• My name is... arachnofoob.

    Of hoe zou jij jezelf noemen als je 's avonds onverwachts oog in oog komt te staan met de meeste dikke vette harige spin die je ooit zag.

    Die het toevallig ook nog amusant vindt om op je schouder te zitten en je zonder enig verpinken zit aan te kijken?

    Ik beken: ik heb staan schruwelen (is dat een woord eigenlijk?) en bleiten als een klein kind. Meer dan een half uur lang. Ik kon er maar niet over dat dat beest zomaar op mij is komen zitten. Mijn vent dacht dat er iemand vermoord werd. En eigenlijk is dat ook een beetje zo: mijn zéér langzaam opgebouwd zelfvertrouwen om een dikke spin te benaderen en van op afstand te kokkeduinen is de kop ingedrukt. Weg. Foetsie.

    Bovendien loop ik nog steeds met een ei in mijn broek want door al mijn spastische bewegingen is het beest gewoon ergens in het rond gezwierd nadat ik het op een lopen heb gezet. Hij is kunnen ontkomen. De smeerlap.

    Hij zit me nu wellicht ergens vanuit een donker hoekje te bespioneren met zijn acht ogen in de hoop weldra nog eens wraak te kunnen nemen voor al dat kabaal. *ril*

    Ik ben al content dat de twee dochters in diepe rust waren op het moment van de feiten. Als die hadden gezien hoe ik mij op dat moment had gedragen, zouden ze me wellicht nooit nog geloven als ik hen in de toekomst probeer te sussen à la "'t is maar een spinneke... daar hoef je toch geen schrik voor te hebben"
    Want a ja, ik ben zo'n moederfiguur die haar angsten niet op haar kinderen wil overzetten. En met Fien is dat zelfs aardig gelukt: die durft vaak zonder verpinken een wat groter exemplaar oppakken of (als ie te groot is) vermorzelen. Erg handig zo'n dochter in de buurt.
    Basje die heeft meer mijn genen geërfd en vertrouwt het hele zaakje niet. Ik kan het haar niet kwalijk nemen.

    En Flavie heeft mijn ijselijke gil zonder twijfel ook gehoord want ze heeft me de rest van de avond ferm geschopt. Ik vermoed dat ze ook niet bijster gek zal zijn op die achtpotigen...

     

     

     

  • En toen waren we plots halfweg!

    Deze morgen keek ik even naar beneden en kwam ik tot de vaststelling dat ik plots geen voeten meer had. 

    2014-09-16 13.48.59.jpg

    Ik heb een ballon in de plaats gekregen :)

     

    En na wat reken- en telwerk besefte ik dat dat nog zo gek niet is, aangezien ik al bijna 20 weken met een passagier aan boord zit.

    Jawel, al twintig weken! Dat betekent dat ik dus nog twintig weken te gaan heb.
    Zo kan ik begin februari 2015 mijn derde dochter in de armen sluiten. Dochter, u leest het goed. Mijn stoere en mannelijke wederhelft heeft blijkbaar toch ergens een overschot aan vrouwelijke hormonen en die moet ie ergens kwijt. 

    Ik ben dolgelukkig. Als ik kijk welke prachtexemplaren ik nu al rondlopen heb, kan het niet anders of ook nu wordt het een toppertje...

    Toch vraag ik me af welk vlees ik deze keer in de kuip zal hebben: een verlegen exemplaar, dat even moet ontdooien alvorens op dreef te komen zoals Basje? Een flapuit zoals Fien? Een pietje-precies (Basje) of een smospot (Fien?) Eén brok spieren of een kontje om in te bijten?

    Ach maakt niet uit, ze is perfect, net als die andere twee, dat weet ik nu al!