• Back to the kids!

    Wijvenweek zit erop. Ik kan dus weer gewoon overgaan tot de orde van de dag en mijn postjes vullen met geklets over de kinderen...

    En ik kan meteen als über-trotse moeder met de deur in huis vallen:

    Basje haalde dit weekend haar eerste brevetje (en gouden medaille –stoef stoef-) bij de Pluisjes 1 (kleuterturngroep, onderdeel van turnclub de Zeestern) Meer foto’s vind je hier

    Jawel, datzelfde kind dat ik op zaterdagmorgen moet meeSLEUREN richting turnclub.
    Datzelfde kind dat de eerste 10 lessen tranen met tuiten huilde omdat ze “turnen niet leuk vindt”, maar na een uurtje turnen met een big smile toont wat ze allemaal heeft bijgeleerd…
    Datzelfde kind dat zooooo beschaamd is in de buurt van toeschouwers (vraag maar aan de juf bij schoolfeestjes) dat nu voor een publiek van wel 60 man haar oefeningen deed in het bijzijn van enkele juryleden die ze van haar noch pluim kende!

    Njah, ik zwel een beetje van trots.

    turnen,basje,goud,medaille,lenigheid

    Heb wel altijd vermoed dat er serieus wat lenigheid schuilt in dat kind van mij. Dat bleek al de eerste minuten nadat ze ter wereld kwam :

    turnen,basje,goud,medaille,lenigheid

    (om huiselijke ruzies binnen hier en een paar jaar te vermijden heb ik wat zitten photoshoppen...)

    Eén brok lenigheid dat kind van mij. Opa schreeuwde vertwijfeld uit na het zien van deze foto "Komt da nog goed?" En kijk. Nu droomt ie al mee van Olympisch goud...
    Waar dat beetje rek- en strekbaarheid toch niet goed voor is. Zelfs nu is dit nog steeds madams favoriete slaaphouding. Je moet het maar kunnen!

  • Wijvenweek 6: An, het superwijf !

    Wegens tijdsgebrek is het thema "zelfcensuur" aan me voorbijgegaan. (ha! how convenient!) Had het net iets te druk met mijn huis poetsen, telefoons beantwoorden, caviahok uitkuisen, was insteken en plooien,...

    Wat op zich weer perfect past in mijn omschrijving als multitaskend superwijf en het gesprekonderwerp van de dag.

    Dit postje heb ik trouwens gisterenavond geschreven terwijl ik (again) aan de telefoon hang, nog even wat bijchat op facebook, mijn kinders de baas (probeer) te blijven en al denk aan wat er morgen (= vandaag voor jullie) allemaal op de planning staat... Terwijl dit gepubliceerd wordt, ben ik vast al onderweg richting turnclub om alginds mijn dochter aan te moedigen op haar brevettendag, stop ik ondertussen nog even in de supermarkt en staat er alweer een wasmachine en droogkast te draaien. Kwestie van bezighouding.

    Kortom, multitasken is gewoon een onderdeel van mijn bestaan. Ik sta daar eigenlijk niet zo vaak bij stil. Of toch wel: als ik merk dat mijn vent dat niet kan :) De slapjanus :)

  • [wijvenweek 4] Dromerij

    Mensen die me (goed) kennen, kunnen het vast beamen: ik ontbreek het handvaardigheidsgen. En alles dat daarmee gepaard lijkt te gaan ook. Zoals geduld, creativiteit, fijne motoriek,...
    Ik word echt niet voor niets vaak "lomp" genoemd.

    Ik plooi dan ook bijna dubbel van jaloezie als ik de creatieve uitspattingen van mijn medemensen smachtend zit te bewonderen. Of het nu gaat om tekenaars, schilders, naaisters, muzikanten,... telkens sta ik met mijn mond vol tanden als ze er weer eens in slagen iets prachtigs uit het niets te toveren.
    Je zou eens moeten weten hoe graag ik eens een vrolijk rokje of schattig kleedje voor mijn twee dames zou willen maken!  Als iemand een naaimachine op overschot heeft, smijt gerust binnen, ik kan het maar eens proberen. Vraag het ding wel niet terug, hé. Grote kans dat ik er mijn eigen vingers aan vast naai...

    Maar soit, toen ik enkele weken geleden tijdens het rondhoppen van de ene blog naar de andere per abuis een tutorial over "haken" tegenkwam, besloot ik de koe bij de horens te vatten en ook maar eens een poging te wagen. Wie niet waagt, niet wint, nietwaar? 

