• 7 weken Billie

    Zeven weken zijn voorbij gevlogen. Onze Billie the Kid lijkt er al altijd zijn geweest. Het went best snel opnieuw zo'n klein bolleke in huis. De eerste (lood)zware weken zijn gepasseerd en ik kom langzamerhand terug op mijn plooi. De voorbije weken was 't op sociaal vlak niet veel soeps, maar daar hoop ik snel verandering in te brengen: ik mis de etentjes, koffiekletsen en co.

    Gisteren is de vroedvrouw nog even aan huis geweest om onze kleinste meid te controleren. Ik had al een vermoeden dat haar gewicht de goede kant uit ging en ik kreeg gelijk.

    De jongedame (en mama) kregen een zéér goed rapport: op 7 weken weegt Billie 4kg 110 en meet ze 55 cm. De bolle kaakjes doen hun intrede. Op nog geen twee weken tijd kwam ze 600 gram bij. Inhaalbewegingkje, gelijk we zeggen.

    Ze doet het grotendeels op borstvoeding, dus ik ben stiekem wel een beetje trots. Ik kolf nu fulltime af. Helaas lukt het live drinken aan de borst niet goed, dus doe ik op deze manier een extra inspanning om haar toch de nodige vitamientjes mee te geven. Ik slaag er jammer genoeg niet altijd in om voldoende te kolven, dus vul ik nu en dan eens aan met een flesje kunstvoeding. Geen ramp en ik voel me er ok bij. Of zoals de vroedvrouw het zo mooi verwoordde: ze krijgt heel vaak champagne en af en toe eens een glaasje schuimwijn ;)

     

    billie,gewicht,lengte,vroedvrouw,borstvoeding,kunstvoeding,foto

     

  • Nachtbraker

    Baby's gaan over het algemeen gepaard met weinig slaap. Vooral 's nachts dan. 

    Ik heb altijd al veel slaap nodig gehad, dus die eerste maanden zijn een serieuze beproeving. De mindere kantjes van die nachtvoedingen kent elke mama (en hier en daar ook een dappere papa):

    - zelf oververmoeid worden,

    - in slaap vallen terwijl je je eigen kind eten geeft,

    - overal tegenaan lopen omdat je slaapdronken bent,

    - terug proberen in te slapen na de voeding terwijl de wederhelft een bos aan het omzagen is,

    - net in slaap vallen en alweer gewekt worden voor een volgende voeding,

    ...

    enfin, minpuntjes genoeg ;)

     

    Maar zo heel af en toe is er ook wel wat positiefs aan die nachtvoedingen op te merken. 

    Dankzij de wondere wereld van 'tinternet' krijg ik 's nachts namelijk gezelschap van een groepje lotgenoten die ook aan het voeden zijn. Ongelofelijk hoe goed het doet om te weten dat je niet alleen aan het omvallen bent van vermoeidheid. Dankzij de nachtelijke chatsessies spreken we elkaar moed in als het eens wat moeilijker gaat of delen we leuke fotootjes van onze kroost. Mijn vriendengroep is op slag met 20 dames uitgebreid!

    Ik heb ook de gelegenheid om het hele aanbod van Telenet Play More te doorspitten en ben nu volop (nieuwe) series aan het ontdekken. Zo heb ik al drie seizoenen van 'The walking dead' achter de kiezen. Best dat ik geen schijtlaars ben, want zo alleen in den donker naar zombies en bloedvergieten zitten kijken, is niet iedereen gegeven ;)

    Maar ik heb niet alleen technische snufjes ontdekt: zo heb ik ook geleerd dat de vogeltjes 's nachts fluiten (ik was er echt van overtuigd dat die beestjes sliepen)  's Nachts kun je dus ook getrakteerd worden op exclusieve fluitconcerten. Veel beter dan die snurkconcerto's van de wederhelft!

    Oh en je vermagert ervan. Niet van die vogels hé, van de vermoeidheid. Dat maakt de pijn op slag ook een stuk draaglijker...

     

  • Aan de borst of aan de fles? Kiezen is verliezen!

    Vooraf: ik schreef dit postje uit mijn eigen ervaringen (en ervaring moet je met een grote korrel zout nemen aangezien ik nog maar amper 4 weken over borstvoeding kan meespreken!). Ik heb geen enkele intentie om fles- of borstvoedingsmama's tegen de borst (ha!) te stoten. Ik hoop gewoon dat ik -door mijn ervaringen te delen- andere aanstaande mama's wat beter kan helpen om al dan niet voor borstvoeding te kiezen.

