Het scheppingsverhaal! - Page 4

  • Aan de borst of aan de fles? Kiezen is verliezen!

    Vooraf: ik schreef dit postje uit mijn eigen ervaringen (en ervaring moet je met een grote korrel zout nemen aangezien ik nog maar amper 4 weken over borstvoeding kan meespreken!). Ik heb geen enkele intentie om fles- of borstvoedingsmama's tegen de borst (ha!) te stoten. Ik hoop gewoon dat ik -door mijn ervaringen te delen- andere aanstaande mama's wat beter kan helpen om al dan niet voor borstvoeding te kiezen.

     

    Je kunt je als aanstaande mama nog zo goed inlezen over borstvoeding, je weet maar wat er je precies te wachten staat als het werkelijk zover is.

    Na drie kinderen en drie keer een verschillend voedingsscenario, kan ik wellicht toch al enkele tipjes van de sluier oplichten:

    Bij mijn eerste dochter, Basje, besloot ik reeds tijdens de zwangerschap dat ik haar borstvoeding zou gaan geven. Jong en onervaren als ik was, zocht ik er echter niets over op want ik dacht dat zoiets natuurlijks zichzelf wel zou gaan uitwijzen. Tot onze eerste prinses besloot om een maandje vroeger haar grote intrede te maken...

    Ze was dus een maand te vroeg, moest meteen de couveuse in en ondanks het relatief snel aanleggen aan de borst, bleek ze geen deftige zuigreflex te hebben. De verpleging raadde me aan om af te kolven en de melk dan via een flesje aan te bieden.
    Op amper een paar dagen tijd veranderde ik in een hoopje frustratie want dat afkolven werd een regelrechte ramp: ik bracht bijna de hele dag door achter die strontvervelende melkmachine en ik had er amper resultaat van. Als ik 10 of 15cc wist te produceren, was dat al een gigantisch succes. Basje kreeg er gewone kunstvoeding bovenop en na een zestal weken (ik vind eigenlijk dat ik het nogal lang heb volgehouden) gaf ik er de brui aan. Ik was dat kolven spuugzat en vond dat ik mijn tijd nuttiger kon besteden aan mijn dochter.
    Hierna volgde echter nog een heuse zoektocht naar de ideale samenstelling van de flesvoeding want dochterlief bleek niet overal even goed tegen te kunnen. Ik ga er nu niet dieper op in, maar ook die zoektocht was allesbehalve aangenaam: een baby met krampen, allergieën en verdoken reflux is niet steeds het meest aangename gezelschap. Uiteindelijk strandden we bij soya-melk en kregen we ons ritme weer terug op het goede spoor.

     

    22 maanden later volgde ons tweede wonder, Fien. De nare kolfhistorie lag nog zeer vers in mijn geheugen (en dat van mijn familie en vrienden) en ik opperde meteen om voluit voor de fles te gaan. Geen haar op mijn hoofd dat er op dat moment aan dacht om opnieuw de borst te geven.
    Dus zo geschiedde en vanaf dag 1 kreeg Fien haar flesjes. Best wel makkelijk, geen stress, op -opnieuw- de zoektocht naar de geschikte samenstelling van de flesvoeding na. Ook dat werd weer een hele klus. Het is dus zeker niet zo dat met een flesje al je problemen van de baan zijn: ook hier bestaan zoveel soorten en als je een baby hebt met gevoelige darmpjes, allergieën of reflux, dan ben je wel een tijdje op zoek en ook dat is nu en dan afzien, zowel voor mama als de baby.

     

    Bijna vier weken geleden en respectievelijk 8 en 6 jaar na mijn eerste twee dochters, werd ik opnieuw trotse mama van een derde prachtexemplaar, Billie.

