, ik mag me binnen hier en een paar maanden verwachten aan zo’n mond-vol-gaten-glimlach. Hoewel er nu nog niet veel beweging inzit, heb ik de indruk dat ons madam al het mogelijke zal doen om dat te bespoedigen. Ze kan er maar niet afblijven. Mijn smeekbedes om het gerust te laten, worden vakkundig genegeerd. Dat worden leuke zomerfoto’s… (of hoe lang zit er precies tussen de eerste wiebelingen en het effectieve uitvallen van zo’n melktandje?)

    En vanavond –als alles goed gaat tenminste- mag Basje haar eerste zwembrevet mee naar huis nemen. Jup, vanavond is het zover en legt ze haar 25 meter af (mét wiebeltand.) Trotse moeder zal aan de zijlijn mee supporteren en haar adem gedurende die volle 25 meter ophouden. Hopelijk ga ik niet te vroeg van mijn stokje zodat ik de finish nog kan zien…

    Bovendien is het dit weekend ook brevettendag bij de Turnclub De Zeestern. Beide dames mogen er hun brevetje afleggen. Basje al bij de Pluisjes 2 en Fien bij Pluisjes 1. Dus nog twee brevetten en medailles om uit te stallen.

    Fiere mama modus is al in aanslag.