Liefde

  • Even samenvatten! #Billie #1jaar

    1 jaar geleden om 7u47 werd dat klein patatje op mijn borst gelegd.

    Dat jaar is werkelijk voorbijgevlogen. Hoe vaak heb ik niet bij mezelf gedacht “genieten moet je! Die tijd komt nooit meer terug!”

    Met pijn in het hart moet ik toegeven dat ik soms vergat te genieten: het leven vliegt voorbij en met drie kids in huis lijkt het af en toe (lees: vaak) alsof je op een sneltrein zit.

    Mijn kleine pruts blijft niet klein… ze is officieel baby af en een peutertje geworden. Ik knijp er nog even mijn ogen voor dicht. In mijn hoofd blijft ze gewoon mijn baby.

    Maar ik kan er niet om heen dat Bills / Biebie / Billie the kid / Billie Bob (we hebben hier allemaal onze favoriete koosnaampjes) op dat jaar tijd toch ferm veranderd is:

    Ze meet ondertussen 75,5 cm. Da’s zo’n 27,5 cm erbij op een jaar tijd. Knap gegroeid ;)

    Ook haar gewicht schoot de hoogte in van een ruime drie kilo naar 10kg!

    Ze is gezegend met dezelfde weelderige haardos als mama (oef, die van papa lijkt nergens naar) en lijkt ook de springerige krullen van Fien geërfd te hebben.

    Ze kruipt lustig in het rond (onze beste kruiper trouwens van de hoop!), maar stappen interesseert haar voor geen meter. Wat zou het ook als je grote zussen je op je wenken bedienen!

    Tata doen, goddelijk lachen, zich rechttrekken aan vanalles en nog wat, zo groot met de handen in de lucht (op de vraag hoe groot gaat Billie worden), “dansen” als ze muziek hoort en vol overtuigen hihihi hahaha zeggen als wij het liedje zingen van ‘k zag twee beren, … ze heeft het perfect onder de knie!

    Ze is verzot op haar zussen en de huisdieren. Tompoes en Luna durven al eens vluchten als Billie gezwind en enthousiast hun richting uitkruipt.

    Er staan na een jaar ook al 6 tanden te blinken (twee ervan kwamen net op tijd door voor haar eerste verjaardag) en daarmee is ze recordhoudster aangezien Basje en Fien allebei tandloos waren op diezelfde leeftijd.

    Zucht. Mijn baby…

    Billie, feest, jarig, 1 jaar, verjaardag, tanden, lengte, gewicht

    ps: met dank aan een lieve vriendin die dit prachtig krijtbord in elkaar stak!

  • Dat ze op elkaar gelijken, nondedju!

    Zo'n 6 jaar geleden hoorde ik het voor het eerst. "amai zeg, de meisjes lijken goed op elkaar". 

    Ik zou het de daaropvolgende jaren nog vaak opnieuw horen. Eerst ging het over Basje en Fien, maar Billie sluit lekker aan bij het rijtje. Alleen valt het nu iets minder hard op gezien het grote leeftijdsverschil met haar grote zussen.

    Deze foto postte ik laatst op Facebook. Een fotootje van de meiden toen ze allen zo'n 8 maanden waren. En ja, het valt op, ze zijn overduidelijk familie van elkaar <3

    Doe je ook een gokje? Het antwoord post ik op het einde van dit berichtje.10661703_10153335865444542_50963370944118429_o.jpg

    Iedereen is het er over eens: de zusjes komen duidelijk uit hetzelfde nest. Vaak zijn het de grote bruine kijkers die hen verraden, maar zelfs dan nog, ze lijken gewoon erg goed op elkaar. Opluchting voor de papa ;)

    Bij Basje en Fien kreeg ik zelfs vaak de opmerking dat het een tweeling was, want op een gegeven moment scheelden die twee echt niet veel qua grootte en hadden ze ook beiden lange haren. Als ze samen in 't zwembad zaten met een natte kop (geen krulletjes meer bij Fien) had ik gegarandeerd prijs. 

