vraag en antwoord

  • Mijn no-no's...

    In navolging van lilith mijn lijstje met zaken waar ik liever voor pas, terwijl een ander er meestal zot van is...

    - make-up: zal wellicht iets te maken hebben met het feit dat ik er niet mee overweg kan. Hoe dan ook, ik heb er heel zelden op...

    - dessert: ik ben geen zoetebek: ik ga liever twee keer om soep!

    - voetbal en wielrennen: gruwel!

    - hoge hakken: zal wel iets te maken hebben met mijn lomperik-gehalte

    - koken met de kinderen: ik hou zielsveel van mijn dochters maar ik kan de stress zelden de baas als zij met bloem, suiker en eieren aan de slag gaan...

    - in bad gaan: ik was me wel degelijk, maar dan onder de douche! 

    - potpourri, geurkaarsen en allerhande verstuivers: bweurk!

    - wandelen: als kind moesten mijn ouders me al meesleuren en nu doet mijn vent dat.

    - zand: best wel gek voor iemand die 'leeft' van 't strand. Nog een geluk dat er ook altijd water in de buurt is om 't af te spoelen!

    - bier en wijn: 'je moet dat leren drinken' zeggen ze dan. Geef mij maar mijn dagelijkse dosis frisdrank, minstens even ongezond!

    Bedenkingen of ook een lijstje? Knock yourself out!

  • Stressvakantie?

    ’t Is aftellen. Binnenkort vertrekken we naar de zon. Althans, dat was toch de bedoeling.

    Wat begon als reikhalzend uitkijken en aftellen naar die zonvakantie, levert elke dag meer stress op. Want van die zon is ook in Turkije niet veel te merken.

    De voorbije week maakte ik mezelf al elke dag knettergek door de weersvoorspellingen in de gaten te houden.

    Bewolkt, regenbuien, amper 19°C.

    Niet bepaald wat ik voor ogen had toen ik een half jaar geleden mijn reisje boekte. Toen droomde ik nog van bakken en braden in de zon en uren zwem- en strandplezier voor de kids.

    Dus ben ik er me al een beetje bij aan ’t neerleggen dat het wel eens zou kunnen tegenvallen. En om te vermijden dat ik na 12 dagen vakantie nog gestresseerder naar huis kom, heb ik graag enkele alternatieven achter de hand.

    Bij deze mijn warme (ha!) oproep: wat moet ik doen bij regenweer op mijn vakantiebestemming om mijn man en kinderen te paaien?

    Handig om te weten: we zitten in een fantastisch all-in hotel, maar zelfs voor ons is 12 dagen non-stop eten en drinken net iets van het goede teveel. Een keer een zwemtje doen in het verwarmd buiten- en binnenzwembad staat uiteraard ook op de planning, maar daar zullen de andere honderden hotelgasten vast ook wel te vinden zijn…

    Maar wat nog? Kan ik iets meenemen dat uuuuren speelplezier garandeert?

    Spreek op!

  • [Wijvenweek 3] Recht voor de raap!

    Al van sinds ik me kan herinneren, wordt het geregeld eens rond mijn hoofd geslingerd.

    Je kan het wel goed uitleggen, hé! of Jij en je grote mond!

    Niemand was dan ook bijster verwonderd toen ik op 18 jarige leeftijd besloot om rechten te gaan studeren. Mijn grote klep en ik waren daar blijkbaar voor gemaakt. Na 5 jaar studeren en enkele jaren werken, had ik er echter mijn buik van vol en besloot ik dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging. En die vond ik. Maar dan moest ik wel een poging doen om mijn flapuit-kantje wat onder controle te krijgen.

    Niet dat dat me tegenhoudt om zo af en toe nog eens flink mijn gedacht te zeggen. Alleen moet een mens al eens wat diplomatischer en tactvoller zijn. En zo héél af en toe moet ik ook eens flink op mijn tanden bijten...

    Maar enfin, ik heb over (bijna) alles best wel een mening. Dus wie 't wil weten, moet het maar vragen. Mailen, PBtje sturen of gewoon in de reacties hieronder. Wil je iets écht weten? Recht voor de raap? Je zal 't geweten hebben. Maar achteraf niet komen klagen als 't antwoord je niet aanstaat hé ;)

  • U vraagt, wij draaien!

    buttons, flippen,

     

    Curieuzeneuzemosterdpot Liesje wou het wel eens weten. Welk gedrag van mijn kinderen zorgt ervoor dat ik (compleet) ga flippen?

