• Pief poef paf.

    Al maanden zeggen mijn dames te pas en te onpas dat ze oorbellen willen. Om kort nadien weer op hun beslissing terug te komen. Ha ja. Want eerlijk was ik wel: gaatjes schieten, dat doet een klein beetje pijn. Net zoals een prikje bij de dokter.

    Tot ze er zatermiddag plots weer mee af kwamen. En ze bleven voet bij stuk houden.

    Belofte maakt schuld, dus trokken Bontje en mama zondagmiddag naar De Westhoek en konden mijn madammen beslissen welke oorbelletjes ze wilden.

    Gelukkig is de mode erop gebeterd en hoeven we niet langer die onnozele bollen in onze oren te laten schieten. Neen, neen: nu hebben ze bloemen, hartjes, sterretjes en vlindertjes in alle kleurtjes én met veel bling bling...

    Hun keuze was redelijk vlug gemaakt: voor allebei bloemetjes, maar wel met andere kleurtjes.

    Basje was eerst aan de beurt. Misschien best. Want na de eerste oorbel zette ze het al op een huilen. Godzijdank stonden er niet veel andere klanten in de winkel, want die dachten vast dat ik mijn dochter aan 't mishandelen was. De tweede zat er al even snel in en Basje zette haar keel nog wat meer open.

    IMG_1318.JPG

    Maar nog geen minuut later zat ze alweer gefascineerd te loeren naar alle andere blinkende ringetjes, armbandjes en horloges en was ze de pijn alweer vergeten. Snel afgeleid, dat kind.

    En toen moest Fien nog. Na het spektakel van Basje was ik er écht van overtuigd dat ze (beleefd) ging bedanken voor die gaatjes in haar oren, maar neen: madam wou er ook. Keiharde tante dat kind.

    IMG_1320.JPG

    En 't ging er keihard aan toe. Want ook Fien zette haar keelgat op maximumvolume (en ervaringsdeskundigen weten dat dat kind serieus in 't maximum kan gaan)  Na die eerste oorbel wou ze absoluut geen tweede gaatje meer.

    Gelukkig kent mama de truken van de foor en toen ik het magische woord 'snoep' uitsprak, heeft ze zich nog net 5 seconden langer stil weten te houden voor dat tweede gaatje.

    Twee armbandjes later (ja, die sloebers hebben dat ook nog weten los te peuteren) flaneerden ze allebei apetrots door de winkelstraat...

     

    IMG_1322.JPG  

    IMG_1323.JPG

     

     

  • Strontaffaires

    Wie à la Sam Gooris niet goed tegen uitwerpselen kan, slaat dit postje misschien best over.

    Maar wat een geluk (en niet alleen omwille van die kak-aversie – ha! Eerst zonder koppelteken geschreven-) dat ik niet op de heer Gooris lijk. De voorbije week heb ik immers genoeg stront en kots geruimd voor de rest van ’t jaar.

    Stront is geld zeggen ze. Wel, ik zal zelfs niet mee hoeven te spelen met de lotto of euromillions. Het geld zal zo wel uit de lucht komen te vallen. Om maar even te duiden over welke hoeveelheden we hier spreken.

    Eerst begonnen de darmpjes van Fien te rommelen en niet veel later waren ook die van Basje aan de beurt. Mijn wasmachine alsook ikzelf hebben overuren gedraaid. Zelfs de dokter werd erbij geroepen. Niet voor de was, maar wel voor een voorschriftje met magisch poeder die de darminhoud weer enigszins ‘toonbaar’ en beter controleerbaar moest maken.

    En ik durf voorzichtig zeggen dat de zakjes hun werk beginnen doen. Deze nacht voor het eerst eens kunnen doorslapen en er niet uit gehoeven voor accidentjes.

    Nog een geluk van dat poeder, want ik las deze morgen net dit artikel in de Standaard en begon al even te vrezen dat ik zelf donor zou moeten worden. ’t Gedacht alleen al! Bekkes.

  • Vanzeneigens! / Hieperdepiep!

    Wat had ik ook alweer gezegd over Fien en ziek zijn op feestelijke dagen?

    Juist ja. 't Is weer van dat. Terwijl onze (potverdju nu al wel heel erg) grote meid Basje 6 jaar wordt, is de jongste kapoen weer gesneuveld. Het ongetwijfeld erg gezellige feestje op school zal ze alweer maar eens moeten missen. Ze zal wellicht niet de enige zijn want ik hoorde van de juf dat er nog (4!) andere kindjes in de klas het ook vlaggen hadden. Bah bah bah. Geen beetje weerstand heeft ze nog en dat hebben die akelige virusjes wel in het snotje. Weet iemand toevallig of je dat kant en klaar in een potje kunt kopen? Of vind het even uit voor me. Ik word uw beste klant.

    *mijmer*

    6 jaar geleden om 18u36 werd onze Bassie Plassie voor het eerst in mijn armen gelegd. Zo nu en dan (lees: dagelijks) leg ik er haar nog eens in. 't Past alleen niet meer zo goed ;) Maar 't voelt nog steeds zoooo perfect.

    Zondagmiddag hielden we al een eerste feestje samen met de grootjes. En volgende week woensdag volgt er nog eentje met enkele klasgenootjes. Duimen dat Fien tegen dan weer hersteld is en kan meegenieten van het feestgedruis!

    IMG_1260.JPG

  • Mond vol tanden.

    Toen dochterlief me gisterennacht in paniek riep dat ze een enge droom had, probeerde ik haar te sussen.

    Na enkele pogingen gaf ik het op en belandde Fien naast Stijn en mocht ik genoegen nemen met haar bed.

    Toen Stijn haar nog vroeg over wat ze gedroomd had, stonden we toch even met onze mond vol tanden.

    "Ik heb gedroomd van spoken en monsters, papa, en ze waren aan het vechten"

    Stijn: Met wie?

    "Met Jezus"

    Stijn: En wie heeft er gewonnen?

    "Jezus, natuurlijk"

     

    Echt. Daar geef ik geen commentaar op. Dat laat ik aan jullie over.

  • Project 365

    Ik vond het eens tijd voor wat nieuws. Alsof ik nog geen werk genoeg heb.

    Mijn project 365.

    Een beetje aangepast aangezien ik mezelf ondertussen wel ken en ik besef dat ik er niet elke dag aan zal denken om te komen posten.

    In de eerste plaats wordt het een foto-blog met erg beperkte comments. Voor het meer uitgebreide leeswerk, blijf je beter hier.

    Het wordt bovendien een wekelijkse 365. Een tweeënvijftigertje, laten we maar zeggen.

    Voor diegen die ondertussen denken dat ik teveel gedronken heb tijdens de feestdagen en vrezen dat het nooit meer goed komt: gewoon doorklikken en na een paar weken zal het wel duidelijk worden.

    Mijn eerste week staat er ondertussen op. En aangezien ik mijn project 365 nog niet helemaal gewoon ben, ben ik meer dan de helft van de interessante gebeurtenissen vergeten vast te leggen op de gevoelige plaat. En dat fotograferen, dat moet ook nog beter worden. Met wazige foto's zal ik de aandacht ook niet lang vasthouden, vrees ik. 

    Ah well, give me some credit. Binnen enkele weken heb ik het hopelijk onder de knie!