    Ze lijken soms zo goed op elkaar dat zelfs papa het wat moeilijk krijgt om te achterhalen welke dochter op een foto staat afgebeeld. Foei foei. Hij geeft zelfs toe dat hij stiekem naar de achtergrond kijkt of naar de andere voorwerpen op de foto in de hoop dat hij een hint kan achterhalen ;)

    De meisjes zelfs weten daarentegen wel perfect te zeggen wie op de foto staat. En o wee als je mist, dan wordt er ferm met de bruine ogen gerold.

    Zouden drie zoons ook zo fel op elkaar lijken? Mwoeha! Ik denk niet dat we het zullen testen :D

     

     

    En -tromgeroffel- het antwoord: Basje - Billie - Fien

     

  • 7,5 maand later...

    ...  meet onze "Bills" (Fiens koosnaampje voor Billie) al 72 cm en weegt ze 9 kg. Een kloeke brok!

    ... kan ze zonder steun rechtop blijven zitten. Maar een opvangnetje (de lieve armen van de zussen of mama en papa) is noodzakelijk want anders knalt ze even vaak omver ;)

    ... brabbelt en tatert ze erop los. Tatata, kakaka, pfffft, pssssh, dadada. Nu trainen we op mama ;)

    ... lijkt het erop dat ze tanden krijgt. Kwijlen à volonté en overal op bijten!

    ... is 't nog steeds een grote lachtaart. En de grote zussen zijn vaak de prettige oorzaak :


     

  • Het bevallingsverhaal!

    Deze blog wordt de komende maanden wellicht enigszins overspoeld door babyverhalen en bijhorende foto's. Mea Culpa. We zijn hier allemaal zo verliefd op onze Billie dat dit wellicht nog eventjes zal duren ;)

    Laat ik misschien eerst even beginnen met hét bevallingsverhaal, nu dat nog vers in mijn geheugen ligt.

    Het begon allemaal op maandagavond 2 februari 2015. Tijdens het avondeten kreeg ik geregeld last van een harde buik, maar ik had nooit kunnen vermoeden dat dit al het eerste signaal zou zijn van de naderende bevalling.

    De meisjes gingen naar bed, ik installeerde me in mijn luie zetel met een zakje chips en Stijn ging nog even langs bij klanten.

    Rond 22u30 gingen we richting bed, maar tegen middernacht stond ik er alweer naast. Stijn liet ik lekker onwetend en serieus snurkend liggen. Ik had de hele tijd last van "krampen", maar aangezien die ondingen elkaar vrij vaak opvolgden, begon ik enigszins onraad te ruiken.

    En dus installeerde ik me achter de computer en begon ik te googelen op termen zoals "weeën, voorweeën, hoe snel op elkaar,..." En telkens kwam ik op het antwoord uit dat weeën met redelijke tussenpozen kwamen, zeker een minuut moesten duren, sterker werden,...  Behalve het feit dat de "krampen" erger werden, kon ik niet geloven dat ik werkelijk weeën had. Ach neen. Ze duurden amper 30 seconden en er zat ook erg weinig tijd tussen (ik was amper bekomen van de eerste kramp, of de volgende was daar al!)

    Dus dan maar een beetje rond de tafel lopen. Een douche nemen. Me efkes in de zetel leggen. Die "krampen" zouden wel over gaan...

    Niet dus. Zo rond 3u00 's nachts besloot ik dan ook maar om manlief wakker te maken om mijn beklag te doen over die buikpijn. (mijn lage pijngrens vond dat ik dit moest delen met een naaste) De eerst zo vredig snurkend slapende echtgenoot kreeg meteen zenuwen en wou me stante pede de wagen induwen om richting ziekenhuis te vertrekken. Ik daarentegen was nog steeds in ontkenning en was ervan overtuigd dat ze me toch naar huis zouden sturen.
    Toen ik een half uur later amper nog kon praten tijdens een zogenaamde kramp, besloot ik dan toch maar dat het tijd werd om Bontje wakker te bellen zodat die kon komen waken bij de kindjes. Zo konden manlief en ik richting ziekenhuis afzakken.

