baby

  • Nachtbraker

    Baby's gaan over het algemeen gepaard met weinig slaap. Vooral 's nachts dan. 

    Ik heb altijd al veel slaap nodig gehad, dus die eerste maanden zijn een serieuze beproeving. De mindere kantjes van die nachtvoedingen kent elke mama (en hier en daar ook een dappere papa):

    - zelf oververmoeid worden,

    - in slaap vallen terwijl je je eigen kind eten geeft,

    - overal tegenaan lopen omdat je slaapdronken bent,

    - terug proberen in te slapen na de voeding terwijl de wederhelft een bos aan het omzagen is,

    - net in slaap vallen en alweer gewekt worden voor een volgende voeding,

    ...

    enfin, minpuntjes genoeg ;)

     

    Maar zo heel af en toe is er ook wel wat positiefs aan die nachtvoedingen op te merken. 

    Dankzij de wondere wereld van 'tinternet' krijg ik 's nachts namelijk gezelschap van een groepje lotgenoten die ook aan het voeden zijn. Ongelofelijk hoe goed het doet om te weten dat je niet alleen aan het omvallen bent van vermoeidheid. Dankzij de nachtelijke chatsessies spreken we elkaar moed in als het eens wat moeilijker gaat of delen we leuke fotootjes van onze kroost. Mijn vriendengroep is op slag met 20 dames uitgebreid!

    Ik heb ook de gelegenheid om het hele aanbod van Telenet Play More te doorspitten en ben nu volop (nieuwe) series aan het ontdekken. Zo heb ik al drie seizoenen van 'The walking dead' achter de kiezen. Best dat ik geen schijtlaars ben, want zo alleen in den donker naar zombies en bloedvergieten zitten kijken, is niet iedereen gegeven ;)

    Maar ik heb niet alleen technische snufjes ontdekt: zo heb ik ook geleerd dat de vogeltjes 's nachts fluiten (ik was er echt van overtuigd dat die beestjes sliepen)  's Nachts kun je dus ook getrakteerd worden op exclusieve fluitconcerten. Veel beter dan die snurkconcerto's van de wederhelft!

    Oh en je vermagert ervan. Niet van die vogels hé, van de vermoeidheid. Dat maakt de pijn op slag ook een stuk draaglijker...

     

  • Aan de borst of aan de fles? Kiezen is verliezen!

    Vooraf: ik schreef dit postje uit mijn eigen ervaringen (en ervaring moet je met een grote korrel zout nemen aangezien ik nog maar amper 4 weken over borstvoeding kan meespreken!). Ik heb geen enkele intentie om fles- of borstvoedingsmama's tegen de borst (ha!) te stoten. Ik hoop gewoon dat ik -door mijn ervaringen te delen- andere aanstaande mama's wat beter kan helpen om al dan niet voor borstvoeding te kiezen.

     

    Je kunt je als aanstaande mama nog zo goed inlezen over borstvoeding, je weet maar wat er je precies te wachten staat als het werkelijk zover is.

    Na drie kinderen en drie keer een verschillend voedingsscenario, kan ik wellicht toch al enkele tipjes van de sluier oplichten:

    Bij mijn eerste dochter, Basje, besloot ik reeds tijdens de zwangerschap dat ik haar borstvoeding zou gaan geven. Jong en onervaren als ik was, zocht ik er echter niets over op want ik dacht dat zoiets natuurlijks zichzelf wel zou gaan uitwijzen. Tot onze eerste prinses besloot om een maandje vroeger haar grote intrede te maken...

    Ze was dus een maand te vroeg, moest meteen de couveuse in en ondanks het relatief snel aanleggen aan de borst, bleek ze geen deftige zuigreflex te hebben. De verpleging raadde me aan om af te kolven en de melk dan via een flesje aan te bieden.
    Op amper een paar dagen tijd veranderde ik in een hoopje frustratie want dat afkolven werd een regelrechte ramp: ik bracht bijna de hele dag door achter die strontvervelende melkmachine en ik had er amper resultaat van. Als ik 10 of 15cc wist te produceren, was dat al een gigantisch succes. Basje kreeg er gewone kunstvoeding bovenop en na een zestal weken (ik vind eigenlijk dat ik het nogal lang heb volgehouden) gaf ik er de brui aan. Ik was dat kolven spuugzat en vond dat ik mijn tijd nuttiger kon besteden aan mijn dochter.
    Hierna volgde echter nog een heuse zoektocht naar de ideale samenstelling van de flesvoeding want dochterlief bleek niet overal even goed tegen te kunnen. Ik ga er nu niet dieper op in, maar ook die zoektocht was allesbehalve aangenaam: een baby met krampen, allergieën en verdoken reflux is niet steeds het meest aangename gezelschap. Uiteindelijk strandden we bij soya-melk en kregen we ons ritme weer terug op het goede spoor.

