• Reisverslag Egypte!

    Jawel, het zit er alweer op! Tijd dus voor een verslagje van die 7 dagen zon (en wind! wind!)!

    Vrijdagmorgen vroeg opgestaan zodat we op tijd de trein richting Brussel – Nationale Luchthaven konden nemen. We werden uitgezwaaid door papa en zijn gemis werd een  beetje goedgemaakt door de boterkoeken die Bonneke en Opa hadden voorzien. Na een dikke twee uur sporen (dat komt ervan als je in een uithoek woont) en de kindjes vermaken met allerlei gezelschapspelletjes, kwamen we aan op het vliegveld.

    IMG_2291.JPGDSC_5453.JPG

    De dikke winterjassen werden geruild voor een lichter exemplaar, we checkten in en moesten dan nog maar eens wachten. Gelukkig dat er hier en daar nog een speeltuintje of wat kunst staat om mee te ‘spelen’.

    IMG_2293.JPGDSC_5459.JPG

    En dan het vliegtuig op. Ik had eerlijk gezegd wel wat schrik voor die lange (5 uur durende) vlucht. Maar ’t moet gezegd: mijn aapjes hebben zich redelijk correct gedragen. De kleurboekjes, spelletjes en snoepjes ter afleiding hebben goed hun werk gedaan. We kregen zo af en toe zelfs een complimentje van de ons omringende passagiers dus mama was trots op haar spoken.

    DSC_5463.JPGDSC_5464.JPG

     

    Nadat we geland waren in Sharm El Sheikh moesten we nog door een hele administratieve papiermolen (visumpje hier, stempeltje daar, paspoortjes nog maar eens controleren, verschillende bagagescanners …) en ’t was uiteindelijk al pikdonker toen we op de bus richting hotel stapten. Hoewel het maar een kwartiertje rijden was viel Fien prompt in slaap. Ha ja. Op een lawaaierige en schokkerige bus in slaap vallen, da’s vanzelfsprekend. In een zacht zoemend vliegtuig dan weer niet…

    Opnieuw ingecheckt in ’t hotel, polsbandjes van de all-in omgedaan, snel snel een hapje eten in het restaurant en daarna meteen ons bedje in. (die waren trouwens snel verdeeld: Basje en mama elk in een groot bed en Fien in een ‘kleiner’ eenpersoonsbed dat extra was opgesteld)

    IMG_2298.JPGIMG_2299.JPG

    De volgende dagen verliepen allemaal een beetje in hetzelfde luilekker-stramien. Opstaan, uitgebreid ontbijten, zonnebakken, in het ijskoude water spelen (op de boord dan, zwemmen was écht niet te doen), ijsjes eten, lunchen, in het verwarmd zwembad plonzen, nog eens ijsjes eten, zonnebakken en de soms wat opdringerige Egyptenaren die persé een excursie kwijt wilden van je afschudden als ware het vliegen. O ja, en nog eens eten. En slapen. Wreed relaxed allemaal.

    DSC_5507.JPGDSC_5491.JPGDSC_5581.jpgDSC_5521.JPGIMG_2400.JPGDSC_5552.JPG

    De laatste paar dagen werd dat stramien aangevuld met veelvuldige spurtjes richting toilet want de kleinste madam van het gezelschap had turista opgelopen. Ik kan je verzekeren: we waren heel blij dat onze ligzetels bijna aan onze kamer grensden. De douche werd die laatste dagen ook net iets intensiever gebruikt.

    En jawel, het vloog voorbij en voor we het goed en wel beseften, moesten we alweer huiswaarts keren. De terugreis verliep (op de veelvuldige spurtjes op het vliegtuig na – je weet wel die schijterij van Fien!) als het ware nog kalmer. De madammen vielen als een blok in slaap en hoewel we door de tussenlanding op Taba eigenlijk bijna 7 uur op de vlieger zaten, heeft ook mama wat meer kunnen rusten.

    Diezelfde nacht zijn we nog in de luchthaven in de Sheraton blijven slapen (man wat een gemak! Van ’t vliegtuig recht ons bed in!) en pas de volgende morgen namen we de trein richting Koksijde.

    En ’t weerzien met papa was fantastisch! Alleen neem ik hem de volgende keer mee. Niet zozeer voor 't gezelschap (want dat was zo al fantastisch met Bonneke en Opa), maar gewoon om duidelijk te maken aan die Egyptenaren dat ik niet met Opa was getrouwd. Ze zijn dat daar blijkbaar niet gewend van die actieve opa's die zich de hele dag met de kleine kindjes bezighouden en hun conclusies waren bijgevolg net iets te snel getrokken...

  • Groot verdriet!

    Een ongeluk komt nooit alleen. Zeker niet op de dertiende van de maand.