    De nare ervaringen uit het verleden zijn allang gerelativeerd en ik sta een pak relaxer en "wijzer" in het leven. Bovendien zag ik hoeveel dames in mijn nabije vrienden- en familiekring borstvoeding gaven en ook ik wou wel opnieuw een poging wagen.
    De vele voordelen waren me meteen duidelijk (geen zoektocht naar de geschikte kunstvoeding, geen afwas, altijd bij en op temperatuur,...) en ik bereidde me ook véél beter voor op wat er me te wachten stond. Ik las zowat alles wat er op internet (*) te vinden is over borstvoeding, sloot me aan bij enkele fora en facebookgroepjes, kocht enkele boeken en bestookte al mijn borstvoedende kennissen met de raarste vragen eerst.
    Ik nam mezelf echter wel voor om er geen drama van te maken als het niet zou lukken: ik zou het een eerlijke kans geven en me er in elk geval niet ziek in maken, mocht het toch niet lukken.

    Meteen na de bevalling werd Billie op mijn borst gelegd en dankzij de hulp van een fantastische vroedvrouw kreeg ze voor het eerst de borst. Onze derde spruit bleek gezegend met een geweldige zuigreflex en had meteen door waarvoor die borsten gemaakt waren. Oef.

    Ondanks deze zeer positieve start werden de eerste vier dagen een echte hel: Billie verloor 10% van haar geboortegewicht en mentaal zat ik er bijna door. Ik was er tijdens die dagen écht van overtuigd dat ik mijn kind aan het uithongeren was. Ik kon immers vergelijken met de hoeveelheden aan flesvoeding die mijn oudsten tijdens hun eerste levensdagen naar binnen hadden gewerkt en ik wist dat die paar druppels colostrum amper in de buurt kwamen.

    Dankzij de steun van de vroedvrouwen, verpleging, echtgenoot en borstvoedende vriendinnen beet ik echter door en jawel, net op het moment dat ik begon te overwegen "kom maar op met die fles", besloten mijn borsten dat het tijd werd voor het echte werk.

    Billies gewicht begon langzaam te stijgen, maar daarmee was de kous niet af. Haar zuigbehoefte bleek zodanig groot dat ze mijn borsten amper nog wou lossen. Mijn tepels wisten niet meer waar ze het hadden. Tutjes of een duimpje werden steevast geweigerd en ik werd gebombardeerd tot levende fopspeen. Overdag best wel vol te houden, maar 's nachts wou ik toch ook wel eens wat slapen...

    Opnieuw volgende een (lang) moment van "waarmee ben ik in godsnaam begonnen". Het enige wat er me van weerhield om er de brui aan te geven was het feit dat er nu toch wel écht melk uit mijn borsten kwam en dat ik het niet zag zitten om mijn harde werk van de voorbije dagen weg te smijten.

    Dus ik ging door. Billies gewicht bleef langzaam stijgen en ik had (heb) goede en slechte dagen. Toen ze twee weken oud was en enkele regeldaagjes had, dacht ik dat ik zot zou worden. Eens dat voorbij was, bleek haar gewicht niet meer zo goed te stijgen en begon ik te twijfelen aan de kwaliteit van mijn moedermelk: had ik wel genoeg? was het wel voedzaam genoeg?  Als ook de nabije omgeving begint te opperen dat "de kleine wellicht nog honger heeft" , begin je zo langzamerhand wel aan jezelf te twijfelen.
    Ik was (ben) behoorlijk vermoeid want ja, ik ben de enige die nu in staat is om mijn dochter te voeden. Hoezeer papa wil bijspringen en even wil overnemen: dat gaat niet. En toegegeven, dat is dan toch het grote voordeel van een flessenkindje: om het even wie kan bijspringen en het even van je overnemen als de vermoeidheid toeslaat.

    Een week geleden opperde de kinderarts om -indien nodig- kleine beetjes flesvoeding extra aan te bieden als Billie bleef happen om meer. Ze stelde ook voor om te beginnen met afkolven zodat de melkproductie wat zou toenemen. Dus, zij het enigzins met tegenzin, kreeg ze zo'n 5tal keer (op een hele week) wat bij. Het kolven begon resultaten af te werpen en na enkele dagen kon ik de kunstvoeding bij het huisvuil zwieren. Mamamelk was voortaan genoeg!