     

    Je kunt je als aanstaande mama nog zo goed inlezen over borstvoeding, je weet maar wat er je precies te wachten staat als het werkelijk zover is.

    Na drie kinderen en drie keer een verschillend voedingsscenario, kan ik wellicht toch al enkele tipjes van de sluier oplichten:

    Bij mijn eerste dochter, Basje, besloot ik reeds tijdens de zwangerschap dat ik haar borstvoeding zou gaan geven. Jong en onervaren als ik was, zocht ik er echter niets over op want ik dacht dat zoiets natuurlijks zichzelf wel zou gaan uitwijzen. Tot onze eerste prinses besloot om een maandje vroeger haar grote intrede te maken...

    Ze was dus een maand te vroeg, moest meteen de couveuse in en ondanks het relatief snel aanleggen aan de borst, bleek ze geen deftige zuigreflex te hebben. De verpleging raadde me aan om af te kolven en de melk dan via een flesje aan te bieden.
    Op amper een paar dagen tijd veranderde ik in een hoopje frustratie want dat afkolven werd een regelrechte ramp: ik bracht bijna de hele dag door achter die strontvervelende melkmachine en ik had er amper resultaat van. Als ik 10 of 15cc wist te produceren, was dat al een gigantisch succes. Basje kreeg er gewone kunstvoeding bovenop en na een zestal weken (ik vind eigenlijk dat ik het nogal lang heb volgehouden) gaf ik er de brui aan. Ik was dat kolven spuugzat en vond dat ik mijn tijd nuttiger kon besteden aan mijn dochter.
    Hierna volgde echter nog een heuse zoektocht naar de ideale samenstelling van de flesvoeding want dochterlief bleek niet overal even goed tegen te kunnen. Ik ga er nu niet dieper op in, maar ook die zoektocht was allesbehalve aangenaam: een baby met krampen, allergieën en verdoken reflux is niet steeds het meest aangename gezelschap. Uiteindelijk strandden we bij soya-melk en kregen we ons ritme weer terug op het goede spoor.

     

    22 maanden later volgde ons tweede wonder, Fien. De nare kolfhistorie lag nog zeer vers in mijn geheugen (en dat van mijn familie en vrienden) en ik opperde meteen om voluit voor de fles te gaan. Geen haar op mijn hoofd dat er op dat moment aan dacht om opnieuw de borst te geven.
    Dus zo geschiedde en vanaf dag 1 kreeg Fien haar flesjes. Best wel makkelijk, geen stress, op -opnieuw- de zoektocht naar de geschikte samenstelling van de flesvoeding na. Ook dat werd weer een hele klus. Het is dus zeker niet zo dat met een flesje al je problemen van de baan zijn: ook hier bestaan zoveel soorten en als je een baby hebt met gevoelige darmpjes, allergieën of reflux, dan ben je wel een tijdje op zoek en ook dat is nu en dan afzien, zowel voor mama als de baby.

     

    Bijna vier weken geleden en respectievelijk 8 en 6 jaar na mijn eerste twee dochters, werd ik opnieuw trotse mama van een derde prachtexemplaar, Billie.

    De nare ervaringen uit het verleden zijn allang gerelativeerd en ik sta een pak relaxer en "wijzer" in het leven. Bovendien zag ik hoeveel dames in mijn nabije vrienden- en familiekring borstvoeding gaven en ook ik wou wel opnieuw een poging wagen.
    De vele voordelen waren me meteen duidelijk (geen zoektocht naar de geschikte kunstvoeding, geen afwas, altijd bij en op temperatuur,...) en ik bereidde me ook véél beter voor op wat er me te wachten stond. Ik las zowat alles wat er op internet (*) te vinden is over borstvoeding, sloot me aan bij enkele fora en facebookgroepjes, kocht enkele boeken en bestookte al mijn borstvoedende kennissen met de raarste vragen eerst.
    Ik nam mezelf echter wel voor om er geen drama van te maken als het niet zou lukken: ik zou het een eerlijke kans geven en me er in elk geval niet ziek in maken, mocht het toch niet lukken.

    Meteen na de bevalling werd Billie op mijn borst gelegd en dankzij de hulp van een fantastische vroedvrouw kreeg ze voor het eerst de borst. Onze derde spruit bleek gezegend met een geweldige zuigreflex en had meteen door waarvoor die borsten gemaakt waren. Oef.

    Ondanks deze zeer positieve start werden de eerste vier dagen een echte hel: Billie verloor 10% van haar geboortegewicht en mentaal zat ik er bijna door. Ik was er tijdens die dagen écht van overtuigd dat ik mijn kind aan het uithongeren was. Ik kon immers vergelijken met de hoeveelheden aan flesvoeding die mijn oudsten tijdens hun eerste levensdagen naar binnen hadden gewerkt en ik wist dat die paar druppels colostrum amper in de buurt kwamen.

