ziekenhuis

  • Come back!

    Ik had als come-back postje een leuk verslagje van onze reis naar Gran Canaria willen schrijven of gewoon een kleurrijk fotoverslag willen geven van het verjaardagsfeestje die de meisjes vorige week allemaal samen hadden.

    Billie besloot om daar vandaag een stokje voor te steken en alle aandacht voor zichzelf op te eisen.

    Ons kleinste spook miste deze morgen een opstapje en knalde met haar voorhoofd pal tegen een muur op. Een dik uur en wat (veel) gekrijs en bloedvergieten later, zaten er 5 hechtingen in en was ze een bellenblaas rijker.

    Als ze dat nu gewoon had gevraagd, had ik haar wel een bellenblaas cadeau gedaan… daar hoefde ze nu toch echt geen uitstapje voor naar de spoeddienst te maken!

    IMG_0677.JPG

  • Drama Queen

    Fien en ik, wij hebben gevoel voor drama. Toegegeven, het dramaqueen-gehalte van mezelf is niet meer hetzelfde als pakweg 20 jaar geleden (op een hoogoplopende woordenwisseling met manlief na), maar toch, 't zit in onze genen.

    Dat uit zich bijvoorbeeld in ziek worden op feestdagen: Fien bracht al eerder een verjaardag, Kerstmis, Moederdag,... in het ziekenhuis door. 

    Ikzelf koos er deze week mijn negende huwelijksverjaardag uit, gevolgd door de verjaardag van Stijn vandaag. Da's kunnen mikken, nietwaar?

    Enfin ja, ik lig hier dus al enkele dagen naar het plafond te staren want ik ben opgezadeld met een DVT. Diep veneuze trombose, gelijk ze zeggen. Flubiet.

    De dagelijkse dosis bloedverdunners en de ongelofelijk sexy witte kniekousen zouden het probleem moeten verhelpen. Jup, sexy netkousen. Zelfs in het ziekenhuis hou ik rekening met (huwelijks)verjaardagen.

    DVT, trombose, flubiet, ziek zijn, ziekenhuis, bloedverdunners, longembolie, dramaqueen

    De omgeving loopt een beetje op de toppen van haar tenen aangezien ik hen zo'n 9 jaar geleden iets gelijkaardig gelapt heb. Alleen was het toen een slagje erger en deed ik een longembolietje. Maar hé, dat was enkele maanden voor ik ging trouwen en die mannen dachten al allemaal aan die verkwiste uitnodigingen, voorgeproefde hapjes en die chique kleren. Dramaqueens kiezen er hun moment uit.

    Bij deze bent u meteen ook gewaarschuwd als u de komende maanden (en op tinternet las ik zelfs 2,5 jaar!) een weirdo in spankousjes ziet voorbijtrippelen. Kan mijn pa zijn ook (die genen zitten ook in de familie, ja) maar als het een rokje of kleedje aanheeft, zal ik het wel wezen. En o wee als je dan gaat lachen, dat zal pas drama zijn!

  • Over ziek zijn...

    Als je meer dan een week uitgeteld en gedwongen in bed moet blijven liggen, heeft een mens -naast al dat slapen- ook wel eens tijd om enkele mogelijke thema's van toekomstige blogposts uit te werken.

    De merkwaardige stilte en non-activiteit op Facebook en co was sommigen ongetwijfeld niet ontgaan. Ik was ziek. Doodziek.

    De voorbije twee weken waren een mini-hel: na een eerste diagnose van longontsteking én longvliesontsteking kreeg ik op de koop toe nog eens vreselijk veel last van de antibiotica-combinatie die ik dagelijks meermaals moest innemen. Ik ging van zieke naar levende dode als ik mijn vent mag geloven. En ja, ik heb een lage pijngrens, maar écht, die pillen waren puur vergif! In plaats van me beter te maken, werd ik er enkel zieker van.

    Bon, als ik tussen slapen, kotsen, tuut en ijlen door even een helder moment had, spookten er wel een aantal mogelijke blogonderwerpen door mijn hoofd. Het zal je niet verwonderen dat er een paar extreme gevallen bij staan...

    Nu mijn hersenen niet langer tot moes worden gekookt en ik weer helder kan denken, heb ik dan ook wijselijk besloten om er verder niet veel meer mee aan te vangen en ze hier louter pro memorie even te vermelden. Bij wijze van herinnering aan die minder geestige periode, zeg maar. Als je er toch eentje leest die het uitdiepen verder waard is, mag je het me altijd melden. Dan maak ik er wat extra werk van ;)

    - de helse pijnen die gepaard gaan met een longvliesontsteking

    - waarom geven ze je op spoed niet meteen pijnstillers als ze zien dat je ligt te vergaan van 't zeer? Waarom wachten ze liever 6 uur voor ze je iets geven waardoor je weer deftig kunt ademhalen?