    Morgen gaan we opnieuw langs bij de kinderarts om na te gaan of Billies gewicht nu definitief de juiste richting uit gaat. Ik heb een vermoeden van wel, maar: eerst zien, dan geloven.

    Vele borstvoedende vriendinnen bevestigden me dat de eerste vier weken het zwaarste zijn en ik kan dit inderdaad alleen maar beamen. Althans, ik hoop dat er me de komende weken niet nog ergere dagen te wachten staan. Ik leef echter op hoop en ik denk dat we wel op de goede weg zijn nu. Billie lijkt tevreden, dus ik ben dat ook. De vermoeidheid is de ene dag beter te dragen dan de andere, maar ook daar slaan we ons wel door. Als 't echt nodig is, dan crash ik overdag wel even in de zetel ;)

     

    In elk geval: de keuze voor de fles of de borst is helemaal niet evident. Beide parcours hebben hun voor- en nadelen.  Motivatie en wilskracht zijn volgens mij de belangrijkste factoren om de borstvoeding te doen slagen. Ga er in elk geval niet van uit dat het allemaal wel losloopt. Er zijn ongetwijfeld van die sjansaars van vrouwen die meteen liters melk in voorraad hebben en waarbij de kleine perfect drinkt, maar voor elke sjansaar is er wellicht ook een pechvogel die wat (veel) meer moeite moet doen! En ook niet te onderschatten: zorg dat je omgeving achter je staat. Een begrijpende wederhelft en ervaringsdeskundigen in de familie-en vriendenkring zijn een zegen!

     

    (*) aanraders :  www.borstvoeding.com   - www.borstvoeding.aardig.be - www.lalecheleague.be - www.facebook.com/la-lecheleague-vlaanderen

     

    (en neen, geen foto's deze keer. Ik zwier al genoeg mijn borsten te pas en te onpas bloot. Trop is trop!)

  • Het bevallingsverhaal!

    Deze blog wordt de komende maanden wellicht enigszins overspoeld door babyverhalen en bijhorende foto's. Mea Culpa. We zijn hier allemaal zo verliefd op onze Billie dat dit wellicht nog eventjes zal duren ;)

    Laat ik misschien eerst even beginnen met hét bevallingsverhaal, nu dat nog vers in mijn geheugen ligt.

    Het begon allemaal op maandagavond 2 februari 2015. Tijdens het avondeten kreeg ik geregeld last van een harde buik, maar ik had nooit kunnen vermoeden dat dit al het eerste signaal zou zijn van de naderende bevalling.

    De meisjes gingen naar bed, ik installeerde me in mijn luie zetel met een zakje chips en Stijn ging nog even langs bij klanten.

    Rond 22u30 gingen we richting bed, maar tegen middernacht stond ik er alweer naast. Stijn liet ik lekker onwetend en serieus snurkend liggen. Ik had de hele tijd last van "krampen", maar aangezien die ondingen elkaar vrij vaak opvolgden, begon ik enigszins onraad te ruiken.

    En dus installeerde ik me achter de computer en begon ik te googelen op termen zoals "weeën, voorweeën, hoe snel op elkaar,..." En telkens kwam ik op het antwoord uit dat weeën met redelijke tussenpozen kwamen, zeker een minuut moesten duren, sterker werden,...  Behalve het feit dat de "krampen" erger werden, kon ik niet geloven dat ik werkelijk weeën had. Ach neen. Ze duurden amper 30 seconden en er zat ook erg weinig tijd tussen (ik was amper bekomen van de eerste kramp, of de volgende was daar al!)

    Dus dan maar een beetje rond de tafel lopen. Een douche nemen. Me efkes in de zetel leggen. Die "krampen" zouden wel over gaan...

