Hatsjoe!

Ik mag de hemel op mijn blote knietjes danken want ik denk (en ik hoop het) dat het griepvirus mij heeft overgeslagen. Manlief en kinderen hebben er allemaal ferm van geweten, maar er is beterschap in zicht.

Fien is sinds maandag terug naar school (na een hele week afwezig te zijn) en ook Stijn heeft weer plaatsgenomen achter zijn bureau. Basje is aan de beterende hand (geen koorts meer, oef!), maar blijft ook nog enkele dagen thuis om weer aan te sterken.

Dus wat gebeurt er ? Moeder wordt een beetje ziek. Geen griep, maar een ferme snotvalling. Als 't maar daarbij blijft.

Ondertussen komt het moment suprême ook steeds dichterbij. Ik heb nog twee weken voor de boeg en ben eens benieuwd of ik die werkelijk ga uitdoen. Of er misschien nog eens twee zal bijlappen. Al pas ik liever voor dat laatste...

En toch, hoe gek het ook mag klinken en hoe blij ik zal zijn dat mijn buik weer normale proporties zal aannemen: ik zal het missen. 

Ik heb er al bij al een heerlijke zwangerschap opzitten (die eerste drie maanden misselijkheid en vermoeidheid buiten beschouwing gelaten...). Hoe hard ik nu ook uitkijk naar de komst van ons "Flavie" (jaja, nog een beetje geduld en je weet wat het écht is geworden), ik weet nu al zeker dat er een tijd komt dat ik die acrobatentoeren zal missen ;)

Dus, hoewel ik nu soms zucht en steun dat ze mag gaan komen, mag ze ook nog gerust eventjes blijven zitten. Begrijpe wie begrijpen kan...

De commentaren zijn gesloten.