    Om 4u00 arriveerden we op de materniteit, waar het apedruk bleek. Er waren al twee dames bevallen en na mij kwam nog iemand toe. De (bijna) volle maan zat er misschien voor iets tussen?

    De vroedvrouwen lieten ons even wachten (aw!) en toen ze eindelijk tijd vonden om mij te onderzoeken (dubbel aw!) bleek ik al 3 cm opening te hebben. Aan de monitor werden de harttonen nog even geregistreerd en ik was dolgelukkig toen ik losgekoppeld werd, want op een bed weeën opvangen was allesbehalve aangenaam. Jawel -u leest het goed- weeën. Het begon eindelijk tot mijn hersenpan doordringen dat dit echt geen gewone krampen meer waren.

    DSC_0612.JPG

    DSC_0614.jpg

    Vervolgens heb ik als een volleerde aap in het touw gehangen (kijk maar naar #OneBorn op Vitaya), gelijk een zot op de stuiterbal gewipt en tegen Stijn zitten schelden (die zich nergens iets van aantrok en nog een dutje deed in de relax).

    DSC_0619.JPG

    Zo rond 6u00 had ik het helemaal gehad. Pijn is niets voor mij. Heb ik al gezegd dat ik wellicht de laagste pijngrens heb van alle mensen op aard? Toen de vroedvrouw me de volgende keer kwam onderzoeken en ik al op 6cm bleek te zitten, heb ik haar dan ook gevraagd om een epidurale. Maar eerst besloot mijn water nog te breken. Zondvloed.

    En dan hup naar de anesthesist. Mijn redder. Of dat dacht ik toch. De mens heeft me drie keer geprikt en de eerste én tweede keer ging ik bijna door het dak van de pijn. Weeën, die leken plots kinderspel. Een epidurale die ze verkeerd steken: that's hell! Ik had bijna gezegd dat ie het mocht stilleggen, toen de derde keer de goede keer bleek. (of toch eventjes)

    De verdoving heeft me door de laatste 4cm ontsluiting geholpen, maar toen de persweeën de kop op kwamen steken, waren de drugs uitgewerkt. Dikke pech. Ging ik nondedju toch gelijk al die sterke vrouwmensen moeten bevallen mét pijn. Wel, daar zag ik dus écht tegenop.

    Maar goed, 't kind moest er een keertje uit en ze wou écht niet meer wachten. Alleen pech dat er geen gyneacoloog voorhanden was. Maar dankzij series à la One Born Every Minute en the Midwifes, had ik alle vertrouwen in de vroedvrouwen die me naar de verloskamer brachten. En terecht. Na een kleine 10 minuutjes persen, om 7u47, werd Billie met een luide kreet op mijn buik gelegd. De pijn was meteen vergeten.

    DSC_0634.JPG

    DSC_0644.jpg

    De gynaecoloog kwam 10 minuutjes later verontschuldigend binnenvallen. Ideaal om de zaken down under weer wat in hun plooi te brengen ;)

    Billie werd meteen op mijn borst gelegd en heeft daar bijna 2 uur lang gelegen. De tijden van kindjes wegnemen om te wassen en te meten is passé. Zalig! Op mijn vraag werd ze ook onmiddellijk aangelegd voor borstvoeding en 't kind hapte naar mijn borst alsof ze nooit iets anders gedaan had.

    Over die borstvoeding volgt trouwens ook nog een postje, want toegegeven, dat was niet steeds rozengeur en maneschijn. Maar goed, nu nog even gaan staan staren boven het parkje waar ons mini-Stijntje in ligt te snurken. (jawel, tot groot jolijt van haar vader, blijkt Billie zijn evenbeeld. Hopelijk voor haar verandert dat nog met te verouderen ;) )

    DSC_0731.JPG

    DSC_0738.jpg

    DSC_0756.jpg

     

     

  • Say hi... to BILLIE !

    Op 3 februari 2015 om 7u47 werd onze derde prinses "Billie" na een vlotte bevalling geboren.