    Niet dus. Zo rond 3u00 's nachts besloot ik dan ook maar om manlief wakker te maken om mijn beklag te doen over die buikpijn. (mijn lage pijngrens vond dat ik dit moest delen met een naaste) De eerst zo vredig snurkend slapende echtgenoot kreeg meteen zenuwen en wou me stante pede de wagen induwen om richting ziekenhuis te vertrekken. Ik daarentegen was nog steeds in ontkenning en was ervan overtuigd dat ze me toch naar huis zouden sturen.
    Toen ik een half uur later amper nog kon praten tijdens een zogenaamde kramp, besloot ik dan toch maar dat het tijd werd om Bontje wakker te bellen zodat die kon komen waken bij de kindjes. Zo konden manlief en ik richting ziekenhuis afzakken.

    Om 4u00 arriveerden we op de materniteit, waar het apedruk bleek. Er waren al twee dames bevallen en na mij kwam nog iemand toe. De (bijna) volle maan zat er misschien voor iets tussen?

    De vroedvrouwen lieten ons even wachten (aw!) en toen ze eindelijk tijd vonden om mij te onderzoeken (dubbel aw!) bleek ik al 3 cm opening te hebben. Aan de monitor werden de harttonen nog even geregistreerd en ik was dolgelukkig toen ik losgekoppeld werd, want op een bed weeën opvangen was allesbehalve aangenaam. Jawel -u leest het goed- weeën. Het begon eindelijk tot mijn hersenpan doordringen dat dit echt geen gewone krampen meer waren.

    DSC_0612.JPG

    DSC_0614.jpg

    Vervolgens heb ik als een volleerde aap in het touw gehangen (kijk maar naar #OneBorn op Vitaya), gelijk een zot op de stuiterbal gewipt en tegen Stijn zitten schelden (die zich nergens iets van aantrok en nog een dutje deed in de relax).

    DSC_0619.JPG

    Zo rond 6u00 had ik het helemaal gehad. Pijn is niets voor mij. Heb ik al gezegd dat ik wellicht de laagste pijngrens heb van alle mensen op aard? Toen de vroedvrouw me de volgende keer kwam onderzoeken en ik al op 6cm bleek te zitten, heb ik haar dan ook gevraagd om een epidurale. Maar eerst besloot mijn water nog te breken. Zondvloed.

    En dan hup naar de anesthesist. Mijn redder. Of dat dacht ik toch. De mens heeft me drie keer geprikt en de eerste én tweede keer ging ik bijna door het dak van de pijn. Weeën, die leken plots kinderspel. Een epidurale die ze verkeerd steken: that's hell! Ik had bijna gezegd dat ie het mocht stilleggen, toen de derde keer de goede keer bleek. (of toch eventjes)

    De verdoving heeft me door de laatste 4cm ontsluiting geholpen, maar toen de persweeën de kop op kwamen steken, waren de drugs uitgewerkt. Dikke pech. Ging ik nondedju toch gelijk al die sterke vrouwmensen moeten bevallen mét pijn. Wel, daar zag ik dus écht tegenop.

    Maar goed, 't kind moest er een keertje uit en ze wou écht niet meer wachten. Alleen pech dat er geen gyneacoloog voorhanden was. Maar dankzij series à la One Born Every Minute en the Midwifes, had ik alle vertrouwen in de vroedvrouwen die me naar de verloskamer brachten. En terecht. Na een kleine 10 minuutjes persen, om 7u47, werd Billie met een luide kreet op mijn buik gelegd. De pijn was meteen vergeten.

    DSC_0634.JPG

    DSC_0644.jpg

    De gynaecoloog kwam 10 minuutjes later verontschuldigend binnenvallen. Ideaal om de zaken down under weer wat in hun plooi te brengen ;)

    Billie werd meteen op mijn borst gelegd en heeft daar bijna 2 uur lang gelegen. De tijden van kindjes wegnemen om te wassen en te meten is passé. Zalig! Op mijn vraag werd ze ook onmiddellijk aangelegd voor borstvoeding en 't kind hapte naar mijn borst alsof ze nooit iets anders gedaan had.