    Deze middag lag één van de cavia's van de meisjes levenloos in zijn hokje. Bizon heeft de geest gegeven. Vreselijk zielig. Zijn broertje zat te piepen van verdriet. Ocharme 't beestje. Ik moest er zelf meteen een traantje om laten.

    En dan restte me er niets anders dan 't slechte nieuws over te brengen aan de kindjes. Hen confronteren met een dood beestje lijkt misschien wreed, maar dat leek me toch het beste om te doen. Zo konden ze toch nog een beetje afscheid nemen.

    Over Basjes wangen biggelden meteen dikke tranen. Ze is er echt het hart van in. Ze heeft de hele middag getreurd en zonet heeft ze zichzelf in slaap gehuild. Mijn hart brak.

    Op Fien heeft de droevige gebeurtenis een andere impact. Hoewel het technisch gesproken 'haar' cavia was die is gestorven, lijkt ze er minden onder te lijden. Ze begon te huilen omdat ze haar grote zus zag wenen, maar 't heeft niet zolang geduurd.

    Fien lijkt 'tevreden' met het concept van een cavia-hemel en is getroost met het feit dat Oma Rientje nu verder zal zorgen voor het diertje. Basje kon enkel denken aan het putje in de grond en het feit dat Bizon het vannacht wel erg koud zou krijgen... zucht!

    (en voor wie een vrolijke noot als afsluiter wil: lees zeker verder:)

    Toen ik de kindjes vroeg of ze tijdens Bizons begrafenis een liedje voor hem wilden zingen, was Fien meteen enthousiast. Enkel haar song-keuze bleek niet meteen gepast toen ze luidkeels van wal stak met 'lang zal hij...'

  • Dilemma

    Sinterklaas mag me dit jaar een extra groot pakje brengen.

    Na enkele maanden van tegensputteren, haperen en andere toeren heeft mijn droogkast uiteindelijk de geest gegeven. Het ding is bijna 7 jaar erg intensief gebruikt en heeft nu zijn laatste warme adem uitgeblazen. (Ha!)

    Nu dus maar aan de zoektocht naar een nieuw exemplaar begonnen. En 't blijkt niet simpel te zijn! Ik dacht het al moeilijk te krijgen met de keuze tussen condensatie of luchtafvoer, maar blijkbaar is er nu ook een alternatief met warmtepomp op de markt. Oempf. Nu, afvoersgewijs maakt het niet veel uit. Onze stulp is op alle mogelijkheden voorzien.

    Uiteraard is alle raad welkom. En als 't even kan, mag een suggestie ook aan volgende voorwaarden voldoen:

    • snel drogen (ik wil geen uren meer wachten tot de was droog is!!)
    • energieklasse A, als 't even kan.
    • budgetvriendelijk (ik viel steil achterover toen ik zag dat er droogkasten van 1500 à 2000 euro bestonden!

    Ik heb wellicht drie voorwaarden opgesomd die moeilijk met elkaar te combineren zijn, maar laten we hopen dat ie toch bestaat!

  • Tip

    Zoek niet naar een stuk van 50 eurocent in een overvol portemonneetje. En al zeker niet achter het stuur. En al zeker niet als je portemonneetje gevuld is met 10 kilo rosse muntjes.
    Dat is om miserie vragen. Ik kan het weten.

    auto, wat-niet-te-doen-in-de-auto, geld, tip, remmen

    Ter verduidelijking: u kijkt naar mijn wagen. Meerbepaald het stuk tussen de zetel en de deur. Na een ongelukkige beweging van mijnentwege heb ik mijn zakje kleingeld van mijn schoot gegooid.
    Gisterenavond geen zin meer gehad om de tijdelijke waardevermeerdering van mijn wagen onder handen te nemen...
    Deze morgen bij het instappen zat ik al mijn hersens te breken over hoe ik al die pietpeuterige muntjes er tussenuit zou krijgen. Maar hé, net toen ik wat te diep aan het nadenken was en op 't nippertje moest remmen voor een rood licht, ben ik tot de ontdekking gekomen dat die dingen vanzelf loskomen als ik bruusk rem...
    Als ik dus voorbij sjees en plotsklaps alles toesmijt: ge weet waarom, hé!

  • In de sjakosj !

