ziek

  • Grrrrr.... griep!

    De krokusvakantie leek me ideaal om er een midweekje tussenuit te gaan met de meiden. Zonder papa, want die verzoop in het werk. Bontje en Opa gingen met plezier mee als back-up.

    Ze zullen het zich wellicht beklagen!

    Ons midweekje weg werd er eentje uit de hel. Een week vol storm en regen, maar bovenal vol zieken. Fien sneuvelde het weekend voor ons uitje al. De dokter dacht aan een luchtweginfectie, maar enkele dagen later bleek het toch duidelijk om de griep te gaan... Een week lang was Fien ons kacheltje met meer dan 39 graden koorts.

    Basje besloot solidair te zijn en sneuvelde halverwege ons midweekje. Het zwembad- en indoorspeelplezier konden we op onze buik schrijven. Een 'gezonde' wandeling was ook geen optie want alle wegjes en paadjes in het vakantiepark waren stromende modderpoelen geworden. Geestig.

    En ja hoor, donderdagnacht besloot Billie het rijtje te vervoegen. Geen twee zonder drie!

    Hét signaal om huiswaarts te keren want een 7 en 9 jarige zieke konden we nog aan, maar met dat klein monster erbij was ons vakantiehuisje niet comfortabel genoeg meer.

    Bontje besloot er vandaag vier op een rij van te maken en ligt nu ook uit te zweten in bed. Enkel vader en dochter (het sterke geslacht ja!) blijven overeind (voorlopig dan toch... hout vasthouden)

    En zo komt het dat een mens zijn 35ste verjaardag viert tussen hoestende, snotterende en huilende kinderen. Dat kan tellen. Nog een paar slapeloze nachten en ik voel me wellicht 70 ipv 35 !

  • Hatsjoe!

    Ik mag de hemel op mijn blote knietjes danken want ik denk (en ik hoop het) dat het griepvirus mij heeft overgeslagen. Manlief en kinderen hebben er allemaal ferm van geweten, maar er is beterschap in zicht.

    Fien is sinds maandag terug naar school (na een hele week afwezig te zijn) en ook Stijn heeft weer plaatsgenomen achter zijn bureau. Basje is aan de beterende hand (geen koorts meer, oef!), maar blijft ook nog enkele dagen thuis om weer aan te sterken.

    Dus wat gebeurt er ? Moeder wordt een beetje ziek. Geen griep, maar een ferme snotvalling. Als 't maar daarbij blijft.

    Ondertussen komt het moment suprême ook steeds dichterbij. Ik heb nog twee weken voor de boeg en ben eens benieuwd of ik die werkelijk ga uitdoen. Of er misschien nog eens twee zal bijlappen. Al pas ik liever voor dat laatste...

    En toch, hoe gek het ook mag klinken en hoe blij ik zal zijn dat mijn buik weer normale proporties zal aannemen: ik zal het missen. 

    Ik heb er al bij al een heerlijke zwangerschap opzitten (die eerste drie maanden misselijkheid en vermoeidheid buiten beschouwing gelaten...). Hoe hard ik nu ook uitkijk naar de komst van ons "Flavie" (jaja, nog een beetje geduld en je weet wat het écht is geworden), ik weet nu al zeker dat er een tijd komt dat ik die acrobatentoeren zal missen ;)

    Dus, hoewel ik nu soms zucht en steun dat ze mag gaan komen, mag ze ook nog gerust eventjes blijven zitten. Begrijpe wie begrijpen kan...

  • Zwangerschapsverlof van start!

    En geen seconde te vroeg zo blijkt.

    Niet dat het ernaar uit ziet dat ik nu weldra zal moeten bevallen evenwel. Het verlof waar ik zo naar heb uitgekeken, zal ik nog even moeten uitstellen. Die "much needed" vitamientjes en rust zal ik hopelijk binnen een weekje kunnen krijgen.

    Nu moet ik me eerst concentreren op mijn taak van verpleegster. Ha ja. Fien heeft de griep en manlief besloot om haar te imiteren! En echt, een zieke vent is in momenten (lees: bijna altijd) erger dan een ziek kind. Echt!

    Het ziet er naar uit dat ik nog niet direct languit van mijn zeteltje zal kunnen genieten. Nu loop ik vooral héén en weer tussen de twee zieken, voer ik Basje naar haar turnlessen, zorg ik dat er boodschappen in huis zijn en dat er eten op tafel komt. Tegen dat ik 's avonds tijd heb om me in de zetel te ploffen, mag ik me gaan ontfermen over Fien die een hoestaanval heeft of een braakske doet om vervolgens één van de vele wasjes te laten draaien.

    Heerlijk dat moederschap. (neen neen, ik ben niet ironisch) 't is écht heerlijk, maar vooral dan als ze gezond rondlopen en je wat steun van de wederhelft hebt om de taken wat te verdelen...