    - het nut van Franstalige verpleegsters op spoed die geen woord Nederlands spreken.

    - zouden al die (denk een stuk of 6) artsen die mij kwamen bekijken ook ereloon aanrekenen? In dat geval: best dat ik zeven dagen geen hap binnenkreeg: 't zijn besparingen!

    - hoe krijg je gigantische pillen doorgeslikt én hoe hou je ze nadien binnen

    - het nut van pillen innemen die ervoor moeten zorgen dat de andere pillen die je inneemt je niet nog zieker maken (doordenkertje) Maagsapresistente pillen en consoorten hebben geen geheimen meer voor me.

    - het verwelken van de darmflora ofte hoe de mix van twee gigantisch smerige antibiotica (die ervoor moeten zorgen dat de atypische longontsteking niet evolueert naar een typische) ervoor kan zorgen dat je aan de pot gekluisterd zit.

    - hoe slik ik 4 pillen met elk een gemiddelde diameter van 2,5 cm in.

    - de mottige chemische smaak van pillen en hoe te vermijden dat je die héél de dag proeft.

    - aan wat dank ik twee zo'n fantastische setjes ouders die zonder verpinken de was en plas overnemen en binst nog eens instaan voor mijn eigen (zieke!) kroost.

    - aan wat dank ik een echtgenoot die zo goed voor me wil zorgen dat hij om het uur even komt checken of ik wel nog adem :)

    - ben ik écht zo kleinzerig?

    - geef me aub een klop van de voorhamer.

    Intermezzo: vorige gedachten schoten thuis, in bed, op de pot of in de zetel, door mijn hoofd. Hierna werd ik echt een zombie en ging ik terug richting dokter. Waarop ik de volgende vier dagen in het ziekenhuis doorbracht. De vragen en titels bleven echter door mijn hoofd spoken:

    - hadden ze me potverdju niet van de eerste keer kunnen opnemen en alle medicatie in een baxter kunnen proppen?

    - ben ik nu radioactief na die CT scan, thoraxfoto's en echo's?

    - baxters, bloedafnames en slechte aders.

    - de samenstelling van ziekenhuiskost.

    - de verwonderde blik van verpleegsters die de kamer voor het eerst binnenkomen en vaststellen dat de patiënt geen gemiddelde leeftijd heeft van 70 jaar of ouder.

    - de handleiding van een supersonisch bed dat (echt!!!!) The Enterprise heet. (zouden ze geweten hebben dat ik een Trekkie was?)

    - waarom we de wifi codes van het ziekenhuis om 't half uur opnieuw moesten ingeven en ik nu een zestiendelige cijfercombinatie uit mijn hoofd kan. (hier was ik duidelijk al aan 't genezen!)

    - hoe kun je héél de dag slapen en toch nog steeds oververmoeid zijn.

    - godzijdank voor goede collega's die de boel perfect draaiende kunnen houden

    - waarom krijgt Jezus elektriek? (da's eentje voor mijn wederhelft, gewoon negeren)

    - hoeveel calorieën zitten er in een baxter?

    - wanneer mag ik naar huis?

     

    En toen mocht ik naar huis en kreeg ik nog eens twee weken verplichte rust voorgeschreven. Ik lachte er wat mee, maar ondertussen zit ik wel bijna al elke avond samen met mijn dochters onder de wol. Ik ben een mietje, nu is 't zeker.

  • Boem Patat!

    't Was weer eens zover: onze wilde peuter wou weer op bezoek in het ziekenhuis. Dit keer niet omdat ze RSV of bronchite had, maar omdat ze lelijk ten val was gekomen!

    Zondagavond wou ze voor ze naar haar bed ging nog een zoen aan papa geven en in al haar enthousiasme struikelde ze over haar eigen voetjes: knal met haar hoofdje op een scherpe houten boord! De knal was enorm, mijn hart stond even stil! Gelukkig begon ze direct hard te wenen (je zou voor minder), maar tegelijk kwam er een gi-gan-tische buil opzetten. Echt waar, dit hadden we nog nooit gezien!

    Vlug een koud washandje opgedrukt en naar spoed gereden, want we waren er niet gerust op. De kinderarts heeft haar onderzocht en besloot dat ze een hoofdscan moest krijgen (om uit te sluiten dat er geen barstjes waren) en ze moest 24u ter observatie in het ziekenhuis blijven.