    48 cm groot en 3kg 155.

    Mama, papa en de grote zussen zijn apetrots !

    Bevallingsverhaal en véél meer babynieuws (u bent gewaarschuwd) volgt zodra mama wat meer rust krijgt.

    10983543_810339842364740_4102082758259575360_o.jpg

     

    10954534_810339839031407_8047594207483598360_o.jpg

  • Afscheid van pepe.

    DSC_1219.JPG

    Vandaag neem ik afscheid van mijn pepe, de papa van mijn papa, de overgrootvader van de meisjes.

    Gemengde gevoelens. Pepe werd op 6 januari net 95 jaar, dus we wisten best wel dat het ooit zou gaan komen. Maar toch, als het dan zover is, doet het altijd pijn.

    Ik troost me met de gedachte dat hij nu terug herenigd is met meme, die ons zo'n 6 jaar geleden moest verlaten.

    Pepe, het was een voorrecht jou gekend te hebben. Ik denk met warme gevoelens terug aan je grapjes en grollen, aan de heerlijke momenten met Pasen (het was altijd een avontuur om die paaseieren te zoeken in je tuin) en de kerstdagen waarbij ik -midden in de bende- op de grote stoel moest staan om mijn nieuwjaarsbrief voor te lezen. (ok, toegegeven, dat vond ik toen niet altijd even leuk ;) )

    Maar mijn mooiste herinneringen zijn ongetwijfeld de momenten waarbij je Basje en Fien op bezoek kreeg: de twinkeling in jouw ogen telkens als zij de ruimte binnenvielen, sprak boekdelen. Ik vind het dan ook erg spijtig dat je onze derde meid niet zal leren kennen. Maar ik ben er zeker van, ook over haar zul je waken van daarboven!

    Vaarwel Pepe.

    Dikke knuffel van je Neutebuksje (aka Basje) en Pietje Pek (aka Fien)

  • Stavaza 4 Flavie

    De controles bij de gynaecoloog volgen elkaar van nu af sneller op, dus kan ik jullie ook sneller een update geven.

    Niet dat er veel te vertellen valt, eigenlijk. We zijn er amper 10 minuutjes binnen geweest want de gyn had in sneltempo een reeks patiënten af te werken omwille van een spoedoperatie die ertussen gekomen was. 't Jah, 't zijn dingen die gebeuren en ik zou persoonlijk ook liever hebben dat ze me eerst opereren en zich dan pas om de wachtenden in de spreekkamer bekommeren.

    Maar goed, ik dwaal af.

    Mejuffrouw (en dat liet ze deze keer écht goed zien op de echo, geen twijfel over mogelijk dat we opnieuw een dochter krijgen) volgt mooi alle curves en heeft een geschat gewicht van 2kg900. Perfect gemiddeld. Dat betekent meteen dat haar geboortegewicht nu ook wat lager geschat wordt (oefkes - slechts 3kg500 er zien uit te krijgen) 

    Verdere afmetingen, daar heb ik het raden naar, die krijg ik al een tijdje niet meer mee van meneer doktoor. Zal ook wel allicht tegen de 50cm aanleunen als ik de boekjes mag geloven.

    Voor de rest geen veranderingen. Geen ontsluiting, geen indaling. 

    Pas op 5 februari kan ik opnieuw langsgaan. Twee scenario's zijn dan mogelijk: ofwel ben ik tegen dan toch al bevallen ofwel loop ik nog steeds hoogzwanger te sakkeren dat ze er mag uitkomen.

    In elk geval heb ik me voorgenomen om de komende week de benen stijf tegen elkaar te houden, want de gyn gaat er zelf een weekje tussenuit. Die mens heeft dat verdiend. Maar aangezien ik toch écht wel bij die dokter wil bevallen, zal ik een efforke doen. Moet lukken, want deze week is officieel de laatste werkweek en dan installeer ik me lekker in de zetel in afwachting van de jongedame. Kwestie dat ik nog wat vitamientjes en extra kracht kan opdoen ;)