    Bij het lezen van haar en dit postje schoten me er eigenlijk al massa’s dingen te binnen. Wat me meteen ook deed nadenken over mezelf. Zo’n beetje zelfreflectie nu en dan kan geen kwaad. Zeker als je tot de conclusie moet komen dat je je soms opwindt over een prul van niets. Toegegeven, er is nog wat werk aan (mijn) winkel.

     

    Bon. What pushes my buttons ?

     

    Knoop 1: jammerende , zagende en zeurende kinderen.

    Vooral mijn oudste exemplaar is hier zéér bedreven in en meestal om een prul van niets. En eigenlijk is het vooral daarom dat ik er zo’n hekel aan heb. Als ze nu nog met een goede reden zou jammeren, zou ik (misschien) nog enigszins begrip kunnen opbrengen, maar als ze aan een klaagzang begint zonder reden, dan word ik (maar ook mijn teerbeminde echtgenoot) er vaak knettergek van.Vooral als ze dat hoge, piepende geluid bovenhaalt, tranen uit haar ooghoeken weet te persen en als een zak patatten op de grond neervalt.

    Vre-se-lijk.

    Ik heb dan nog misschien dat geluk dat ze die truuk enkel thuis bovenhaalt. Gebeurt eigenlijk nooit op een ander. Maar best ook, want als een outsider zou zien hoe ik compleet uit mijn vel spring bij zulke gelegenheden , zouden ze zich misschien ernstige vragen beginnen stellen over mijn geestelijke gezondheid…

    We hebben dan ook echt al vanalles geprobeerd om onze jongedame dit gedrag af te leren, tot nu toe helaas met weinig succes. Tegenwoordig houden we het op enkele keren vermanend zeggen dat ze ermee moet ophouden en daarna te negeren. Maar ik zweer het: als ze na 20 minuten nog steeds zit te piepen als een mini speenvarken dat denkt gevild te zullen worden, dan ga ik “bananas”.

     

    Knoop 2: jaloezie (over speelgoed, eten, aandacht, mijn billen (!), noem maar op!)

    Twee zusjes die slechts 22 maanden schelen, wat had ik dan ook gedacht?

    En opnieuw, tot mijn grote spijt, moet ik vooral vaststellen dat het Basje is die het meeste last heeft van het grote groene monster. (evolutief wellicht logisch te verklaren aangezien ze 22 maanden zonder het begrip ‘delen’ door het leven ging. Maar kom, na 3 jaar zou je toch beginnen hopen dat het wat afneemt, die jaloezie…)

    No need to say dat knoop 2 vaak gevolgd wordt door een uitbarsting van knoop 1 zeker ?

     

    Knoop 3: controle!

    Niet gepikt van fusionmamma, neeneen, gewoon besmet met hetzelfde controlefreakvirus.

    Ik heb ondertussen ook al geleerd dat een mens onmogelijk alles onder controle kan hebben en ik denk toch wel dat ik al enigszins gewerkt heb aan dat aspect. Moest ook, om niet in de psychiatrie terecht te komen…

    Zo bijt ik dus steevast op mijn tanden als mijn spookjes koekjes (met of zonder chocolade) smullen of hun stiften en verfborstels bovenhalen. Ik probeer mijn ogen toe te knijpen voor de vreselijke smosboel die er vaak op volgt en ruim nadien gewoon de boel op. Bespaart me veel hartritmestoornissen.

    En hé deze keer is ’ t vooral Fien die in the picture staat. ’t Is ‘e vule ransel’ gelijk mijn schoonmama wel eens durft te zeggen. En ’t is ook zo. Dat kind kan niet van tafel gaan zonder besmeurde kleren, plakkerige handjes en /of een tafel, stoel of vloer die bezaaid ligt met etensresten. Om nog maar te zwijgen over haar handen, gezicht en haardos als ze stiften of verf vastheeft.

    Dagelijks klinkt het bij ons dan ook: “handen in de lucht en naar de badkamer!” En het werkt.

    Terwijl één van ons de schuursponsjes bovenhaalt om Fien weer proper te schrobben, stort de andere zich als een bezetene op het slagveld dat ze heeft achtergelaten. Om een kwartiertje later weer van voor af aan te beginnen…

    Maar zoals gezegd, ik begin mijn nood aan controle onder controle te krijgen.

    Enkel als mijn prinsesjes (erg) ziek zijn, pijn hebben of afzien, dan slaan de stoppen nog wel eens door. En dat zal vooral mijn naaste omgeving (lees: mijn teerbeminde) geweten hebben. Ik durf dan nogal eens wat afsnauwen en ambetant lopen. Maar hé, ik heb een excuus. ’t Is omdat ik ze zo graag zie. En net dat maakt mijn slechte kantjes weer een beetje draaglijk, durf ik hopen ;)