    Want hé, hoe moeilijk kon dat nou zijn. Zo'n 24 jaar geleden in het tweede leerjaar bij juf Hilda was het me toch ook gelukt een brillenkoker te haken? Wat ik als 7 jarige kon, zou nu toch ook moeten lukken?

    Dus hop, ik naar de winkel. Even de Hema/Kruidvat/Zeeman toestanden afgelopen, want waarlijk, ik had het lef niet om zo'n wolboetiek binnen te stappen. Dat mens achter de toog zou zich waarschijnlijk in haar valse tanden hebben verslikt (excuus maar ik associeer wolboetiekjes met oma-figuren, don't shoot me) als ze mij zag binnenkomen om enkele naalden en wol.

    En waarlijk, het geluk zat me mee. Eén van bovengenoemde winkels had wel naakhaalden (waar zit mijn verstand?!) haaknaalden liggen, zeker. En er lagen ook enkele bollekes garen naast, dus heb daar ook maar enkele bollen van meegescharreld. Kwestie van meteen een start te kunnen maken! En je zult het niet geloven, maar daar lagen zelfs van die mini-boekskes met haakpatronen voor wonderschone sjaals en toestanden, dat ik er me er ook maar eentje heb aangeschaft. 't Viel van niet hoog, mensen, met amper 8 euro was ik uitgerust gelijk een professioneel.

    Ofja, dat lijkt toch zo.

    Dus ik mij geïnstalleerd achter de computer met de tutorial op. (kun je het je voorstellen: achter een IMac om te leren haken! Mijn vent deed het bijna in zijn broek van het lachen)

    Maar helaas, zelfs een duidelijke uitleg bleek me nog te moeilijk, dus heb ik mijn Youtube hulplijn maar ingeschakeld. Een wereld ging voor me open! Overal heb ik grote ogen getrokken: hier, hier en hier. Maar bij Garnstudio ben ik blijven hangen. Eindelijk werd het me een beetje duidelijk!

    Dus aan de slag dan maar. Niet te geloven, maar ik slaag er in om mijn draad op mijn naald te zetten. Losse steken hebben ook al geen geheimen meer (schaamtelijk ik weet het, maar hou het complete gebrek aan handvaardigheid in je achterhoofd, wil je?). Zelfs de vaste steken en de stokjes begin ik door te krijgen.

    Alleen het geheel blijkt lichtelijk tegen te vallen. Mijn eerste haaklapje van losse en vaste was al zo schots en scheef als je maar kan inbeelden. Of neen wacht, je hoeft het je niet in te beelden. Kijk gewoon hieronder. Erbarmelijk nietwaar? Een ander moet wellicht moeite doen om krom te haken, bij mij gaat het vanzelf!

    foto.JPG

    En mijn tweede probeersel, losse, vaste en driedubbele stokjes is ook een kunstwerk op zich.

    foto(1).JPG

    Je kan niet geloven hoe hard ik vloek als ik die perfecte instructievideo's op garnstudio bekijk, begrijp (!) en maar niet deftig tot uitvoering weet te brengen. 't Ligt wellicht vooral aan mij, maar ik hoop toch ook dat het wat te maken heeft met mijn erbarmelijke garenkwaliteit en 't feit dat ik sommige steken gewoon te hard of te los maak.

    Dus bijt ik op mijn tanden en blijf ik verder proberen. Hopelijk komt er ooit een lapje tevoorschijn dat recht is! En ik denk dat ik mezelf toch even zal moeten vermannen en richting wolboetiek stappen. Misschien dat omoe wel magisch wondergaren in stock heeft waarmee het allemaal van zelf lijkt te gaan.

    Zeker to be continued! Ik zal 't weten te zeggen of deze droom ook bedrog was...

  • [Wijvenweek 3] Recht voor de raap!

    Al van sinds ik me kan herinneren, wordt het geregeld eens rond mijn hoofd geslingerd.

    Je kan het wel goed uitleggen, hé! of Jij en je grote mond!

    Niemand was dan ook bijster verwonderd toen ik op 18 jarige leeftijd besloot om rechten te gaan studeren. Mijn grote klep en ik waren daar blijkbaar voor gemaakt. Na 5 jaar studeren en enkele jaren werken, had ik er echter mijn buik van vol en besloot ik dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging. En die vond ik. Maar dan moest ik wel een poging doen om mijn flapuit-kantje wat onder controle te krijgen.

    Niet dat dat me tegenhoudt om zo af en toe nog eens flink mijn gedacht te zeggen. Alleen moet een mens al eens wat diplomatischer en tactvoller zijn. En zo héél af en toe moet ik ook eens flink op mijn tanden bijten...

