• Omkoperij?

    Ik heb twee schatten van dochters. Echt waar. Maar soms zijn het heuse ettertjes. Als moeder hoort het misschien niet om zoiets te zeggen, maar hé, ik kan het wel het beste weten!

    In de hoop onze twee spoken wat manieren bij te brengen, hebben we echt al vanalles geprobeerd. Manieren interpreteer ik ruim hé: beleefd zijn, geen ruzie maken, niet bijten - krabben of nijpen, mooi delen met elkaar, niet zagen of voor het minste in tranen uitbarsten, enfin, je leest het, er is véél werk aan de winkel...

    Na diverse 'straffen' of beloningssystemen, die het meestal na enkele dagen lieten afweten wegens 'niet interessant genoeg', denk ik nu eindelijk het goede middel gevonden te hebben!

    DSC_5091.JPGIn de keuken heb ik nu een beloningsbordje met velcro stickers opgehangen. Als ze eens héél flink zijn (en echt, zeldzaam hoor!) krijgen ze er een mooi stickertje bij. Zijn ze niet zo flink (schering en inslag) gaat er eentje weg.
    Vroeger volstond dat simpele stickertje plakken al om te glimmen van trots, maar nu heb ik dus mijn vindingrijkheid moeten aanspreken. Ik heb bovenaan dat bordje iets erg aanlokkelijks gehangen. Een foto. Van zo'n schattig knaagdiertje. Hun 'euro' is rap gevallen. Zo'n schattig ding kunnen ze dus bemachtigen :-D

    En ik hoef écht niet direct te panikeren. Het beestje zit er nog niet meteen aan te komen. Zijn ze lang niet flink genoeg voor. Maar 't begint nu stilaan toch al zijn vruchten af te werpen! Ruzies zijn al ferm afgenomen. Als ik iets vraag, krijg ik veel sneller respons (en als ze niet reageren, hoef ik maar even 'cavia of sticker' te roepen en ze hebben het door)...

    Ik ben benieuwd hoeveel weken (of eerder maanden) ze er zullen over doen om die 49 lege plekjes op het bord te vullen. Deze morgen na het ontbijt en badritueel konden ze er al meteen eentje bijplakken. Deze middag na een korte, doch hevige ruzie werd het stickertje verwijderd ;) En nu zijn ze erg hard hun best aan het doen om dat plekje weer te vullen...

  • Hernieuwde energie?

    Laten we het hopen! De voorbije maanden werden onze batterijtjes ferm opgeladen door een paar reisjes dus nu zou ik toch min of meer in staat moeten zijn om dit blogje wat vaker te vullen.

    Misschien eventjes beginnen met jullie kort bij te praten over alles wat de voorbije 5 maanden de revue is gepasseerd. Nu ja, alles, laat ik het toch maar bondig houden want door de kaas met gaten hierboven, zal ik wellicht massa's vergeten te vermelden.

    Basje DSC_4023.jpgwerd 4 in januari.

     

     

     

     

     

     

    Het verjaardagsfeestje met de klasgenootjes werd een succes.DSC_4042.JPG

     

     

     

     

     

    Ik werd 30 in februari. En ik ben nog steeds dezelfde. Geen merkbare veranderingen. (er zijn bij mijn weten zelfs geen foto's van) Vieren doen we deze zomer want dan wordt ventje er ook 30.

    Maart is zo lang geleden dat ik er niets zinnigs meer over weet te vertellen.

    In april zijn papa en mama er eventjes tussenuit geglipt richting Tunesië (zonder kindjes maar met als heel goede reden: om uit te rusten tegen dat we op reis gingen mét kindjes...) We hebben een week in regen, wind en koude gezeten terwijl hier in België de hoogste temperaturen in heel Europa werden opgemeten. 't Zal onze straf geweest zijn omdat we die bloedjes van kinderen alleen thuis gelaten hebben (in de veilige armen van de grootjes uiteraard).

    Eind april zette Fien ook haar eerste stappen naar de kleuterschool. Ze was nog maar een half jaar aan 't zagen om eindelijk mee te mogen met zus. Het werd een succes. Ze gaat er met veel plezier naartoe en wordt, net als grote zus, rotverwend door de lieve juffen.

    DSC_4622.JPG

    Na een weekje school besloten we tegendraads te doen en onze kinderen te leren brossen. 't Was namelijk tijd voor snoepreisje 2. 

    Deze keer dus met de kids richting Turkije. En warempel. We hadden prachtig weer. 12 dagen lang konden we genieten van zon, rust (met een flinke korrel zout te nemen, de kindjes waren tenslotte ook van de partij) en lekker eten.

     

    En ondertussen zijn we een weekje terug en gaat het leven zijn gewone gangetje. Apedruk op 't werk, crossen van hot naar her en een paar zieke kinderen. Heb dus de aerosol weer vanonder het stof gehaald en mijn keukeneiland is weer veranderd in een heuse apotheek. Heb vanalles in de aanbieding voor 't moment!

    Dus, dat was het zowat in een notendop. Voor de FBers niets nieuws onder de zon, maar voor de andere klanten (als die er nog zijn na mijn lange afwezigheid) van deze blog een ware inhaalbeweging ;)