    Na één van mijn typische, erg lang durende zoektochten in de handtas heb ik dan toch maar besloten om het huidig exemplaar eens ‘te kuisen’.
    Jawel, ik ben één van die hopeloze gevallen die erin slaagt om haar handtas vol te stouwen met vanalles en nog wat. Hoe groter de skakosj, hoe meer ik erin duw.

    foto(68).JPG

    Ziehier het resultaat:

    1. Een agenda van 2010 en 2011. Hoewel ik die niet meer gebruik (lang leve de Iphone) krijg ik het niet over mijn hart om het ding buiten te wippen. Ik wacht nog even tot 2012. Je weet maar nooit.
    2. Een pakje papieren zakdoekjes. Heb ik altijd bij, behalve als ik ze écht van doen heb.
    3. Een nieuwe, nog niet uit de verpakking gehaalde paraplu. (die ik wellicht nooit zal gebruiken omdat ie er bij de eerste ruk- en zeewind toch aan zal zijn…)
    4. Het bonnenboekje van de Bond. Alleen spijtig dat ik er pas na mijn aankopen aan denk.
    5. Een slipje van Basje. God mag weten hoe dat in mijn handtas is terechtgekomen! Kan me niet herinneren dat ik mijn kind laatst in haar blote kont ergens heen heb gestuurd.
    6. Een verdwaalde Strepsil. Smaak: honing en citroen. Met stof en haar op. Die smijt ik dan toch maar weg, kwestie van geen baard in de keel te krijgen.
    7. Wel 4 hele eurocenten. Wie het kleine niet eert,…
    8. Een ieniemiene pepermuntje. Ziet er best nog eetbaar uit!
    9. Twee balpennen.
    10. Lipbalsem. Met aardbeismaak.
    11. Een leeg pulleke sofrasolone neusspray.
    12. Een ‘my littlest petshop’ – beestje. De rechtmatige eigenaars worden vanavond op de hoogte gebracht.
    13. Mijn uitpuilende (helaas niet van ’t geld) portemonnee. Echt waar, al die klantenkaarten gebruik ik ook écht.
    14. Mijn kleingeld beursje. Ondanks het feit dat dat ding bijna een kilo weegt, leert een blik op de inhoud me dat ik wellicht toch niet erg rijk ben. De bakker en slager zullen morgen content zijn (not!)
    15.My precious: de Iphone.
    16. Mijn sleutelbos.
    17. Een heuptasje waar nummer 13,14,15 en 16 inzitten. Als ik ergens rap, rap moet zijn, gris ik dat er gewoon uit! (niets slimmer dan een vrouw!)

    foto(69).JPG

    Al bij al een serieus boeltje. En als ik het rijtje overloop, kan ik eigenlijk maar bitter weinig écht wegdoen. ‘k Kan misschien best al een afspraak maken bij de kraker. Kwestie dat ie mijn scheefgegroeide schouder weer kan rechttrekken. Zou ik hem mogen betalen met rosse muntjes?

  • T - 13

    Vanaf nu is het aftellen definitief begonnen. Welgeteld binnen twee weken vertoef ik in warmere oorden en dat in het gezelschap van de meisjes en opa en bonneke. Papa die laten we thuis. Neen, we zijn niet gemeen. Hij wou niet mee en kon ook niet omwille van zijn werk. Maar hij gunt me toch dat weekje ontspanning. Lief hé?

    Alhoewel ik denk dat er meer achter zit. Hij weet zeker dat er hem een week vol rust, kalmte en doen-wat-je wilt te wachten staat. Ik daarentegen zal wellicht een iets gestresseerdere week beleven. Maar daar zullen de twee spoken ongetwijfeld voor iets gaan tussen zitten. Godzijgedankt dat mijn ouders meegaan voor dat beetje extra morele steun. ‘k Zal het ongetwijfeld van doen hebben.

    De komende veertien dagen hou ik alvast mijn haar vast dat de snottebellen, waarmee de madammen nu rondlopen, verdwenen zullen zijn en dat ze ook geen nieuwe kwaaltjes meebrengen van school.

    Let the countdown begin!

  • Whoop whoop!

    Ik ben he-le-maal in extase. Gisteren kreeg ik een mailtje van Tess waarin ik als Secret Santa werd aangeduid voor yeah right dat vertel ik hier lekker niet ;)

    'k Ben meteen richting opgegeven webadres gesurft en heb bijna meteen een kleine 300 blogberichtjes verslonden. Letterlijk verslonden, want hoe meer ik las, hoe meer ik overdonderd werd door héél erg grote gelijkenissen met mijn omgeving/situatie. Zalig!

    Ook het moodboard was ongelofelijk duidelijk opgesteld en er schoten me direct enkele ideetjes te binnen. Hier geen gebrek aan inspiratie alvast. Ik vind het ook zo ongelofelijk spannend want wellicht komt ook op dit blogje één dezer dagen een mysterieuze bezoeker langs :)

    De komende dagen laat ik mijn grijze hersencellen alvast nog eens  goed werken en ga ik aan de slag (lees: ga ik naar de winkel want helaas ontbreekt het creatieve gen hier een beetje!).

    Wordt vervolgd!!