    Dankzij de steun van de vroedvrouwen, verpleging, echtgenoot en borstvoedende vriendinnen beet ik echter door en jawel, net op het moment dat ik begon te overwegen "kom maar op met die fles", besloten mijn borsten dat het tijd werd voor het echte werk.

    Billies gewicht begon langzaam te stijgen, maar daarmee was de kous niet af. Haar zuigbehoefte bleek zodanig groot dat ze mijn borsten amper nog wou lossen. Mijn tepels wisten niet meer waar ze het hadden. Tutjes of een duimpje werden steevast geweigerd en ik werd gebombardeerd tot levende fopspeen. Overdag best wel vol te houden, maar 's nachts wou ik toch ook wel eens wat slapen...

    Opnieuw volgende een (lang) moment van "waarmee ben ik in godsnaam begonnen". Het enige wat er me van weerhield om er de brui aan te geven was het feit dat er nu toch wel écht melk uit mijn borsten kwam en dat ik het niet zag zitten om mijn harde werk van de voorbije dagen weg te smijten.

    Dus ik ging door. Billies gewicht bleef langzaam stijgen en ik had (heb) goede en slechte dagen. Toen ze twee weken oud was en enkele regeldaagjes had, dacht ik dat ik zot zou worden. Eens dat voorbij was, bleek haar gewicht niet meer zo goed te stijgen en begon ik te twijfelen aan de kwaliteit van mijn moedermelk: had ik wel genoeg? was het wel voedzaam genoeg?  Als ook de nabije omgeving begint te opperen dat "de kleine wellicht nog honger heeft" , begin je zo langzamerhand wel aan jezelf te twijfelen.
    Ik was (ben) behoorlijk vermoeid want ja, ik ben de enige die nu in staat is om mijn dochter te voeden. Hoezeer papa wil bijspringen en even wil overnemen: dat gaat niet. En toegegeven, dat is dan toch het grote voordeel van een flessenkindje: om het even wie kan bijspringen en het even van je overnemen als de vermoeidheid toeslaat.

    Een week geleden opperde de kinderarts om -indien nodig- kleine beetjes flesvoeding extra aan te bieden als Billie bleef happen om meer. Ze stelde ook voor om te beginnen met afkolven zodat de melkproductie wat zou toenemen. Dus, zij het enigzins met tegenzin, kreeg ze zo'n 5tal keer (op een hele week) wat bij. Het kolven begon resultaten af te werpen en na enkele dagen kon ik de kunstvoeding bij het huisvuil zwieren. Mamamelk was voortaan genoeg!

    Morgen gaan we opnieuw langs bij de kinderarts om na te gaan of Billies gewicht nu definitief de juiste richting uit gaat. Ik heb een vermoeden van wel, maar: eerst zien, dan geloven.

    Vele borstvoedende vriendinnen bevestigden me dat de eerste vier weken het zwaarste zijn en ik kan dit inderdaad alleen maar beamen. Althans, ik hoop dat er me de komende weken niet nog ergere dagen te wachten staan. Ik leef echter op hoop en ik denk dat we wel op de goede weg zijn nu. Billie lijkt tevreden, dus ik ben dat ook. De vermoeidheid is de ene dag beter te dragen dan de andere, maar ook daar slaan we ons wel door. Als 't echt nodig is, dan crash ik overdag wel even in de zetel ;)

     

    In elk geval: de keuze voor de fles of de borst is helemaal niet evident. Beide parcours hebben hun voor- en nadelen.  Motivatie en wilskracht zijn volgens mij de belangrijkste factoren om de borstvoeding te doen slagen. Ga er in elk geval niet van uit dat het allemaal wel losloopt. Er zijn ongetwijfeld van die sjansaars van vrouwen die meteen liters melk in voorraad hebben en waarbij de kleine perfect drinkt, maar voor elke sjansaar is er wellicht ook een pechvogel die wat (veel) meer moeite moet doen! En ook niet te onderschatten: zorg dat je omgeving achter je staat. Een begrijpende wederhelft en ervaringsdeskundigen in de familie-en vriendenkring zijn een zegen!

     

    (*) aanraders :  www.borstvoeding.com   - www.borstvoeding.aardig.be - www.lalecheleague.be - www.facebook.com/la-lecheleague-vlaanderen

     

    (en neen, geen foto's deze keer. Ik zwier al genoeg mijn borsten te pas en te onpas bloot. Trop is trop!)