    Na een nachtje aan de monitor bleek Basje in opperbest humeur: volop vertellen, veel spelen en eten gelijk de beesten. Helemaal genezen dus :)

    De buil is ondertussen al heel wat geminderd en krijgt stilaan alle kleuren van de regenboog... Ze zal er fantastisch uitzien op Fientjes doop volgende zaterdag!

  • Wat een week!

    Geboren voor 't ongeluk? Je zou gaan denken van wel. De afgelopen dagen hebben we constant heen en weer gesprint tussen kinderarts, ziekenhuis, bonneke en oma. De meiden zijn nu alletwee ziek!

    Basje is nog steeds niet volledig hersteld van haar bronchitis maar Fien is er momenteel het ergst aan toe: vorig weekend is ze voor de eerste keer in 't ziekenhuis beland. Diagnose: bronchitis én RSV virus. Die smeerlapperij!

    Sinds gisteren is Fien gelukkig wel weer thuis, maar ze is bijlange nog niet genezen: vannacht veel gehoest, haar eetlust is beneden alle peil,... onze (groot)moederharten zijn al een paar keer gebroken.

    We hopen dat Basje alvast volledig genezen zal zijn tegen donderdag want dan wordt ze 2 jaar. Vorig jaar was ze ook al ziek op haar verjaardag, dus ik hoop dat het deze keer anders mag zijn.

    En dan maar vingers kruisen dat ook Fien vlot hersteld want zij wordt op het einde van de maand gedoopt!

  • Ziekenhuisverhalen

    De afgelopen dagen waren behoorlijk stresserend. Het had anders moeten zijn, maar helaas. In plaats van een verlengd weekendje in CenterParks door te brengen, heeft mama samen met Basje gelogeerd in het ziekenhuis. Haar bronchitis werd er namelijk maar niet beter op en daarbovenop werd ze ook nog eens getrakteerd op het RSV virus en een infectie op de longen. Je zou voor minder in het ziekenhuis belanden.

    Onze kleine grote meid was echt doodziek: zo slap als een vodje, heel hoge koorts, niets willen eten, de hele tijd slapen en huilen,... kortom zielig! En als ze dan ook nog eens verschillende keren in haar arm moesten prikken voor bloedafnames en baxters werd het me al helemaal teveel!

    Zondagavond mocht ze dan eindelijk naar huis (na 3,5 dagen ziekenhuis) maar daar kregen we dan problemen met het toedienen van de antibiotica! Ons koppigaardje wilde haar siroop niet meer innemen, wat we ook probeerden. Dus vandaag terug naar de kinderarts en die stelde ons voor de keuze: opnieuw opname in het ziekenhuis en een nieuwe baxter of drie dagen achter elkaar een giga-prik in de poep. Opnieuw kliniek zag ik niet zitten (en Basje ook niet, geloof me maar) dus werden het de prikken in de poep. Amaai, wat heeft ze haar keel opengezet na de eerste deze morgen! En morgen en overmorgen is het weer van dattem! Dat belooft.

    Deze week is Basje trouwens niet de enige die geprikt zal worden: ook Fien mag er vrijdag aan geloven! Haar eerste inentingen komen eraan!Maar we hebben gelukkig ook wat beter nieuws. Vandaag ben ik ook met Fien bij Kind en Gezin langsgeweest voor de gehoortest en alles bleek prima in orde. Ondertussen ook nog eens gemeten en gewogen: 5kg760 en 58,5 cm. Prima dus!

  • Ziekenhuis...

    De afgelopen dagen hebben Basje en mama in het ziekenhuis doorgebracht. 't Was niet voor mama (bevalling nog niet in zicht - oef), maar wel voor de kleine meid.

    Haar verkoudheid ging van kwaad naar erger en maandag besloot de kinderarts dat ze moest opgenomen worden omdat ze met een heel zware bronchite zat en moeite had met ademhalen. Talrijke aerosols later is het al een heel andere kind: ze piept niet meer bij elke ademhaling, ze heeft geen koorts meer en ze speelt weer als tevoren. Enkel aan de eetlust en het slaappatroon zullen we nog even werk hebben... dat ziekenhuisverblijf is niet echt bevorderlijk voor je dagdagelijkse ritme!

    Sinds deze middag zijn we weer thuis. Bonneke en oma nemen de volgende dagen de honneurs waar zodat mama nog haar laatste werkweek kan afronden alvorens in zwangerschapsverlof te gaan.

    Volgend ziekenhuisbezoek is er hopelijk eentje van positieve aard ;)