oude ventjes

  • En 't was dan nog niet eens de dertiende van de maand!

    Te gek voor woorden, maar mij is het toch maar overkomen!

    Gisterenavond ging ik met Fien richting ziekenhuis op controlebezoek na haar longontsteking.
    Op de parking toegekomen wil ik Fien uit haar autostoeltje halen... maar dat was buiten een stokoudje ventje gerekend die besloot om met zijn aftands Peugeotje mijn wagen achteraan aan te rijden!

    Gevolg: mijn wagen schiet (door de handrem heen!) vooruit en jawel -je acht het bijna niet voor mogelijk- rijdt over mijn voeten. Mijn linkervoet totaal gesmeusd, mijn rechter heb ik nog in een reflex wat achteruit kunnen trekken en enkel mijn teentjes hebben daar gevoeld hoeveel mijn wagen nu écht weegt.

    Ik op de grond keihard aan ‘t godveren, een doodsbang kind in de auto die niet begrijpt wat er aan de hand is en - o ja- een pepeetje die achter het stuur van zijn auto hoofdschuddend het tafereel zit te aanschouwen.

    Na 5 minuten stapt ie uit (ik nog steeds op de grond) en zegt ie doodleuk “kweetnie madamtje wa dat er is gebeurd wè”.
    Ik wist het anders wel, maar hoe ik ook probeerde duidelijk te maken aan opa dat ie me aangereden had, het bleek niet door te dringen. Het enige dat ie bleef herhalen was: “kzien doof madamtje, kverstoan ik joen nie wè”

    Jawel, op dat moment was ik redelijk pissig.

    Gelukkig kwam er niet veel later een ander madammeke de parking op die meteen enkele verplegers is gaan optrommelen om me verder te helpen. En pepe stond erbij en keek ernaar.

    Enkele conclusies:

    1. als je aangereden wordt, doe dat dan op de parking van het ziekenhuis. Bespaart je de verplaatsingskosten.
    2. stokoude, demente en dove ventjes horen écht niet thuis achter het stuur. Die mens is levensgevaarlijk!
      het had erger kunnen zijn, als Fien en ik al waren uitgestapt dan had ie ons gewoon verpletterd. Of toch zeker Fien, ik word al misselijk bij het idee alleen al.
    3. een Skoda Fabia Combi is gedomme zwaar. Zeker als ie tergend langzaam over je voeten heen rijdt.
    4. voeten en tenen kunnen toch serieus wat verdragen: ondanks de verpletterende indruk die mijn wagen op me heeft nagelaten (heb je hem ;) ) is er niets gebroken. Of ik ben gewoon superwoman.
    5. iedereen begint keihard te lachen als je vertelt wat er je is overkomen. Foei!

    Bon, na de verplegers en dokters op ‘t spoed en de radiologen te hebben vermaakt met mijn wilde avonturen is uiteindelijk ook Fien (met hulp van papa) bij de kinderarts op consultatie geraakt.

    Verdict bij haar: nog steeds niet genezen, extra week thuis, extra antibiotica én kine om de slijmpjes op haar longen los te maken.


    Dus allez ja, no need to say dat het hier wat hectisch is zekerst?