    Dus, niet enkel het verlof van de gynaecoloog houdt me tegen om nu meteen mijn derde jong te werpen, ik wacht ook nog even tot de rest van het gezin genezen is, als 't niet geeft. En als het enigszins mogelijk is, zou ik het appreciëren dat ik zelf ook niet ziek word. (maar de ervaring leert me dat ik telkens in duigen val als de rest genezen is - ow boy)

    Iedereen met gezonde vibes op overschot: voel u vrij om ze mijn richting uit te sturen!

     

  • O ooow....

    Ik kreeg net een telefoontje van school. Fien voelt zich niet lekker: hoofdpijn en buikpijn.

    Geen idee of jullie daardoor gealarmeerd zijn, maar ik wel. Niet zozeer omdat ze ziek is, hoor. Gewoon omdat onze (voorlopig) jongste spruit er telkens in slaagt om ziek te worden op "speciale momenten". Voor wie het vergeten is, kan dat hier of hier of hier nog eens nalezen.

    Geen wonder dat ik me begin afvragen of ik dus allicht zou moeten bevallen. Met Fien haar bijzondere voorspellende gave weet je maar nooit ;)

  • Ons heilig boontje...

    ... Basje doet binnen enkele dagen haar Eerste Communie. Hupla, weer een mijlpaal in zicht! Nog een geluk dat ze net deze week besloot dat haar bovenste snijtanden er -na een gapend gat van 6 (!) maanden- eindelijk mochten doorkomen. 

    Alle voorbereidingen zijn afgerond, nu is het alleen hopen op stralend weer. De schrik zit er een beetje in en ik durf de weersvoorspellingen amper te bekijken... 't Hoeft écht niet bakken en braden te zijn, ik ben al meer dan tevreden met gewoon "droog". Duimen jullie mee?

    Traditie wil  ook dat -als er een belangrijk feest of een feestdag zit aan te komen- dat de gezondheid van onze Fien het even laat afweten. Sinds gisteren is ze geveld met een oorontsteking en erg hoge koorts... Het marktaandeel van Nurofen en Perdolan zal weer ferm stijgen!

    We moesten de duts helaas thuis houden van haar optreden zondag op de jaarlijkse turnshow van turnclub de Zeestern en we hopen echt dat ze er tegen donderdag weer door is. Ze kijkt zo uit naar het feest van haar grote zus!

    De turnshow afgelopen weekend was trouwens een groot succes. Fien deed vrijdag mee en Basje drie dagen op een rij. Vermoeiend, maar meer dan de moeite waard! We hebben met zijn allen met open mond zitten kijken naar de acrobatische capriolen van de gymnasten en -vooral ik- heb ook traantjes zitten wegpinken van ontroering toen ik mijn (al niet meer zo) kleine pernukkels zag optreden! 

    Liefhebbers kunnen de foto's hier bekijken!

     

  • Over ziek zijn...

    Als je meer dan een week uitgeteld en gedwongen in bed moet blijven liggen, heeft een mens -naast al dat slapen- ook wel eens tijd om enkele mogelijke thema's van toekomstige blogposts uit te werken.

    De merkwaardige stilte en non-activiteit op Facebook en co was sommigen ongetwijfeld niet ontgaan. Ik was ziek. Doodziek.

    De voorbije twee weken waren een mini-hel: na een eerste diagnose van longontsteking én longvliesontsteking kreeg ik op de koop toe nog eens vreselijk veel last van de antibiotica-combinatie die ik dagelijks meermaals moest innemen. Ik ging van zieke naar levende dode als ik mijn vent mag geloven. En ja, ik heb een lage pijngrens, maar écht, die pillen waren puur vergif! In plaats van me beter te maken, werd ik er enkel zieker van.

    Bon, als ik tussen slapen, kotsen, tuut en ijlen door even een helder moment had, spookten er wel een aantal mogelijke blogonderwerpen door mijn hoofd. Het zal je niet verwonderen dat er een paar extreme gevallen bij staan...

    Nu mijn hersenen niet langer tot moes worden gekookt en ik weer helder kan denken, heb ik dan ook wijselijk besloten om er verder niet veel meer mee aan te vangen en ze hier louter pro memorie even te vermelden. Bij wijze van herinnering aan die minder geestige periode, zeg maar. Als je er toch eentje leest die het uitdiepen verder waard is, mag je het me altijd melden. Dan maak ik er wat extra werk van ;)

    - de helse pijnen die gepaard gaan met een longvliesontsteking

    - waarom geven ze je op spoed niet meteen pijnstillers als ze zien dat je ligt te vergaan van 't zeer? Waarom wachten ze liever 6 uur voor ze je iets geven waardoor je weer deftig kunt ademhalen?

