Over het ondenkbare.

Deze post verscheen ook op mijn review-blog "gewikt en gewogen", maar ik vond dat deze ook hier een plaatsje verdiende!

Maak kennis met de meest onsportieve leerling van de klas. Noem me gerust lui.
Lopen is voor mij zowat de hel:
ik eindigde in het middelbaar steevast als laatste van de hoop, kreeg spontaan last van verzwikte enkels en ik ging gewoon stappen als ik het hoekje voorbij ging en uit het zicht was van de turnjuf. Alles om die marteling maar te vermijden.

Ik ben het kind dat enkel mee ging wandelen met haar ouders omdat er me als beloning een pannenkoek met suiker werd aangeboden. Geen pannenkoek? Vergeet het: ik ging niet mee.

Echt. Ik. Haat. Lopen.

Maar goed. Drie kinderen en een ietwat bourgondische levensstijl zorgden ervoor dat ik niet meer zo lekker zat in mijn vel. Er moest echt iets veranderen.

Via tinternet kwam ik in contact met enkele andere wanhopige gevallen en ik maakte kennis met het 5:2 dieet. Ook wel genaamd: vasten én feesten. Het moet niet gezegd dat vooral dat laatste aspect mijn aandacht trok.

5:2 lijkt voor mij een oplossing te zijn. Niet alleen op vlak van kilootjes verliezen, maar ook omdat het me meer energie gaf om te gaan sporten. En dat brengt me terug bij het opzet van deze blogpost.

Binnenkort volgt er ook nog een heel relaas over 5:2. Niet in het minst omdat dé goeroe Lien Braeckevelt hier binnenkort een boek over uitbrengt waar ik ook in één of twee zinnetjes wordt vermeld bij wijze van voorbeeld ;)

My god. Sporten en ik in één zin. Ik kan er nog steeds niet over.

Verschillende pistes zijn de revue gepasseerd, maar uiteindelijk besloot ik om het bij lopen te houden, gezien je daar (buiten een paar deftige loopschoenen) eigenlijk niets voor nodig hebt. Je kunt het op elk moment van de dag doen en met drie kinderen in huis die de planning al eens overhoop durven halen, is dat ideaal.

Ik schakelde bovendien ons Evy in, want op eigen houtje aan een looptraining beginnen, was in mijn geval geen goed idee. Ik had een duidelijke houvast nodig!
De Start to Run app werd op mijn smartphone geïnstalleerd en met lood in de schoenen begon ik aan de eerste ‘les’.

sporten, lopen, start to run, 5:2, dieet, vasten en feesten, volhouden, evy gruyaert

Eén woord: confronterend. Neen, twee woorden: schaamtelijk confronterend.

De eerste training, die wellicht zelfs voor een ongeoefend loper kinderspel zou moeten zijn, was op zijn zachtst gezegd een marteling. Het was wellicht niet zo slim om op een lege maag en op een snikhete dag te starten, maar echt, ik ging zowat dood.

De volgende dagen had ik bovendien zoveel spierpijn dat ik er bijna al meteen de brui aan had gegeven.

Maar de spierpijn trok weg en dat nieuw paar loopschoenen mocht niet voor niets zijn geweest. Dus startte ik met de tweede les. Die ik wonder boven wonder behoorlijk vlot kon voltooien. Dat ik tijdens mijn loopsessies vaak werd voorbijgestoken door bejaarden (echt. bejaarden.) kon me geen reet schelen. Ik 'liep'.

De app gaat uit van 3 loopsessies per week. Ik heb me -hoe kan het ook anders?- daar niet aan gehouden. Als iets “moet”, dan hou ik het vaak niet vol. Dus ik deed het op mijn eigen tempo. Meestal twee keer per week, maar er waren zelfs momenten dat ik amper één keer per week buiten kwam.

De eerste weken dankte ik de hemel op mijn blote knietjes voor de wandelminuten. Ik had ze écht nodig om op adem te komen en mijn hartslag enigszins onder controle te krijgen. Maar naarmate ik vorderde met de lessen, ondervond ik dat ik die wandelminuten steeds minder begon nodig te krijgen! Ze zijn nog steeds welkom, dat wel, maar ik moet niet langer de pijnlijke steken in mijn milt proberen weg te hijgen. Gewoon wat stappen en van de omgeving genieten. Mijn toertjes worden steeds groter en elke keer opnieuw ontdek ik een nieuw plekje.

Ondertussen zit ik aan les 24/30. En ik hou het nog steeds vol. 35 minuten lopen, waarvan amper 5 minuutjes worden gestapt.

Begrijp me niet verkeerd. Ik doe het nog steeds niet graag. Zelfs nu ik zo’n 4,5 km kan lopen, heb ik er nog steeds een hekel aan. Ik ben trots op mezelf na een loopsessie, dat wel. Maar leuk zal ik het -denk ik- nooit vinden.

Ik heb Evy trouwens al enkele keren bijna door mijn koptelefoon getrokken: haar motivatie-quotes en aansporingen worden niet altijd in dank afgenomen dus liep ik tijdens het lopen vaak te sakkeren tegen mijn denkbeeldige looppartner. Zo nu en dan leverde het vreemde blikken op van voorbijgangers. Of ’t ligt aan mijn bloedrood hoofd, dat kan ook.
Feit is wel dat het er naar uitziet dat ik binnenkort die 5 km aan één stuk zal kunnen lopen. En daar blijf ik me nog steeds over verwonderen. Dat had ik na die eerste rampzalige looptraining écht nooit gedacht.

Zelfs tijdens mijn reis naar Mallorca ben ik er gewoon mee doorgegaan. Ik ben toen zelfs extra vroeg opgestaan om de hitte voor te blijven (twee vliegen in één klap, want ondertussen ging ik ook handdoekje leggen aan het zwembad voor een goed plekje).

Het is gewoonweg een klein groot wonder.

Oh. En ter info. Ik loop nog steeds met de snelheid van een slak. De hoogbejaarden halen me nog steeds in. Maar ik heb wél terug voldoende adem om ze een vriendelijke goedendag te geven!

sporten, lopen, start to run, 5:2, dieet, vasten en feesten, volhouden, evy gruyaert

Commentaren

  • Ik heb het gevoel dat ik hier stiekem een hopeloos geval genoemd word ;)

  • Sofie, niet hopeloos! WANHOPIG! (ok ok , in mijn draft stond eerst hopeloos, maar ik heb dat tijdig opgemerkt - oef)

De commentaren zijn gesloten.