zwanger

  • Zwangerschapsverlof van start!

    En geen seconde te vroeg zo blijkt.

    Niet dat het ernaar uit ziet dat ik nu weldra zal moeten bevallen evenwel. Het verlof waar ik zo naar heb uitgekeken, zal ik nog even moeten uitstellen. Die "much needed" vitamientjes en rust zal ik hopelijk binnen een weekje kunnen krijgen.

    Nu moet ik me eerst concentreren op mijn taak van verpleegster. Ha ja. Fien heeft de griep en manlief besloot om haar te imiteren! En echt, een zieke vent is in momenten (lees: bijna altijd) erger dan een ziek kind. Echt!

    Het ziet er naar uit dat ik nog niet direct languit van mijn zeteltje zal kunnen genieten. Nu loop ik vooral héén en weer tussen de twee zieken, voer ik Basje naar haar turnlessen, zorg ik dat er boodschappen in huis zijn en dat er eten op tafel komt. Tegen dat ik 's avonds tijd heb om me in de zetel te ploffen, mag ik me gaan ontfermen over Fien die een hoestaanval heeft of een braakske doet om vervolgens één van de vele wasjes te laten draaien.

    Heerlijk dat moederschap. (neen neen, ik ben niet ironisch) 't is écht heerlijk, maar vooral dan als ze gezond rondlopen en je wat steun van de wederhelft hebt om de taken wat te verdelen...

    Dus, niet enkel het verlof van de gynaecoloog houdt me tegen om nu meteen mijn derde jong te werpen, ik wacht ook nog even tot de rest van het gezin genezen is, als 't niet geeft. En als het enigszins mogelijk is, zou ik het appreciëren dat ik zelf ook niet ziek word. (maar de ervaring leert me dat ik telkens in duigen val als de rest genezen is - ow boy)

    Iedereen met gezonde vibes op overschot: voel u vrij om ze mijn richting uit te sturen!

     

  • Stavaza Flavie

    Even een stand van zaken:

    Op 28 weken weegt ons madam bijna 1kg 300. Een stevige brok en mooi op schema.

    De voorbije weken heeft ze bewezen dat ze niet kan stilliggen en ging ze van de ideale hoofdligging over naar een dwarsligging. Links voel ik haar steeds hikken en rechts krijg ik de nodige stampen tegen mijn ribben. Om nog maar te zwijgen van die poep die een (bijna) constante bult vormt op mijn buik.

    Ikzelf mag niet teveel klagen : 'slechts' 6,5 erbij. De laatste weken wel weer te kampen met bekkeninstabiliteit: 's nachts vooral last van door continu pijn in de heupen. Mijn 'sossies aka zwangerschapskussen' werd al ferm genuttigd. 

    Kamer op de materniteit werd ook gereserveerd. Kreeg wel te horen dat verbouwingswerken in principe in februari starten op de kraamafdeling en dat de kans bestaat dat we op een ander verdiep moeten liggen :(

    Aan de voorbereidingen voor kaartjes en doopsuikers voorlopig ook nog niet veel verandering. Pogingen ondernomen, dat wel. Ach ik heb nog tijd (ehum)

    Volgende stavaza op 16 december!

  • En toen waren we plots halfweg!

    Deze morgen keek ik even naar beneden en kwam ik tot de vaststelling dat ik plots geen voeten meer had. 

    2014-09-16 13.48.59.jpg

    Ik heb een ballon in de plaats gekregen :)

     

    En na wat reken- en telwerk besefte ik dat dat nog zo gek niet is, aangezien ik al bijna 20 weken met een passagier aan boord zit.

    Jawel, al twintig weken! Dat betekent dat ik dus nog twintig weken te gaan heb.
    Zo kan ik begin februari 2015 mijn derde dochter in de armen sluiten. Dochter, u leest het goed. Mijn stoere en mannelijke wederhelft heeft blijkbaar toch ergens een overschot aan vrouwelijke hormonen en die moet ie ergens kwijt. 

    Ik ben dolgelukkig. Als ik kijk welke prachtexemplaren ik nu al rondlopen heb, kan het niet anders of ook nu wordt het een toppertje...

    Toch vraag ik me af welk vlees ik deze keer in de kuip zal hebben: een verlegen exemplaar, dat even moet ontdooien alvorens op dreef te komen zoals Basje? Een flapuit zoals Fien? Een pietje-precies (Basje) of een smospot (Fien?) Eén brok spieren of een kontje om in te bijten?

    Ach maakt niet uit, ze is perfect, net als die andere twee, dat weet ik nu al!

     

  • Back to the roots...

    Na zo'n respectievelijk 8 en 6 jaar wordt het tijd om even terug te keren naar de bestaansreden van deze blog. Ze werd namelijk niet zomaar 'Het Scheppingsverhaal' gedoopt. Neen, neen, daar zat the making of ons 2 madammen voor iets tussen.

    Na al die jaren met volle teugen te hebben genoten van onze twee prachtige dochters hebben manlief en ikzelf besloten om er nog een dessertkindje bij te creëren... en nu ik zo'n 13 weken ver ben, werd het hoog tijd om dit even aan te kondigen.

    februari 2015 (2).jpg

     

    Voor sommigen komt het als een verrassing, anderen wisten al dat de kriebels er nog waren. We hebben de voorbije dagen al héél wat wenkbrauwen doen fronsen, maar ook ontelbaar veel welgemeende glimlachen en felicitaties in ontvangst mogen nemen. Iedereen houdt van dessert :)

    De eerste 12 weken gingen met ups en downs. Het continue gevoel van misselijkheid en vermoeidheid maakten het er niet steeds makkelijk op. Met een trombose als kers op de taart (we blijven bij de desserts!) kregen we het toch even erg benauwd. Gelukkig heeft de kleine spruit zich van dit alles geen jota aangetrokken en bleef ie rustig verder spartelen en groeien. 

    Het eerste trimester zit erop (wàt? ging dat ook zo snel vroeger?) en ik kan stilletjes aan beginnen genieten! 

    Basje en Fien zijn trouwens ook door het dolle heen. Ze kijken reikhalzend uit naar de komst van hun kleine "broer". Daar moeten we dus nog even aan werken. De meiden zijn er rotsvast van overtuigd dat het deze keer een jongen wordt en hoe vaak ik hen ook vertel dat het ook wel weer een zusje zou kunnen zijn: het lijkt maar niet door te dringen ;)

    Ons volgend bezoekje aan de gyn staat gepland op 1 september en die kan dan misschien al wat duidelijkheid brengen! Afwachten dus, goeie desserts vragen een lange bereidingstijd ;)

  • Eindelijk mag ik het zeggen!

    Het heeft een eindje geduurd, we hebben lang onze lippen op elkaar kunnen houden (en gelukkig kan Basje nog niet spreken ;) ), maar 't heeft nu lang genoeg geduurd!

    Trots kunnen we met ons drietjes aankondigen dat we niet zo lang meer met ons drietjes zullen zijn! Jawel, Basje wordt eind september/begin oktober grote zus!

    De zwangerschap verloopt vrij vlotjes: mama is niet erg misselijk geweest. Ze is wel vaak vermoeid (maar dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat we hier al een kleine pagadder rondlopen hebben!) en de bekkeninstabiliteit waar ze bij Basje last van had, steekt opnieuw de kop op... maar ze neemt het er graag bij!

    We doen ons best om jullie van de ontwikkelingen van "pruts" op de hoogte te houden...