    - het nut van Franstalige verpleegsters op spoed die geen woord Nederlands spreken.

    - zouden al die (denk een stuk of 6) artsen die mij kwamen bekijken ook ereloon aanrekenen? In dat geval: best dat ik zeven dagen geen hap binnenkreeg: 't zijn besparingen!

    - hoe krijg je gigantische pillen doorgeslikt én hoe hou je ze nadien binnen

    - het nut van pillen innemen die ervoor moeten zorgen dat de andere pillen die je inneemt je niet nog zieker maken (doordenkertje) Maagsapresistente pillen en consoorten hebben geen geheimen meer voor me.

    - het verwelken van de darmflora ofte hoe de mix van twee gigantisch smerige antibiotica (die ervoor moeten zorgen dat de atypische longontsteking niet evolueert naar een typische) ervoor kan zorgen dat je aan de pot gekluisterd zit.

    - hoe slik ik 4 pillen met elk een gemiddelde diameter van 2,5 cm in.

    - de mottige chemische smaak van pillen en hoe te vermijden dat je die héél de dag proeft.

    - aan wat dank ik twee zo'n fantastische setjes ouders die zonder verpinken de was en plas overnemen en binst nog eens instaan voor mijn eigen (zieke!) kroost.

    - aan wat dank ik een echtgenoot die zo goed voor me wil zorgen dat hij om het uur even komt checken of ik wel nog adem :)

    - ben ik écht zo kleinzerig?

    - geef me aub een klop van de voorhamer.

    Intermezzo: vorige gedachten schoten thuis, in bed, op de pot of in de zetel, door mijn hoofd. Hierna werd ik echt een zombie en ging ik terug richting dokter. Waarop ik de volgende vier dagen in het ziekenhuis doorbracht. De vragen en titels bleven echter door mijn hoofd spoken:

    - hadden ze me potverdju niet van de eerste keer kunnen opnemen en alle medicatie in een baxter kunnen proppen?

    - ben ik nu radioactief na die CT scan, thoraxfoto's en echo's?

    - baxters, bloedafnames en slechte aders.

    - de samenstelling van ziekenhuiskost.

    - de verwonderde blik van verpleegsters die de kamer voor het eerst binnenkomen en vaststellen dat de patiënt geen gemiddelde leeftijd heeft van 70 jaar of ouder.

    - de handleiding van een supersonisch bed dat (echt!!!!) The Enterprise heet. (zouden ze geweten hebben dat ik een Trekkie was?)

    - waarom we de wifi codes van het ziekenhuis om 't half uur opnieuw moesten ingeven en ik nu een zestiendelige cijfercombinatie uit mijn hoofd kan. (hier was ik duidelijk al aan 't genezen!)

    - hoe kun je héél de dag slapen en toch nog steeds oververmoeid zijn.

    - godzijdank voor goede collega's die de boel perfect draaiende kunnen houden

    - waarom krijgt Jezus elektriek? (da's eentje voor mijn wederhelft, gewoon negeren)

    - hoeveel calorieën zitten er in een baxter?

    - wanneer mag ik naar huis?

     

    En toen mocht ik naar huis en kreeg ik nog eens twee weken verplichte rust voorgeschreven. Ik lachte er wat mee, maar ondertussen zit ik wel bijna al elke avond samen met mijn dochters onder de wol. Ik ben een mietje, nu is 't zeker.

  • Feest... in hun buik.

    De vakantie is weer eens goed ingezet. Met een nachtje simultaan-kotsen deze keer. Geen idee hoe ze het hebben klaargespeeld, maar eerst heeft Fien haar bed een nieuw chocolademelk-tintje gegeven en nog geen 10 minuten laten besloot Basje er een schepje bovenop te doen door haar chocomelk én half verteerd middagmaal nog eens aan nadere inspectie te onderwerpen.

    Erg smakelijk allemaal. Ik weet het. Voeg daar nog eens aan toe dat ik zelf mega belabberd loop door een keelonsteking en dat de andere helft van mijn trouwboek ook broebelingen voelde in zijn buikske (of in zijn kop, 't is op dat vlak een beetje een Sam Gooris) en 't was om zeep.

    Echt een heerlijke nacht. Fien heeft haar capriolen maar één keer herhaald. (in den emmer! Ha! Ik was geleerd!) Maar Basje voelde de noodzaak om werkelijk om 't half uur nog een keer een braakske te doen. Wreed vermoeiend  allemaal! 

    Ik saffel dus een beetje als een zombie door het huis vandaag. En ik ga nog even een paar uurtjes zielig liggen wezen, samen met mijn dochters.

    En daarna herpakken we onszelf want Oma is jarig vandaag en dat moet toch ook een beetje gevierd worden ;) Taart en chocomelk vervangen we echter wijselijk door droge koeken. Kwestie dat ik vannacht wat beter slaap...