Work hard, play hard! #boostyourpositivity

Ik nam mezelf voor om bij de opstart van deze blog zaken en privé strikt van elkaar gescheiden te houden. Tot op de dag van vandaag ben ik daar ook redelijk in geslaagd.

Het nieuwe thema van de boostyourpositivity challenge wil jullie echter een kijk geven op ons werkleven. Voor het goede doel maken we dus even een uitzondering op de regel...

Ondertussen ben ik iets langer dan 11 jaar actief op de arbeidsmarkt. Bijna een derde van mijn leven verdikke. De tijd vliegt als je je amuseert…

Ik had het geluk om als pas afgestudeerde rechtstreeks aan de slag te kunnen en ik heb nooit de pech of het ongeluk gehad om ook maar één dag zonder baan te komen zitten.  Ik ben met mijn gat in de boter gevallen.

In die elf jaar heb ik trouwens nog maar twee werkgevers versleten. En eerlijkheidshalve: ik doe mijn huidige job zo graag dat ik niet denk dat er ooit een derde zal volgen.

De eerste jaren pendelde ik dagelijks op en af van Koksijde naar Gent. Met de trein, met de tram en dan nog een stukje met de fiets. En mijn god, wat had ik daar een hekel aan. Ontiegelijk vroeg moeten opstaan en ’s avonds pas laat thuiskomen: het was écht niet aan mij besteed.

Zo lang er geen kinderen in het spel waren, kon ik me hier nog in berusten, maar eens Basje geboren was, begon ik me steeds meer aan dat gependel te ergeren.

Tijdens een gewone werkweek, met nochtans zeer redelijke werkuren, kreeg ik mijn dochter amper te zien: ’s morgens vroeg vertrok ik naar het station nog voor ze wakker was en als ik ’s avonds (zonder vertragingen) thuis kwam, zat ze eigenlijk al klaar om naar bed te gaan. Enkel in het weekend bleef er wat quality-time over. Balen. Geen wonder dat Basje de eerste jaren een écht papa’s-kindje was. En dan spreek ik nog niet over de tijd die ik samen met de wederhelft kon spenderen: ik kroop ’s avonds steeds vroeg onder de wol, want als ik mijn uurtjes slaap niet had gehaald, wreekte zich dat ongetwijfeld in ziek worden of oververmoeid zijn.

Het duurde dan ook niet lang alvorens ik begon uit te kijken naar andere mogelijkheden, liefst in eigen streek. Eindeloze sollicitaties en aanwervingsexamens later, kreeg ik de job van mijn leven aangeboden. Op amper 10 minuutjes rijden van thuis. De zaligheid!

Het was wel een sprong in het onbekende: ik moest mijn vaste benoeming bij de vorige werkgever laten schieten (jawel, ik ben een ambtenaar! – maar écht geen typische, ik beloof het)  en mijn nieuw takenpakket was een heuse uitdaging. Maar ik sprong. En ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.

Goodbye trein en tram, goodbye aan de wekker die me zo vroeg moest wakker maken en hallo dochterlief! Na bijna anderhalf jaar kon ik mijn dochter zelf wekken en knuffelen en ’s avonds oppikken van de onthaalmoeder. Zij content, ik nog contenter.
Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat onze tweede aanwinst, Fien, snel volgde.

De korte afstand van en naar het werk, een boeiende werkinhoud, aangename collega’s en de soepele uurregeling zorgden er gedurende al die jaren voor dat ik een happy mom bleef.

Ik was ongetwijfeld nog een gelukkigere moeder geweest als ik parttime aan de slag was gegaan want ik ben ervan overtuigd dat deeltijds werken als moeder/vader van kleine kinderen een echte meerwaarde kan zijn.
Helaas behoorde dat in mijn job niet tot de mogelijkheden. Spijtig, dat wel, maar ik heb er nooit van wakker gelegen.

Er zijn trouwens mogelijkheden genoeg (toegegeven, de financiën moeten het toelaten) voor voltijds werkende ouders om ervoor te zorgen dat je na een drukke werkweek nog tijd heb om in het weekend te ontspannen, zonder je druk te hoeven maken over de was en plas of andere huishoudelijke beslommeringen.

Zo kozen wij resoluut voor een poets- en strijkhulp.

Is het goedkoper om het zelf te doen? Jawel. Zou ik het liever zelf doen? Jawel, want ik poets graag. Echt waar. De tijd ontbreekt me alleen.
Maar je moet keuzes maken en kiezen is altijd een beetje verliezen. Ik moet leren aanvaarden dat mijn huis er niet steeds even spic en span bijligt zoals ik het zelf zou willen, maar anderzijds kan ik tijd vrijmaken voor de kroost en hoef ik in het weekend niet aan dweilen en afstoffen te denken.

Ook de boodschappen laten we op voorhand klaarzetten via de Collect en Go service van Colruyt. Opnieuw tijdswinst: de uren die ik anders tussen de winkelrekken zou doorbrengen, kan ik nu vullen met aangenamere activiteiten.

Voor het overige is het een kwestie van goede afspraken:

Manlief kookt – ik zorg dat de ingrediënten in huis zijn en dat de keuken opgeruimd raakt.
Ik voer Billie naar de onthaalmoeder, hij brengt de oudsten naar school.
Tuin en vuilnisbakken zijn zijn domein. Ik zorg ervoor dat onze huishoudelijke administratie op orde raakt.
De kindjes worden aangespoord om op te ruimen en hun steentje bij te dragen in het huishouden (vaatwas legen, bed opmaken, propere was in de kast stoppen,...)

Goede afspraken, maken goede vrienden.

Heck, we hebben zelfs zo goed onze draai gevonden, dat we een tijd terug besloten dat er nog een derde pagadder bij kon! Dus maakte Billie begin dit jaar haar opwachting.

Maar ja, af en toe raken we toch nog eens uit ons evenwicht: onverwachte laatavondvergaderingen, deadlines die moeten gehaald worden, zieke kinderen,…  you name it. Je hebt niet veel nodig om een goed uitgekiend ritme te doorbreken.

De magische hulplijn ‘grooutouders’ heeft ons dan ook al vaak uit de nood geholpen! Zo vaak zelfs, dat ik me afvraag hoe we het zouden gered hebben zonder hen… Niet iedereen heeft het geluk dat zijn (schoon)ouders dicht in de buurt wonen, maar wij dus wel. Ik zei het al, ik ben met mijn gat in de boter gevallen.

En als het echt echt echt niet lukt, dan is mijn keuze gauw gemaakt. Kids come first en dan kan de rest even stikken. (en dan maak ik het achteraf wel uitgebreid weer goed ;) ) 

 

De commentaren zijn gesloten.