    Over die borstvoeding volgt trouwens ook nog een postje, want toegegeven, dat was niet steeds rozengeur en maneschijn. Maar goed, nu nog even gaan staan staren boven het parkje waar ons mini-Stijntje in ligt te snurken. (jawel, tot groot jolijt van haar vader, blijkt Billie zijn evenbeeld. Hopelijk voor haar verandert dat nog met te verouderen ;) )

    DSC_0731.JPG

    DSC_0738.jpg

    DSC_0756.jpg

     

     

  • Say hi... to BILLIE !

    Op 3 februari 2015 om 7u47 werd onze derde prinses "Billie" na een vlotte bevalling geboren.

    48 cm groot en 3kg 155.

    Mama, papa en de grote zussen zijn apetrots !

    Bevallingsverhaal en véél meer babynieuws (u bent gewaarschuwd) volgt zodra mama wat meer rust krijgt.

    10983543_810339842364740_4102082758259575360_o.jpg

     

    10954534_810339839031407_8047594207483598360_o.jpg

  • Afscheid van pepe.

    DSC_1219.JPG

    Vandaag neem ik afscheid van mijn pepe, de papa van mijn papa, de overgrootvader van de meisjes.

    Gemengde gevoelens. Pepe werd op 6 januari net 95 jaar, dus we wisten best wel dat het ooit zou gaan komen. Maar toch, als het dan zover is, doet het altijd pijn.

    Ik troost me met de gedachte dat hij nu terug herenigd is met meme, die ons zo'n 6 jaar geleden moest verlaten.

    Pepe, het was een voorrecht jou gekend te hebben. Ik denk met warme gevoelens terug aan je grapjes en grollen, aan de heerlijke momenten met Pasen (het was altijd een avontuur om die paaseieren te zoeken in je tuin) en de kerstdagen waarbij ik -midden in de bende- op de grote stoel moest staan om mijn nieuwjaarsbrief voor te lezen. (ok, toegegeven, dat vond ik toen niet altijd even leuk ;) )

    Maar mijn mooiste herinneringen zijn ongetwijfeld de momenten waarbij je Basje en Fien op bezoek kreeg: de twinkeling in jouw ogen telkens als zij de ruimte binnenvielen, sprak boekdelen. Ik vind het dan ook erg spijtig dat je onze derde meid niet zal leren kennen. Maar ik ben er zeker van, ook over haar zul je waken van daarboven!

    Vaarwel Pepe.

    Dikke knuffel van je Neutebuksje (aka Basje) en Pietje Pek (aka Fien)

  • Hatsjoe!

    Ik mag de hemel op mijn blote knietjes danken want ik denk (en ik hoop het) dat het griepvirus mij heeft overgeslagen. Manlief en kinderen hebben er allemaal ferm van geweten, maar er is beterschap in zicht.

    Fien is sinds maandag terug naar school (na een hele week afwezig te zijn) en ook Stijn heeft weer plaatsgenomen achter zijn bureau. Basje is aan de beterende hand (geen koorts meer, oef!), maar blijft ook nog enkele dagen thuis om weer aan te sterken.

    Dus wat gebeurt er ? Moeder wordt een beetje ziek. Geen griep, maar een ferme snotvalling. Als 't maar daarbij blijft.

    Ondertussen komt het moment suprême ook steeds dichterbij. Ik heb nog twee weken voor de boeg en ben eens benieuwd of ik die werkelijk ga uitdoen. Of er misschien nog eens twee zal bijlappen. Al pas ik liever voor dat laatste...

    En toch, hoe gek het ook mag klinken en hoe blij ik zal zijn dat mijn buik weer normale proporties zal aannemen: ik zal het missen. 

    Ik heb er al bij al een heerlijke zwangerschap opzitten (die eerste drie maanden misselijkheid en vermoeidheid buiten beschouwing gelaten...). Hoe hard ik nu ook uitkijk naar de komst van ons "Flavie" (jaja, nog een beetje geduld en je weet wat het écht is geworden), ik weet nu al zeker dat er een tijd komt dat ik die acrobatentoeren zal missen ;)

    Dus, hoewel ik nu soms zucht en steun dat ze mag gaan komen, mag ze ook nog gerust eventjes blijven zitten. Begrijpe wie begrijpen kan...

