• Blub aka oefening Gamba

    De klok had deze voormiddag nog niet eens 10u00 geslagen en ik had er al een once in a lifetime experience opzitten.

    't Begon al toen ik vers uit mijn bed sprong en ik na het wasje en het plasje in plaats van mijn gewone garderobe een surfpak aansjouwde.
    Ja sjouwde: katoen, zijde, jeans of linnen hebben geen geheimen meer voor mij, maar zo'n Neopreen geval is geen geschenk, ik zweer het je (tenzij je in 't koude sop ligt - later meer daarover).

    Vervolgens reed ik in mijn nieuwe outfit richting Wenduine alwaar ik vol goede moed het strand opging. Rare blikken van toevallige passanten negerend ('t is geen kado mezelf in een surfpak, ik ben er me van bewust) huppelde ik goedgemutst naar het water.

    Nadat ik even met mijn teentjes een temperatuurcheck had gedaan, was ik al ietsiepietsie minder goedgeluimd, maar kom, ik keek zodanig uit naar wat zou volgen dat het voor mijn part zelfs had mogen sneeuwen.

    In de verte kwam mijn stalen ros al aanzetten en mocht ik voor de tweede keer op nog geen uur tijd weer iets nieuws ervaren: een jetscooter beklimmen en meeliften over een niet onaardige branding. Met andere woorden: mijn ontbijt bestond vandaag uit een paar slokken heerlijk zoutwater, vers van de pers!

    Veel genieten was er echter niet aan want eens op zee mocht ik er ook meteen weer afspringen. Ik was Julius A. Nieuwland, de Belgische (!) uitvinder van Neopreen, op dat moment héél erg dankbaar.

    Ik wuifde nog even bye bye naar mijn lift en weg was ie. En daar lag ik dan, moederziel alleen, in de grote zee...

    Ok, ok, ik moet geen medelijden trachten te wekken:
    ik heb het nog nooit zo naar mijn zin gehad, mensen! Wat een heerlijk gevoel was me dadde! Ze hadden mij daar zonder overdrijven gerust nog een uur mogen laten liggen. Za-lig. Ik hoopte nog een praatje te kunnen maken met een stel zeehonden of een vriendelijke potvis, maar in de verte kwam Nemo al aanzetten. En ik heb het hier niet over dat koddig oranje visje uit de gelijknamige film, maar wel over de trots van het 40ste Smaldeel te Koksijde: de Seaking.

    Bon, aangezien ik toch mijn grenzen aan 't verleggen was (remember 1. Neopreen 2. moederziel alleen in zee) kon er ook nog wel een derde ervaring bij: een winching ! Ik begon zowaar spontaan 't deuntje van Windkracht 10 te neuriën, maar werd al gauw overstemd door ronkende motoren. En toegegeven, ik was me ondertussen ook serieus aan 't vergapen aan dat indrukwekkend gevaarte dat net boven mijn hoofd hing. Het zag er een beetje zo uit. Alleen luider, veel dichter en natter.

    De SAR duiker kwam al naar beneden en nog voor ik het goed en wel besefte, hing ik als een vis aan de haak te spartelen en werd ik binnengehaald. (ik heb het hier nog enigszins deftig willen verwoorden, maar eigenlijk voelde ik me eerder als een doorweekte zak patatten)
    Je zal daar maar hangen nondedju: tussen de dijen van een niet onknappe held die toevallig wel staat met Neopreen.
    Aangezien ik met mijn handen geen blijf wist, heb ik ze dan maar laten rusten op zijn billen. En hij kon er nog mee lachen ook, hij heeft me zelfs niet terug in 't water gesmeten. Weer een ervaring rijker.

    Bon, eens in de Seaking heb ik nog eens ferm mijn kop gestoten aan één of andere brancard en heb ik voor de rest van de vlucht mijn ogen uit mijn kop gekeken. Ik had pas op 't laatste moment in 't snotje dat er ook een cameraman aan boord was om alles te filmen. Woeps. 

    Een paar minuutjes later werd ik afgezet op 't strand van Zeebrugge en kwam er een einde aan een ongelofelijke ervaring!

    Mijn bucketlist is weer met enkele items ingekort en als ik vandaag dood zou neervallen, zal 't met een grijns zijn tot achter mijn oren! Dikke mercie aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt!

     

    Beelden vind je hier: Focus Nieuws


    Ter informatie voor wie zich zorgen maakt over verspilling van middelen: deze kans kreeg ik in het kader van een rampenoefening georganiseerd door de Federale Dienst Openbare Hulpverlening. 't Was geen folietje ;)

  • Indrukken van een eerste schooldag.

    1 september is altijd spannend. Of je nu naar de derde kleuterklas mag (Fien), of het eerste leerjaar (Basje). 

    Wij maakten het vandaag extra spannend door de meisjes naar een nieuwe school te sturen. Zo zonder vriendjes een nieuwe, grote speelplaats opstappen, het is toch wat.

    Ik had op zeker gespeeld en zorgde ervoor dat de kids net voor de schoolbel aanwezig waren. Zo hoefden ze niet alleen rond te dwalen tussen al die vreemde kindjes.

    Basje zag haar juf en schoot er als een pijl vandoor. Ze ging meteen in de rij staan. Zonder zoen en zonder omkijken. Weg was ze. Slik.

    Nog een geluk dat mijn andere kleine pruts mama's hand niet meteen wou loslaten. Fien had het wat lastiger. Beschaamd probeerde ze achter mijn benen weg te kruipen. Gelukkig kwam juf haar meteen op haar gemak stellen en nam ze Fien onder haar hoede. Enkele traantjes biggelden over haar wang en mijn hart brak. Maar tegen dat het welkomswoordje van de directeur gezegd was, waren de tranen verdwenen. Oef.

    't Moet gezegd. Ik heb de hele dag met een vervelend gevoel rondgelopen. "Zouden ze al vriendjes hebben gemaakt?", "Ze zullen het toilet toch wel vinden, zeker?", "Zullen ze goed eten deze middag?", "Hebben ze plezier?",...

    Iets voor 16u00 stond ik dan ook al aan de schoolpoort te wachten. En wat zag ik? Mijn madammen stonden gezellig met hun klasgenootjes te keuvelen en te spelen alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Hun stralende glimlach toen ze mij in het oog kregen vertelde me genoeg. Ik heb me zorgen gemaakt om niets. Weer een mijlpaal bereikt.