auto

  • Tip

    Zoek niet naar een stuk van 50 eurocent in een overvol portemonneetje. En al zeker niet achter het stuur. En al zeker niet als je portemonneetje gevuld is met 10 kilo rosse muntjes.
    Dat is om miserie vragen. Ik kan het weten.

    auto, wat-niet-te-doen-in-de-auto, geld, tip, remmen

    Ter verduidelijking: u kijkt naar mijn wagen. Meerbepaald het stuk tussen de zetel en de deur. Na een ongelukkige beweging van mijnentwege heb ik mijn zakje kleingeld van mijn schoot gegooid.
    Gisterenavond geen zin meer gehad om de tijdelijke waardevermeerdering van mijn wagen onder handen te nemen...
    Deze morgen bij het instappen zat ik al mijn hersens te breken over hoe ik al die pietpeuterige muntjes er tussenuit zou krijgen. Maar hé, net toen ik wat te diep aan het nadenken was en op 't nippertje moest remmen voor een rood licht, ben ik tot de ontdekking gekomen dat die dingen vanzelf loskomen als ik bruusk rem...
    Als ik dus voorbij sjees en plotsklaps alles toesmijt: ge weet waarom, hé!

  • En 't was dan nog niet eens de dertiende van de maand!

    Te gek voor woorden, maar mij is het toch maar overkomen!

    Gisterenavond ging ik met Fien richting ziekenhuis op controlebezoek na haar longontsteking.
    Op de parking toegekomen wil ik Fien uit haar autostoeltje halen... maar dat was buiten een stokoudje ventje gerekend die besloot om met zijn aftands Peugeotje mijn wagen achteraan aan te rijden!

    Gevolg: mijn wagen schiet (door de handrem heen!) vooruit en jawel -je acht het bijna niet voor mogelijk- rijdt over mijn voeten. Mijn linkervoet totaal gesmeusd, mijn rechter heb ik nog in een reflex wat achteruit kunnen trekken en enkel mijn teentjes hebben daar gevoeld hoeveel mijn wagen nu écht weegt.

    Ik op de grond keihard aan ‘t godveren, een doodsbang kind in de auto die niet begrijpt wat er aan de hand is en - o ja- een pepeetje die achter het stuur van zijn auto hoofdschuddend het tafereel zit te aanschouwen.

    Na 5 minuten stapt ie uit (ik nog steeds op de grond) en zegt ie doodleuk “kweetnie madamtje wa dat er is gebeurd wè”.
    Ik wist het anders wel, maar hoe ik ook probeerde duidelijk te maken aan opa dat ie me aangereden had, het bleek niet door te dringen. Het enige dat ie bleef herhalen was: “kzien doof madamtje, kverstoan ik joen nie wè”

    Jawel, op dat moment was ik redelijk pissig.

    Gelukkig kwam er niet veel later een ander madammeke de parking op die meteen enkele verplegers is gaan optrommelen om me verder te helpen. En pepe stond erbij en keek ernaar.

    Enkele conclusies:

    1. als je aangereden wordt, doe dat dan op de parking van het ziekenhuis. Bespaart je de verplaatsingskosten.
    2. stokoude, demente en dove ventjes horen écht niet thuis achter het stuur. Die mens is levensgevaarlijk!
      het had erger kunnen zijn, als Fien en ik al waren uitgestapt dan had ie ons gewoon verpletterd. Of toch zeker Fien, ik word al misselijk bij het idee alleen al.
    3. een Skoda Fabia Combi is gedomme zwaar. Zeker als ie tergend langzaam over je voeten heen rijdt.
    4. voeten en tenen kunnen toch serieus wat verdragen: ondanks de verpletterende indruk die mijn wagen op me heeft nagelaten (heb je hem ;) ) is er niets gebroken. Of ik ben gewoon superwoman.
    5. iedereen begint keihard te lachen als je vertelt wat er je is overkomen. Foei!

    Bon, na de verplegers en dokters op ‘t spoed en de radiologen te hebben vermaakt met mijn wilde avonturen is uiteindelijk ook Fien (met hulp van papa) bij de kinderarts op consultatie geraakt.

    Verdict bij haar: nog steeds niet genezen, extra week thuis, extra antibiotica én kine om de slijmpjes op haar longen los te maken.


    Dus allez ja, no need to say dat het hier wat hectisch is zekerst?

  • Weg met die maxicosi!

    In de wagen dan toch... want sinds een paar dagen hebben we de grote autostoel geïnstalleerd zodat Basje vanaf nu alles goed kan bekijken en als een grote madam in de wagen mee rijdt! Geestig dat ze het vindt!

    De maxicosi begint aan de kleine kant te raken (haar voeten steken te veel uit) en om accidentjes en haperingen te vermijden, leek het ons het best om de gewone autostoel al in gereedheid te brengen! En wat een succes is het!

    Trouwens, 9 kilo én een maxicosi aan de arm meesleuren is écht geen lachtertje! Basje op de arm, dat transporteert véééél makkelijker!