  • Zwangerschapsverlof van start!

    En geen seconde te vroeg zo blijkt.

    Niet dat het ernaar uit ziet dat ik nu weldra zal moeten bevallen evenwel. Het verlof waar ik zo naar heb uitgekeken, zal ik nog even moeten uitstellen. Die "much needed" vitamientjes en rust zal ik hopelijk binnen een weekje kunnen krijgen.

    Nu moet ik me eerst concentreren op mijn taak van verpleegster. Ha ja. Fien heeft de griep en manlief besloot om haar te imiteren! En echt, een zieke vent is in momenten (lees: bijna altijd) erger dan een ziek kind. Echt!

    Het ziet er naar uit dat ik nog niet direct languit van mijn zeteltje zal kunnen genieten. Nu loop ik vooral héén en weer tussen de twee zieken, voer ik Basje naar haar turnlessen, zorg ik dat er boodschappen in huis zijn en dat er eten op tafel komt. Tegen dat ik 's avonds tijd heb om me in de zetel te ploffen, mag ik me gaan ontfermen over Fien die een hoestaanval heeft of een braakske doet om vervolgens één van de vele wasjes te laten draaien.

    Heerlijk dat moederschap. (neen neen, ik ben niet ironisch) 't is écht heerlijk, maar vooral dan als ze gezond rondlopen en je wat steun van de wederhelft hebt om de taken wat te verdelen...

    Dus, niet enkel het verlof van de gynaecoloog houdt me tegen om nu meteen mijn derde jong te werpen, ik wacht ook nog even tot de rest van het gezin genezen is, als 't niet geeft. En als het enigszins mogelijk is, zou ik het appreciëren dat ik zelf ook niet ziek word. (maar de ervaring leert me dat ik telkens in duigen val als de rest genezen is - ow boy)

    Iedereen met gezonde vibes op overschot: voel u vrij om ze mijn richting uit te sturen!

     

  • Stavaza 4 Flavie

    De controles bij de gynaecoloog volgen elkaar van nu af sneller op, dus kan ik jullie ook sneller een update geven.

    Niet dat er veel te vertellen valt, eigenlijk. We zijn er amper 10 minuutjes binnen geweest want de gyn had in sneltempo een reeks patiënten af te werken omwille van een spoedoperatie die ertussen gekomen was. 't Jah, 't zijn dingen die gebeuren en ik zou persoonlijk ook liever hebben dat ze me eerst opereren en zich dan pas om de wachtenden in de spreekkamer bekommeren.

    Maar goed, ik dwaal af.

    Mejuffrouw (en dat liet ze deze keer écht goed zien op de echo, geen twijfel over mogelijk dat we opnieuw een dochter krijgen) volgt mooi alle curves en heeft een geschat gewicht van 2kg900. Perfect gemiddeld. Dat betekent meteen dat haar geboortegewicht nu ook wat lager geschat wordt (oefkes - slechts 3kg500 er zien uit te krijgen) 

    Verdere afmetingen, daar heb ik het raden naar, die krijg ik al een tijdje niet meer mee van meneer doktoor. Zal ook wel allicht tegen de 50cm aanleunen als ik de boekjes mag geloven.

    Voor de rest geen veranderingen. Geen ontsluiting, geen indaling. 

    Pas op 5 februari kan ik opnieuw langsgaan. Twee scenario's zijn dan mogelijk: ofwel ben ik tegen dan toch al bevallen ofwel loop ik nog steeds hoogzwanger te sakkeren dat ze er mag uitkomen.

    In elk geval heb ik me voorgenomen om de komende week de benen stijf tegen elkaar te houden, want de gyn gaat er zelf een weekje tussenuit. Die mens heeft dat verdiend. Maar aangezien ik toch écht wel bij die dokter wil bevallen, zal ik een efforke doen. Moet lukken, want deze week is officieel de laatste werkweek en dan installeer ik me lekker in de zetel in afwachting van de jongedame. Kwestie dat ik nog wat vitamientjes en extra kracht kan opdoen ;)