     

    22 maanden later volgde ons tweede wonder, Fien. De nare kolfhistorie lag nog zeer vers in mijn geheugen (en dat van mijn familie en vrienden) en ik opperde meteen om voluit voor de fles te gaan. Geen haar op mijn hoofd dat er op dat moment aan dacht om opnieuw de borst te geven.
    Dus zo geschiedde en vanaf dag 1 kreeg Fien haar flesjes. Best wel makkelijk, geen stress, op -opnieuw- de zoektocht naar de geschikte samenstelling van de flesvoeding na. Ook dat werd weer een hele klus. Het is dus zeker niet zo dat met een flesje al je problemen van de baan zijn: ook hier bestaan zoveel soorten en als je een baby hebt met gevoelige darmpjes, allergieën of reflux, dan ben je wel een tijdje op zoek en ook dat is nu en dan afzien, zowel voor mama als de baby.

     

    Bijna vier weken geleden en respectievelijk 8 en 6 jaar na mijn eerste twee dochters, werd ik opnieuw trotse mama van een derde prachtexemplaar, Billie.

    De nare ervaringen uit het verleden zijn allang gerelativeerd en ik sta een pak relaxer en "wijzer" in het leven. Bovendien zag ik hoeveel dames in mijn nabije vrienden- en familiekring borstvoeding gaven en ook ik wou wel opnieuw een poging wagen.
    De vele voordelen waren me meteen duidelijk (geen zoektocht naar de geschikte kunstvoeding, geen afwas, altijd bij en op temperatuur,...) en ik bereidde me ook véél beter voor op wat er me te wachten stond. Ik las zowat alles wat er op internet (*) te vinden is over borstvoeding, sloot me aan bij enkele fora en facebookgroepjes, kocht enkele boeken en bestookte al mijn borstvoedende kennissen met de raarste vragen eerst.
    Ik nam mezelf echter wel voor om er geen drama van te maken als het niet zou lukken: ik zou het een eerlijke kans geven en me er in elk geval niet ziek in maken, mocht het toch niet lukken.

    Meteen na de bevalling werd Billie op mijn borst gelegd en dankzij de hulp van een fantastische vroedvrouw kreeg ze voor het eerst de borst. Onze derde spruit bleek gezegend met een geweldige zuigreflex en had meteen door waarvoor die borsten gemaakt waren. Oef.

    Ondanks deze zeer positieve start werden de eerste vier dagen een echte hel: Billie verloor 10% van haar geboortegewicht en mentaal zat ik er bijna door. Ik was er tijdens die dagen écht van overtuigd dat ik mijn kind aan het uithongeren was. Ik kon immers vergelijken met de hoeveelheden aan flesvoeding die mijn oudsten tijdens hun eerste levensdagen naar binnen hadden gewerkt en ik wist dat die paar druppels colostrum amper in de buurt kwamen.

    Dankzij de steun van de vroedvrouwen, verpleging, echtgenoot en borstvoedende vriendinnen beet ik echter door en jawel, net op het moment dat ik begon te overwegen "kom maar op met die fles", besloten mijn borsten dat het tijd werd voor het echte werk.

    Billies gewicht begon langzaam te stijgen, maar daarmee was de kous niet af. Haar zuigbehoefte bleek zodanig groot dat ze mijn borsten amper nog wou lossen. Mijn tepels wisten niet meer waar ze het hadden. Tutjes of een duimpje werden steevast geweigerd en ik werd gebombardeerd tot levende fopspeen. Overdag best wel vol te houden, maar 's nachts wou ik toch ook wel eens wat slapen...

    Opnieuw volgende een (lang) moment van "waarmee ben ik in godsnaam begonnen". Het enige wat er me van weerhield om er de brui aan te geven was het feit dat er nu toch wel écht melk uit mijn borsten kwam en dat ik het niet zag zitten om mijn harde werk van de voorbije dagen weg te smijten.