    Maar enfin, ik heb over (bijna) alles best wel een mening. Dus wie 't wil weten, moet het maar vragen. Mailen, PBtje sturen of gewoon in de reacties hieronder. Wil je iets écht weten? Recht voor de raap? Je zal 't geweten hebben. Maar achteraf niet komen klagen als 't antwoord je niet aanstaat hé ;)

  • Wijvenweek 2 Kleine kantjes

    Dinsdag is biechtdag blijkbaar. Ik moet hier en plein publique mijn minpunten te grabbel gooien. Oempf.

    Maar hé, ik vind er wel een paar. En als ik geen zou vinden, zou de andere helft van mijn trouwboek er vast wel een paar durven opsommen. Ok, hier gaan we dan...

     

    Ik heb altijd gelijk.

    (Zelfs als ik ongelijk heb. Maar dat komt dus nooit voor hé. Ik heb altijd gelijk) Ik kan soms echt doordrammen over bepaalde zaken en zweren dat één of andere godalmachtige me ter plekke mag komen neerbliksemen om dan later tot de conclusie te komen dat ik geroosterd had moeten zijn. Maar geen haar op mijn hoofd die er dan nog aan denkt om dat toe te geven. Echt wel een werkpuntje. Maar ik ga ervan uit dat de helft van onze aardbol ook dergelijke trekjes heeft en dat het me dus wel vergeven wordt. Waarlijks 't is niet slecht bedoeld...

     

    Ik ben (naar 't schijnt) héél onverdraagzaam t.o.v. snurkers, luide ademhalers en smekkers.

    Een kenmerk dat ik al sinds zeer prille leeftijd met me mee tors. Waarlijks. Soms wenste ik dat mijn ouders me gezegend hadden met een paar minder gevoelige oren. Ik hoor ALLES.
    Als kind kon ik al de muren opkruipen als mijn vader wat te diep ademhaalde. Ik heb hem geregeld toegesnauwd dat hij "moest stoppen met ademen", hoewel ik eigenlijk geenszins de bedoeling had de mens blauw te laten aanlopen of ter plekke dood te laten stuiken wegens ademnood. Blame it on the ears.

    Nu is 't eigenlijk vooral mijn wederhelft die er last van heeft. Godzijdank ademt hij (nog) niet te zwaar, maar snurken kan ie als geen ander. En laat ik daar nu ook eens niet tegen kunnen, zie. Ik word knettergek als hij na 5 seconden in bed al een oerwoud ligt om te kappen en ik de slaap niet kan vatten. Hij mag snurken zoveel ie wil. Maar echt. Hij moet wachten tot ik zelf ook in dromenland lig, want anders por en duw ik hem gegarandeerd terug wakker. En ik ken al wat truken van de foor om iemand wakker te krijgen, believe me. Je kan het zo zot niet bedenken of ik heb het al gedaan. Vraag 't hem maar eens bij gelegenheid. Hij kan er een boek over schrijven.

    En last but zeker not least: de smekkers en zwelgers. Die doen het haar op mijn hoofd rijzen. En ik heb werkelijk een kop vol. Ik moet echt op mijn tanden bijten als ik naast een exemplaar zit dat zijn koffie of frisdrank naar binnengiet als ware het een gootsteen. Om nog maar te zwijgen over de types die luid smakkend genieten van hun middag- of avondmaal.
    Al bij al nog een geluk dat ik genoeg verstand heb om te doen alsof mijn neus bloed (alleen mijn ouders en vent moeten het ontgelden) en ik gezegend ben met een stevig stel tanden om op te bijten.
    Smekken en smakken kan ik trouwens slechts in één geval wel appreciëren en dat is bij mijn kinderen. In dat laatste geval word ik er zelfs door vertederd. Of hoe zot kun je zijn.

    In elk geval is er nog wel een beetje werk aan de winkel. Moet ook wel wil ik mijn man niet gaan vermoorden eens hij de pensioengerechtigde leeftijd zal naderen. Er staat me dan vast nog een hoop gesnurk, gesmek en gesmak te wachten. Ik kan maar hopen en bidden dat mijn uitmuntend gehoor me tegen dan in de steek laat. Of dat ik tegen dan gewoon wat verdraagzamer ben geworden...

  • [Wijvenweek 1] the beauty and the beast

    Deze week is het wijvenweek en dat zal je geweten hebben!

    7 dagen lang wordt blogland overspoeld met roze blogpostjes. En ik vind dat eerlijk gezegd toch niet zo simpel. Met mijn verhalen over de kinderen kan ik je uren vervelen of amuseren (schrap zelf maar wat past), maar voor bepaalde dagthema's deze week zal ik toch een ferme inspanning moeten doen om hier iets zinnigs neer te pennen.

