• Het bevallingsverhaal!

    Deze blog wordt de komende maanden wellicht enigszins overspoeld door babyverhalen en bijhorende foto's. Mea Culpa. We zijn hier allemaal zo verliefd op onze Billie dat dit wellicht nog eventjes zal duren ;)

    Laat ik misschien eerst even beginnen met hét bevallingsverhaal, nu dat nog vers in mijn geheugen ligt.

    Het begon allemaal op maandagavond 2 februari 2015. Tijdens het avondeten kreeg ik geregeld last van een harde buik, maar ik had nooit kunnen vermoeden dat dit al het eerste signaal zou zijn van de naderende bevalling.

    De meisjes gingen naar bed, ik installeerde me in mijn luie zetel met een zakje chips en Stijn ging nog even langs bij klanten.

    Rond 22u30 gingen we richting bed, maar tegen middernacht stond ik er alweer naast. Stijn liet ik lekker onwetend en serieus snurkend liggen. Ik had de hele tijd last van "krampen", maar aangezien die ondingen elkaar vrij vaak opvolgden, begon ik enigszins onraad te ruiken.

    En dus installeerde ik me achter de computer en begon ik te googelen op termen zoals "weeën, voorweeën, hoe snel op elkaar,..." En telkens kwam ik op het antwoord uit dat weeën met redelijke tussenpozen kwamen, zeker een minuut moesten duren, sterker werden,...  Behalve het feit dat de "krampen" erger werden, kon ik niet geloven dat ik werkelijk weeën had. Ach neen. Ze duurden amper 30 seconden en er zat ook erg weinig tijd tussen (ik was amper bekomen van de eerste kramp, of de volgende was daar al!)

    Dus dan maar een beetje rond de tafel lopen. Een douche nemen. Me efkes in de zetel leggen. Die "krampen" zouden wel over gaan...

    Niet dus. Zo rond 3u00 's nachts besloot ik dan ook maar om manlief wakker te maken om mijn beklag te doen over die buikpijn. (mijn lage pijngrens vond dat ik dit moest delen met een naaste) De eerst zo vredig snurkend slapende echtgenoot kreeg meteen zenuwen en wou me stante pede de wagen induwen om richting ziekenhuis te vertrekken. Ik daarentegen was nog steeds in ontkenning en was ervan overtuigd dat ze me toch naar huis zouden sturen.
    Toen ik een half uur later amper nog kon praten tijdens een zogenaamde kramp, besloot ik dan toch maar dat het tijd werd om Bontje wakker te bellen zodat die kon komen waken bij de kindjes. Zo konden manlief en ik richting ziekenhuis afzakken.

    Om 4u00 arriveerden we op de materniteit, waar het apedruk bleek. Er waren al twee dames bevallen en na mij kwam nog iemand toe. De (bijna) volle maan zat er misschien voor iets tussen?

    De vroedvrouwen lieten ons even wachten (aw!) en toen ze eindelijk tijd vonden om mij te onderzoeken (dubbel aw!) bleek ik al 3 cm opening te hebben. Aan de monitor werden de harttonen nog even geregistreerd en ik was dolgelukkig toen ik losgekoppeld werd, want op een bed weeën opvangen was allesbehalve aangenaam. Jawel -u leest het goed- weeën. Het begon eindelijk tot mijn hersenpan doordringen dat dit echt geen gewone krampen meer waren.

    DSC_0612.JPG

    DSC_0614.jpg

    Vervolgens heb ik als een volleerde aap in het touw gehangen (kijk maar naar #OneBorn op Vitaya), gelijk een zot op de stuiterbal gewipt en tegen Stijn zitten schelden (die zich nergens iets van aantrok en nog een dutje deed in de relax).

    DSC_0619.JPG

    Zo rond 6u00 had ik het helemaal gehad. Pijn is niets voor mij. Heb ik al gezegd dat ik wellicht de laagste pijngrens heb van alle mensen op aard? Toen de vroedvrouw me de volgende keer kwam onderzoeken en ik al op 6cm bleek te zitten, heb ik haar dan ook gevraagd om een epidurale. Maar eerst besloot mijn water nog te breken. Zondvloed.

    En dan hup naar de anesthesist. Mijn redder. Of dat dacht ik toch. De mens heeft me drie keer geprikt en de eerste én tweede keer ging ik bijna door het dak van de pijn. Weeën, die leken plots kinderspel. Een epidurale die ze verkeerd steken: that's hell! Ik had bijna gezegd dat ie het mocht stilleggen, toen de derde keer de goede keer bleek. (of toch eventjes)

    De verdoving heeft me door de laatste 4cm ontsluiting geholpen, maar toen de persweeën de kop op kwamen steken, waren de drugs uitgewerkt. Dikke pech. Ging ik nondedju toch gelijk al die sterke vrouwmensen moeten bevallen mét pijn. Wel, daar zag ik dus écht tegenop.

    Maar goed, 't kind moest er een keertje uit en ze wou écht niet meer wachten. Alleen pech dat er geen gyneacoloog voorhanden was. Maar dankzij series à la One Born Every Minute en the Midwifes, had ik alle vertrouwen in de vroedvrouwen die me naar de verloskamer brachten. En terecht. Na een kleine 10 minuutjes persen, om 7u47, werd Billie met een luide kreet op mijn buik gelegd. De pijn was meteen vergeten.

    DSC_0634.JPG

    DSC_0644.jpg

    De gynaecoloog kwam 10 minuutjes later verontschuldigend binnenvallen. Ideaal om de zaken down under weer wat in hun plooi te brengen ;)

    Billie werd meteen op mijn borst gelegd en heeft daar bijna 2 uur lang gelegen. De tijden van kindjes wegnemen om te wassen en te meten is passé. Zalig! Op mijn vraag werd ze ook onmiddellijk aangelegd voor borstvoeding en 't kind hapte naar mijn borst alsof ze nooit iets anders gedaan had.

    Over die borstvoeding volgt trouwens ook nog een postje, want toegegeven, dat was niet steeds rozengeur en maneschijn. Maar goed, nu nog even gaan staan staren boven het parkje waar ons mini-Stijntje in ligt te snurken. (jawel, tot groot jolijt van haar vader, blijkt Billie zijn evenbeeld. Hopelijk voor haar verandert dat nog met te verouderen ;) )

    DSC_0731.JPG

    DSC_0738.jpg

    DSC_0756.jpg

     

     

  • Say hi... to BILLIE !

    Op 3 februari 2015 om 7u47 werd onze derde prinses "Billie" na een vlotte bevalling geboren.

    48 cm groot en 3kg 155.

    Mama, papa en de grote zussen zijn apetrots !

    Bevallingsverhaal en véél meer babynieuws (u bent gewaarschuwd) volgt zodra mama wat meer rust krijgt.

    10983543_810339842364740_4102082758259575360_o.jpg

     

    10954534_810339839031407_8047594207483598360_o.jpg