    Dus ik ging door. Billies gewicht bleef langzaam stijgen en ik had (heb) goede en slechte dagen. Toen ze twee weken oud was en enkele regeldaagjes had, dacht ik dat ik zot zou worden. Eens dat voorbij was, bleek haar gewicht niet meer zo goed te stijgen en begon ik te twijfelen aan de kwaliteit van mijn moedermelk: had ik wel genoeg? was het wel voedzaam genoeg?  Als ook de nabije omgeving begint te opperen dat "de kleine wellicht nog honger heeft" , begin je zo langzamerhand wel aan jezelf te twijfelen.
    Ik was (ben) behoorlijk vermoeid want ja, ik ben de enige die nu in staat is om mijn dochter te voeden. Hoezeer papa wil bijspringen en even wil overnemen: dat gaat niet. En toegegeven, dat is dan toch het grote voordeel van een flessenkindje: om het even wie kan bijspringen en het even van je overnemen als de vermoeidheid toeslaat.

    Een week geleden opperde de kinderarts om -indien nodig- kleine beetjes flesvoeding extra aan te bieden als Billie bleef happen om meer. Ze stelde ook voor om te beginnen met afkolven zodat de melkproductie wat zou toenemen. Dus, zij het enigzins met tegenzin, kreeg ze zo'n 5tal keer (op een hele week) wat bij. Het kolven begon resultaten af te werpen en na enkele dagen kon ik de kunstvoeding bij het huisvuil zwieren. Mamamelk was voortaan genoeg!

    Morgen gaan we opnieuw langs bij de kinderarts om na te gaan of Billies gewicht nu definitief de juiste richting uit gaat. Ik heb een vermoeden van wel, maar: eerst zien, dan geloven.

    Vele borstvoedende vriendinnen bevestigden me dat de eerste vier weken het zwaarste zijn en ik kan dit inderdaad alleen maar beamen. Althans, ik hoop dat er me de komende weken niet nog ergere dagen te wachten staan. Ik leef echter op hoop en ik denk dat we wel op de goede weg zijn nu. Billie lijkt tevreden, dus ik ben dat ook. De vermoeidheid is de ene dag beter te dragen dan de andere, maar ook daar slaan we ons wel door. Als 't echt nodig is, dan crash ik overdag wel even in de zetel ;)

     

    In elk geval: de keuze voor de fles of de borst is helemaal niet evident. Beide parcours hebben hun voor- en nadelen.  Motivatie en wilskracht zijn volgens mij de belangrijkste factoren om de borstvoeding te doen slagen. Ga er in elk geval niet van uit dat het allemaal wel losloopt. Er zijn ongetwijfeld van die sjansaars van vrouwen die meteen liters melk in voorraad hebben en waarbij de kleine perfect drinkt, maar voor elke sjansaar is er wellicht ook een pechvogel die wat (veel) meer moeite moet doen! En ook niet te onderschatten: zorg dat je omgeving achter je staat. Een begrijpende wederhelft en ervaringsdeskundigen in de familie-en vriendenkring zijn een zegen!

     

    (*) aanraders :  www.borstvoeding.com   - www.borstvoeding.aardig.be - www.lalecheleague.be - www.facebook.com/la-lecheleague-vlaanderen

     

    (en neen, geen foto's deze keer. Ik zwier al genoeg mijn borsten te pas en te onpas bloot. Trop is trop!)

  • Say hi... to BILLIE !

    Op 3 februari 2015 om 7u47 werd onze derde prinses "Billie" na een vlotte bevalling geboren.

    48 cm groot en 3kg 155.

    Mama, papa en de grote zussen zijn apetrots !

    Bevallingsverhaal en véél meer babynieuws (u bent gewaarschuwd) volgt zodra mama wat meer rust krijgt.

    10983543_810339842364740_4102082758259575360_o.jpg

     

    10954534_810339839031407_8047594207483598360_o.jpg

  • Hatsjoe!

    Ik mag de hemel op mijn blote knietjes danken want ik denk (en ik hoop het) dat het griepvirus mij heeft overgeslagen. Manlief en kinderen hebben er allemaal ferm van geweten, maar er is beterschap in zicht.

    Fien is sinds maandag terug naar school (na een hele week afwezig te zijn) en ook Stijn heeft weer plaatsgenomen achter zijn bureau. Basje is aan de beterende hand (geen koorts meer, oef!), maar blijft ook nog enkele dagen thuis om weer aan te sterken.

