griep

  • Grrrrr.... griep!

    De krokusvakantie leek me ideaal om er een midweekje tussenuit te gaan met de meiden. Zonder papa, want die verzoop in het werk. Bontje en Opa gingen met plezier mee als back-up.

    Ze zullen het zich wellicht beklagen!

    Ons midweekje weg werd er eentje uit de hel. Een week vol storm en regen, maar bovenal vol zieken. Fien sneuvelde het weekend voor ons uitje al. De dokter dacht aan een luchtweginfectie, maar enkele dagen later bleek het toch duidelijk om de griep te gaan... Een week lang was Fien ons kacheltje met meer dan 39 graden koorts.

    Basje besloot solidair te zijn en sneuvelde halverwege ons midweekje. Het zwembad- en indoorspeelplezier konden we op onze buik schrijven. Een 'gezonde' wandeling was ook geen optie want alle wegjes en paadjes in het vakantiepark waren stromende modderpoelen geworden. Geestig.

    En ja hoor, donderdagnacht besloot Billie het rijtje te vervoegen. Geen twee zonder drie!

    Hét signaal om huiswaarts te keren want een 7 en 9 jarige zieke konden we nog aan, maar met dat klein monster erbij was ons vakantiehuisje niet comfortabel genoeg meer.

    Bontje besloot er vandaag vier op een rij van te maken en ligt nu ook uit te zweten in bed. Enkel vader en dochter (het sterke geslacht ja!) blijven overeind (voorlopig dan toch... hout vasthouden)

    En zo komt het dat een mens zijn 35ste verjaardag viert tussen hoestende, snotterende en huilende kinderen. Dat kan tellen. Nog een paar slapeloze nachten en ik voel me wellicht 70 ipv 35 !

  • Hatsjoe!

    Ik mag de hemel op mijn blote knietjes danken want ik denk (en ik hoop het) dat het griepvirus mij heeft overgeslagen. Manlief en kinderen hebben er allemaal ferm van geweten, maar er is beterschap in zicht.

    Fien is sinds maandag terug naar school (na een hele week afwezig te zijn) en ook Stijn heeft weer plaatsgenomen achter zijn bureau. Basje is aan de beterende hand (geen koorts meer, oef!), maar blijft ook nog enkele dagen thuis om weer aan te sterken.

    Dus wat gebeurt er ? Moeder wordt een beetje ziek. Geen griep, maar een ferme snotvalling. Als 't maar daarbij blijft.

    Ondertussen komt het moment suprême ook steeds dichterbij. Ik heb nog twee weken voor de boeg en ben eens benieuwd of ik die werkelijk ga uitdoen. Of er misschien nog eens twee zal bijlappen. Al pas ik liever voor dat laatste...

    En toch, hoe gek het ook mag klinken en hoe blij ik zal zijn dat mijn buik weer normale proporties zal aannemen: ik zal het missen. 

    Ik heb er al bij al een heerlijke zwangerschap opzitten (die eerste drie maanden misselijkheid en vermoeidheid buiten beschouwing gelaten...). Hoe hard ik nu ook uitkijk naar de komst van ons "Flavie" (jaja, nog een beetje geduld en je weet wat het écht is geworden), ik weet nu al zeker dat er een tijd komt dat ik die acrobatentoeren zal missen ;)

    Dus, hoewel ik nu soms zucht en steun dat ze mag gaan komen, mag ze ook nog gerust eventjes blijven zitten. Begrijpe wie begrijpen kan...

  • Zwangerschapsverlof van start!

    En geen seconde te vroeg zo blijkt.

    Niet dat het ernaar uit ziet dat ik nu weldra zal moeten bevallen evenwel. Het verlof waar ik zo naar heb uitgekeken, zal ik nog even moeten uitstellen. Die "much needed" vitamientjes en rust zal ik hopelijk binnen een weekje kunnen krijgen.

    Nu moet ik me eerst concentreren op mijn taak van verpleegster. Ha ja. Fien heeft de griep en manlief besloot om haar te imiteren! En echt, een zieke vent is in momenten (lees: bijna altijd) erger dan een ziek kind. Echt!

    Het ziet er naar uit dat ik nog niet direct languit van mijn zeteltje zal kunnen genieten. Nu loop ik vooral héén en weer tussen de twee zieken, voer ik Basje naar haar turnlessen, zorg ik dat er boodschappen in huis zijn en dat er eten op tafel komt. Tegen dat ik 's avonds tijd heb om me in de zetel te ploffen, mag ik me gaan ontfermen over Fien die een hoestaanval heeft of een braakske doet om vervolgens één van de vele wasjes te laten draaien.

    Heerlijk dat moederschap. (neen neen, ik ben niet ironisch) 't is écht heerlijk, maar vooral dan als ze gezond rondlopen en je wat steun van de wederhelft hebt om de taken wat te verdelen...

    Dus, niet enkel het verlof van de gynaecoloog houdt me tegen om nu meteen mijn derde jong te werpen, ik wacht ook nog even tot de rest van het gezin genezen is, als 't niet geeft. En als het enigszins mogelijk is, zou ik het appreciëren dat ik zelf ook niet ziek word. (maar de ervaring leert me dat ik telkens in duigen val als de rest genezen is - ow boy)

    Iedereen met gezonde vibes op overschot: voel u vrij om ze mijn richting uit te sturen!