    En dat begint al goed met dat Beautyqueen gedoe. Ik heb er me begot nooit ééntje gevoeld (vroeger wel vaak eens gewenst) dus wordt dit postje er eentje over het gebrek aan de beautyqueen in mezelf :)

    Ik ben namelijk één van die types die zonder drie lagen shmink de deur uitgaat en 's ochtends amper 5 minuten voor de spiegel staat. Tanden poetsen, weerspannig haar in de plooi leggen and that's it.
    Tot grote frustratie van mijn nabije omgeving: mijn arme moeder heeft vroeger wel duizend keer de woorden "trek eens een lijntje" of "doe eens wat mascara op" naar mijn hoofd geslingerd, maar 't mocht niet baten. Ondertussen heeft ze het opgegeven... binnen hier en enkele jaren kan ze haar energie steken in mijn dochters :) 
    Nog een geluk dat mijn lieve echtgenoot mijn "naturel-look" best wel te pruimen vindt. En wie ben ik om hem tegen te spreken, nietwaar? 

     

    Nochtans, als je onze badkamer binnenstapt, zou je nog wel eens iets anders durven vermoeden. Op het badkamerkastje staan wel 30 verschillende tubekes en pottekes vol smeersels en lotions. Schijn bedriegt. Sommige van die potjes staan daar al enkele jaren en ze nu nog aan je vel wrijven zou wellicht meer kwaad dan goed doen. Chemische peeling gegarandeerd! Als ik alle crèmes plichtsgetrouw had aangewreven de voorbije jaren, zag ik er nu vast 5 jaar jonger uit (en was mijn portemonnee wellicht ook een pak lichter). In één van mijn lades vind je zelfs een gigantische shminkzak terug. Die ziet zo'n 5 keer per jaar het daglicht als ik één of ander sjiek feest te doen heb en onder lichte dwang van de omgeving toegeef aan de shminkhype.

     

    Toch waan ik me enkele uren per jaar écht in de zevende hemel. Daar zorgen die enkele bezoekjes aan een schoonheidsspecialiste en de kapper wel voor. Ik word compleet high als ik aan de wastafel lig of als ik eens mag genieten van een heerlijke gezichtsverzorging. Op verjaardagen en andere feestelijke gelegenheden zou ik mijn wederhelft wel eens een hint in die richting durven geven. Spijtig dat ie het niet altijd doorheeft ;)

    En die enkele keren per jaar dat ik in bad ga (begrijp me niet verkeerd: normaal sta ik onder de douche) durf ik ook wel eens genieten van een zalig gezichtsmaskertje. Zo'n dikke laag smurrie over je gezicht, een half uurtje liggen soppen terwijl de smurrie zijn werk doet en dan na het afspoelen ontdekken dat je wangen zo zacht aanvoelen als babybillekes. Dus enkele dagen per jaar durf ik mezelf wel eens een beauty te noemen. Maar doorgaans ga ik als een beest door het leven. Een aaibaar beest.

  • Maak kennis met Witje en Bruintje!

    Toen ik enkele weken een oproep op Facebook zag passeren van een vroegere schoolvriendin die een nestje cavia's had, kon ik het niet laten. Het heengaan van Bizon lag nog vers in mijn geheugen (en dat van de kids) en ik vond het best wel zielig dat Charlotte (die eigenlijk Charlie zou moeten heten) zo eenzaam was.

    Vandaag was de grote dag want de kleine mannen mochten het nest verlaten en kennis komen maken met hun nieuwe baasjes. De meisjes waren erg onder de indruk maar vooral héél blij met de nieuwe pluizebollen.
    Het vinden van een gepaste naam bleek even moeilijk tot Basje er uitfloepte dat het Bruintje en Witje zouden worden.

    Ter info: Bruintje en Witje zijn beiden bruin én wit. Alleen is bruintje bruiner en Witje witter. Waarom moeilijk maken als het ook ingewikkeld kan ;)

    De kennismaking met hun nieuwe grote broer verliep ook vlot.  Voorlopig lijkt alles goed te gaan. Buiten wat klappertanden en elkaar achterna hollen zijn er geen noemenswaardige incidenten te vermelden. Of toch.

    Witje (amper 4 weken oud) blijkt een zéér viriel exemplaar te zijn en deed direct zijn ding op de rug van Charlotte. 't Zal wel aan die misleidende naam gelegen hebben, anders had ie dat vast nooit gewaagd !

    foto(6).JPG

    Witje

    foto(7).JPG

    Bruintje

    foto(8).JPG

    foto(9).JPG