    Dus wat gebeurt er ? Moeder wordt een beetje ziek. Geen griep, maar een ferme snotvalling. Als 't maar daarbij blijft.

    Ondertussen komt het moment suprême ook steeds dichterbij. Ik heb nog twee weken voor de boeg en ben eens benieuwd of ik die werkelijk ga uitdoen. Of er misschien nog eens twee zal bijlappen. Al pas ik liever voor dat laatste...

    En toch, hoe gek het ook mag klinken en hoe blij ik zal zijn dat mijn buik weer normale proporties zal aannemen: ik zal het missen. 

    Ik heb er al bij al een heerlijke zwangerschap opzitten (die eerste drie maanden misselijkheid en vermoeidheid buiten beschouwing gelaten...). Hoe hard ik nu ook uitkijk naar de komst van ons "Flavie" (jaja, nog een beetje geduld en je weet wat het écht is geworden), ik weet nu al zeker dat er een tijd komt dat ik die acrobatentoeren zal missen ;)

    Dus, hoewel ik nu soms zucht en steun dat ze mag gaan komen, mag ze ook nog gerust eventjes blijven zitten. Begrijpe wie begrijpen kan...

  • Stavaza 2 Flavie

    Vandaag mochten we opnieuw ons maandelijks bezoekje brengen aan de gynaecoloog! 

    Feiten:

    - 32 weken
    - 2,080 kg
    - hoofdje ligt al enigszins goed, de rest van haar lijf blijft lekker dwars in een bolletje liggen. Die gaat nekpijn hebben!
    - over mijn gewicht gaan we wijselijk zwijgen. Er werd een niet-zo-magische kaap overschreden en daar moet ik nog even van bekomen.

    Nog eens gepolst bij de dokter hoe het nu precies zit met de geplande werken op de materniteit in februari en die kon ons al wat meer gerust stellen: zou blijkbaar toch niet doorgaan of toch nog niet meteen. Halleluja. Ik zal dus een deftige kamer mét douche hebben.

    Kan ook opnieuw enkele puntjes van mijn to-do lijstje schrappen: beddengoed en eerste kleertjes werden gewassen én afspraak met de fotografe voor de geboortekaartjes is ook goed verlopen. 

    Next: doopsuikers en valiesje maken. Je weet maar nooit!

  • Back to the roots...

    Na zo'n respectievelijk 8 en 6 jaar wordt het tijd om even terug te keren naar de bestaansreden van deze blog. Ze werd namelijk niet zomaar 'Het Scheppingsverhaal' gedoopt. Neen, neen, daar zat the making of ons 2 madammen voor iets tussen.

    Na al die jaren met volle teugen te hebben genoten van onze twee prachtige dochters hebben manlief en ikzelf besloten om er nog een dessertkindje bij te creëren... en nu ik zo'n 13 weken ver ben, werd het hoog tijd om dit even aan te kondigen.

    februari 2015 (2).jpg

     

    Voor sommigen komt het als een verrassing, anderen wisten al dat de kriebels er nog waren. We hebben de voorbije dagen al héél wat wenkbrauwen doen fronsen, maar ook ontelbaar veel welgemeende glimlachen en felicitaties in ontvangst mogen nemen. Iedereen houdt van dessert :)

    De eerste 12 weken gingen met ups en downs. Het continue gevoel van misselijkheid en vermoeidheid maakten het er niet steeds makkelijk op. Met een trombose als kers op de taart (we blijven bij de desserts!) kregen we het toch even erg benauwd. Gelukkig heeft de kleine spruit zich van dit alles geen jota aangetrokken en bleef ie rustig verder spartelen en groeien. 

    Het eerste trimester zit erop (wàt? ging dat ook zo snel vroeger?) en ik kan stilletjes aan beginnen genieten! 

    Basje en Fien zijn trouwens ook door het dolle heen. Ze kijken reikhalzend uit naar de komst van hun kleine "broer". Daar moeten we dus nog even aan werken. De meiden zijn er rotsvast van overtuigd dat het deze keer een jongen wordt en hoe vaak ik hen ook vertel dat het ook wel weer een zusje zou kunnen zijn: het lijkt maar niet door te dringen ;)

    Ons volgend bezoekje aan de gyn staat gepland op 1 september en die kan dan misschien al wat duidelijkheid brengen! Afwachten dus, goeie desserts vragen een lange bereidingstijd ;)